Η εθνική ομάδα της Ισπανίας έχει την ευλογία να διαθέτει στις τάξεις της τον Ντάνι Ολμο. Εναν καλλιτέχνη, έναν δημιουργό χώρου στο γήπεδο, χάρη στην… βελούδινη τεχνική του και τις τέλεια συγχρονισμένες πάσες του, που θυμίζουν τις διάσημες γραμμές του Πάμπλο Πικάσο, οι οποίες δημιουργούσαν ρευστότητα και κίνηση στα σχέδιά του.
Αντιμετωπίζοντας την Αργεντινή στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 (19/7, 22:00), η «Roja» στοχεύει σε ένα δεύτερο αστέρι μετά τον θρίαμβο του 2010. Στο Γιοχάνεσμπουργκ, μετά από μια συναρπαστική παράταση εναντίον της Ολλανδίας (κ.α. 0-0), ήταν ο βραχύσωμος μέσος, Αντρές Ινιέστα, ο οποίος έγινε εθνικός ήρωας σκοράροντας το νικητήριο γκολ.
Εκείνη την εποχή, ο Όλμο ήταν 12 ετών και ήδη μέλος της ακαδημίας νέων της La Masia, η οποία έχει αναδείξει τόσα πολλά μελλοντικά αστέρια, αρχίζοντας από τον Λιονέλ Μέσι, τον διάσημο αντίπαλό του στο γήπεδο του MetLife Stadium, κοντά στην Νέα Υόρκη.
Ο Ολμο θυμάται πολύ καλά τι ένιωσε παρακολουθώντας την επική πορεία της Ισπανίας: «Αυτές οι στιγμές έχουν χαραχτεί για πάντα στη μνήμη μου. Θυμάμαι τα πάντα, από τον πρώτο αγώνα μέχρι το γκολ του Ινιέστα στον τελικό. Σήμερα έχω την ευκαιρία να βρίσκομαι στο γήπεδο. Είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα», δήλωσε στην FIFA τον Νοέμβριο του 2025, χωρίς να γνωρίζει ότι θα είχε την τιμή να παίξει σε έναν τελικό.
Η παρουσία της Ισπανίας δεν αποτελεί έκπληξη, ωστόσο, αυτή η ομάδα κυριαρχεί για τρία χρόνια, ούσα πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2024. Η «Roja», διαθέτει παίκτες κορυφαίου επιπέδου, όπως ο Γιαμάλ και ο Ρόδρι, όμως ο Ολμο αποτελεί τον συντονιστή, «έναν μάστερ του παιχνιδιού ανάμεσα στις γραμμές», όπως τον περιέγραψε ο προπονητής του, Λουϊς Ντε Λα Φουέντε.
Εναντίον της Γαλλίας στον ημιτελικό (2-0), οι επαφές του ήταν εκθαμβωτικές, όπως το ένα άγγιγμα στον Πέδρο Πόρο για το δεύτερο γκολ. Στο πρώτο ημίχρονο, η τέλεια χρονική στιγμή με το «τακουνάκι» του ανάμεσα σε δύο αμυντικούς και τον Γιαμάλ θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε ένα από τα καλύτερα γκολ του τουρνουά, εάν ο Νταγιότ Ουπαμεκάνο δεν είχε σώσει τους «πετεινούς» από τον Φαμπιάν Ρουίθ.
Στο απόγειο της καριέρας του στα 28 του χρόνια, ο Ντάνι Όλμο συχνά δεχόταν κριτική για την… εύθραυστη σωματική διάπλαση, που τον εμπόδιζε να επιτύχει μεγαλύτερη διεθνή προβολή.«Η ζωή και η καριέρα μου ήταν έτσι. Πάντα πρέπει να αποδεικνύω την αξία μου, αλλά δεν είναι πρόβλημα, είναι μια απαίτηση που έχω από τον εαυτό μου», παραδέχθηκε πριν από τον προημιτελικό εναντίον του Βελγίου.
Σε αντίθεση με τους συμπαίκτες του, έπρεπε να φύγει από την Ισπανία ως έφηβος για να «κτίσει» ένα μέλλον ως ποδοσφαιριστής, αφού συνειδητοποίησε το 2014 ότι οι πιθανότητές του να καθιερωθεί στην Μπαρτσελόνα, ήταν ελάχιστες. Και αντί να ενταχθεί σε έναν άλλο μεγάλο σύλλογο στην ήπειρο, αυτός και η οικογένειά του επέλεξαν να μετακομίσουν στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ, έναν σύλλογο φημισμένο για την ακαδημία νέων του, από την οποία αναδείχθηκε ο Λούκα Μόντριτς.
«Στην Κροατία, υπήρχε μια διαφορετική κουλτούρα. Στην Ισπανία, δουλεύαμε περισσότερο με την μπάλα. Ήμουν 16 ετών και έκανα προπόνηση με παίκτες της εθνικής ομάδας που είχαν παίξει σε Παγκόσμια Κύπελλα. Ήταν ένα μεγάλο βήμα για εμένα. Με βοήθησε να προοδεύσω σωματικά και ψυχικά, επειδή το παιχνίδι ήταν πιο γρήγορο», θυμάται ο Ολμο.
Αφού «έκανε όνομα» στο Ζάγκρεμπ, ο Όλμο πέρασε τέσσερα χρόνια στην μπουντεσλίγκα με την Λειψία. Σε όλο αυτό το διάστημα, η Μπαρτσελόνα τον παρακολουθούσε στενά, προσπαθώντας μάλιστα να τον φέρει πίσω ήδη από το 2021, αλλά τα οικονομικά προβλήματα ήταν σοβαρό εμπόδιο. Η μεταγραφή αναβλήθηκε, ωστόσο η επιστροφή του στην πατρίδα έγινε τελικά το 2024 μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όπου έλαμψε με την απόδοση του.
Αυτή, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται υπό τις οδηγίες του Λουίς Ντε λα Φουέντε, καθώς ο τελευταίος ήταν ήδη επικεφαλής της πρωταθλήτριας Ευρώπης U19 το 2019. Όπως και ο Ινιέστα, ο Όλμο καταφέρνει να ξεφεύγει ακόμη και όταν περιβάλλεται από ένα πλήθος αντιπάλων στο γήπεδο. Σε ένα εντυπωσιακό εφέ κατοπτρισμού, δύο σκηνές παιχνιδιού, που αποτυπώνονται σε φωτογραφίες, το επιβεβαιώνουν.
Στην πρώτη, που απαθανατίσθηκε την Τρίτη, ο Όλμο φαίνεται να περιβάλλεται από τέσσερις Γάλλους παίκτες, ενώ στην δεύτερη, ο Ινιέστα απεικονίζεται ανάμεσα σε πέντε Ιταλούς κατά την διάρκεια του τελικού του Euro 2012. Στο κέντρο αυτών των δύο σκηνών, έρχεται στην μνήμη μια πιστή αναπαραγωγή του «Χορού», του αριστουργήματος του Ματίς, καθώς παίκτες όπως ο Ολμο, έχουν καταστήσει το ποδόσφαιρο τέχνη…
