Διακοπές στη Χαλκιδική: Θεωρητικά ένας κοντινός προορισμός για τους Θεσσαλονικείς, αλλά πολύ μακρινός στην πραγματικότητα. Σκέφτεστε το γιατί; Το μυστικό είναι κοινό σε όλους.
Της Αναστασίας Καρυπίδου
Κάθεσαι στην ξαπλώστρα ενός beach bar και γύρω σου δεν ακούς λέξη στα ελληνικά. Το ίδιο συμβαίνει και όταν αποφασίζεις να κάνεις μία βόλτα στα χωριά. Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Βορειομακεδόνες, στην πλειονότητα, έχουν κατακλύσει την περιοχή, γεμίζουν τα δωμάτια και σουλατσάρουν ασταμάτητα στους δρόμους απολαμβάνοντας τις δικές τους μέρες ξεγνοιασιάς και θαλασσινής αύρας. Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κάποιος πως οι Έλληνες μοιάζουν, πλέον, με είδος προς εξαφάνιση.
Η Χαλκιδική δεν θυμίζει τον καλοκαιρινό τόπο που αγάπησαν οι Θεσσαλονικείς στα τέλη των ‘90s – αρχές ‘00s. Τότε που η πόλη μετακόμιζε σταδιακά, σχεδόν από το Πάσχα, στα «πόδια» για να διασκεδάσει, να βουτήξει στα καταγάλανα νερά, να φάει και να ξεκουραστεί. Που, με μια απλή περατζάδα, συναντούσες γνωστούς και φίλους τους οποίους είχες καιρό να δεις.
Πλέον, χρόνο με τον χρόνο η παρουσία των Ελλήνων μειώνεται αισθητά κι ας συνεχίζουν το μυαλό και η καρδιά να λένε πως «σαν τη Χαλκιδική δεν έχει». Αναμφίβολα παίζει ρόλο και η οικονομική πραγματικότητα. ‘Οταν ζητούνται 150 ευρώ για διαμονή σε ένα δίκλινο δωμάτιο που έχει μείνει στη ρετρό εποχή γιατί να το επιλέξει κάποιος; Θα αναζητήσει άλλον προορισμό, ίσως με το ίδιο κόστος, αλλά σαφώς καλύτερες παροχές.
Επομένως, από τη μία είναι η ακρίβεια που περιορίζει ή συρρικνώνει τις διακοπές. Από την άλλη, οι υποδομές παραμένουν απαρχαιωμένες ενώ η οικοδομική δραστηριότητα συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. ‘Οπου και να γυρίσεις το μάτι σου, σε θάλασσα ή βουνό, βλέπεις νεόκτιστα.
Το αποχετευτικό στα όρια του, το νερό δεν επαρκεί για όλους, αν και οι πισίνες πολλαπλασιάζονται. Το οδικό δίκτυο ασφυκτιά, υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε θέσεις στάθμευσης και κάποια χωριά μετατρέπονται σε πραγματικό «μαρτύριο» για όποιον επιχειρήσει να τα διασχίσει με το αυτοκίνητο.
Με αυτά και με τ’ άλλα, φαίνεται πως η γνώριμη κι αγαπημένη Χαλκιδική που ζήσαμε στα νιάτα μας γίνεται «ξένος» προορισμός. Μία διαπίστωση που δεν τη βλέπω να αλλάζει και αποτελεί την σκληρή πραγματικότητα…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
