Η συνάντηση Τραμπ, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ στη Σεντζέν μπορεί να προσφέρει μια ιστορική φωτογραφία. Το αν θα δημιουργήσει και κοινό έδαφος είναι πολύ πιο σύνθετο: οι τρεις ηγέτες προσέρχονται με διαφορετικές προτεραιότητες και αποκλίνουσες αντιλήψεις για το τι πρέπει να συζητηθεί.
Η τριμερής της Πέμπτης 19 Νοεμβρίου, στο περιθώριο της συνόδου APEC, συγκεντρώνει το ενδιαφέρον για τα πυρηνικά όπλα, τον πόλεμο στο Ιράν και τις σχέσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Ωστόσο, οι δημόσιες τοποθετήσεις δεν στηρίζουν την προσδοκία μιας συνολικής συμφωνίας που θα διευθετήσει ταυτόχρονα τα ανοιχτά μέτωπα.
Η Ουάσιγκτον ζητά διάλογο για τα πυρηνικά
Ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει να ανοίξει συζήτηση για τη μείωση των πυρηνικών οπλοστασίων, βάζοντας και την Κίνα στη διαδικασία.
Η επιδίωξη συναντά την αντίσταση του Πεκίνου, το οποίο υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία διαθέτουν πολύ μεγαλύτερα οπλοστάσια και πρέπει να αναλάβουν πρώτες το βάρος των μειώσεων.
Για την αμερικανική πλευρά, ακόμη και η έναρξη ενός σταθερού διαλόγου θα αποτελούσε βήμα. Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν ήδη διευκρινίσει ότι δεν περιμένουν άμεση συμφωνία, περιορίζοντας τις προσδοκίες για θεαματικές ανακοινώσεις.
Το Ιράν ως πιθανό πεδίο συνεννόησης
Ο Τραμπ αναμένεται επίσης να θέσει τον πόλεμο στο Ιράν. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέει την περιφερειακή ασφάλεια με το πυρηνικό πρόγραμμα και την ενεργειακή σταθερότητα.
Η εκτίμηση ότι εδώ μπορεί να αναζητηθούν επιμέρους συγκλίσεις βασίζεται στο γεγονός ότι μια παρατεταμένη κρίση έχει ευρύτερες συνέπειες και για τις τρεις δυνάμεις. Δεν υπάρχει, πάντως, επιβεβαιωμένο κοινό σχέδιο αποκλιμάκωσης ή τερματισμού του πολέμου.
Ο Πούτιν θέλει την Ουκρανία, αλλά η ατζέντα παραμένει επίμαχη
Η Μόσχα βλέπει τη συνάντηση ως ευκαιρία να προωθήσει τις θέσεις της για την Ουκρανία. Η Ουάσιγκτον, αντίθετα, έχει δηλώσει ότι δεν αναμένει σχετική συζήτηση στην τριμερή, καθώς οι επαφές για τον πόλεμο εξελίσσονται μέσω διαφορετικού διαύλου.
Η διάκριση έχει σημασία: η ρωσική επιθυμία να τεθεί η Ουκρανία δεν ισοδυναμεί με συμφωνημένη διαπραγμάτευση των τριών ηγετών για το μέλλον της.
Για τον Πούτιν, η συμμετοχή στη συνάντηση έχει επίσης πολιτική αξία, καθώς ενισχύει την εικόνα της Ρωσίας ως συνομιλητή στις μεγάλες διεθνείς αποφάσεις. Αυτή είναι αναλυτική αποτίμηση του συμβολισμού της συνόδου, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα.
Ο Σι επιδιώκει σταθερότητα και έλεγχο των όρων
Για την Κίνα, η φιλοξενία της συνάντησης ενισχύει τον διπλωματικό της ρόλο. Το Πεκίνο, όμως, εμφανίζεται επιφυλακτικό απέναντι σε μια ανοιχτή διαπραγμάτευση για πυρηνικούς περιορισμούς που δεν αποδέχεται.
Παράλληλα, στην ξεχωριστή συνάντηση Τραμπ–Σι αναμένεται να βρεθούν στο προσκήνιο οι εμπορικές και τεχνολογικές διαφορές: δασμοί, προηγμένα τσιπ, κρίσιμες πρώτες ύλες και περιορισμοί εξαγωγών. Η Ταϊβάν παραμένει κεντρική κινεζική προτεραιότητα, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί κάποια συμφωνία αλλαγής της αμερικανικής πολιτικής.
Το αποτέλεσμα θα κριθεί στη συνέχεια
Το βασικό κριτήριο επιτυχίας θα είναι αν η συνάντηση αφήσει πίσω της συγκεκριμένο μηχανισμό διαλόγου: νέες επαφές, διαπραγματευτικές ομάδες ή πρακτικές δεσμεύσεις.
Οι παραλληλισμοί με μια «νέα Γιάλτα» εκφράζουν την ανησυχία κρατών που δεν συμμετέχουν. Μέχρι στιγμής, όμως, δεν τεκμηριώνεται συμφωνία κατανομής ζωνών επιρροής. Το ζητούμενο στη Σεντζέν είναι πρωτίστως αν οι τρεις πλευρές μπορούν να συμφωνήσουν στους όρους με τους οποίους θα συνεχίσουν να συζητούν.





