Ρεπορτάζ: Ραφαέλα Παπαγεωργίου
Πότε ξεκινούν τα προβλήματα και οι δυσκολίες στη ζωή μας; Όταν εμπλέκονται οι έννοιες του εθισμού και της εξάρτησης. Δύο έννοιες τόσο συνηθισμένες, δυστυχώς, αλλά και βαρύγδουπες και ίσως στην έννοια της συνήθειας να κρύβεται το πρόβλημα, καθώς πολλοί είναι αυτοί που συνηθίζουν είτε να κάνουν χρήση ναρκωτικών, είτε να πίνουν, είτε να ασχολούνται παθολογικά με τα τυχερά παιχνίδια. Στην αρχή όλο αυτό το μείζον πρόβλημα ξεκινάει σαν μία συνήθεια, δεν αντιλαμβάνονται ότι εθίζονται και σε αυτό το σημείο αρχίζουν να κατρακυλούν και να αυτοκαταστρέφονται.
Ιδιαίτερα ο εθισμός στις ναρκωτικές ουσίες αποτελεί ένα από τα κρισιμότερα προβλήματα της εποχής μας, το οποίο, δυστυχώς, συναντάμε σε καθημερινή βάση. Σε αυτές τις περιπτώσεις δηλαδή όταν έχει ήδη ξεκινήσει ο εθισμός, και για να μη φτάσουν οι χρήστες στο επίπεδο της εξαθλίωσης, όπου χτυπάνε «πάτο», οικονομικά, συναισθηματικά, αλλά και κοινωνικά, κρίνεται απαραίτητο να απευθυνθούν σε ένα Κέντρο Απεξάρτησης, που λειτουργεί σαν ένα μέσο λύτρωσης. Ψυχολόγοι και θεραπευτές, που εργάζονται σε αυτά τα κέντρα, βοηθούν τους χρήστες ναρκωτικών να σταθούν στα πόδια τους, να ξεκινήσουν έναν καινούριο τρόπο ζωής και αργότερα να ενταχθούν ομαλά και γρήγορα στην κοινωνία.
Ένα από τα Κέντρα Απεξάρτησης στη Θεσσαλονίκη, που ειδικεύεται και στην αποτοξίνωση από τα ναρκωτικά είναι το Κέντρο «Πνοή στη ζωή», που βρίσκεται στην οδό Οσίας Ξένης 4, στο Πλαγιάρι, και έχει βοηθήσει πολλούς ανθρώπους να ακολουθήσουν το δρόμο της ανάρρωσης και της καταπολέμησης του εθισμού. Μάλιστα, όπως δήλωσε ο κ. Χάρης Χαραλάμπους, υπεύθυνος εργασιών στη δομή, δεν φιλοξενούνται μόνο Έλληνες στο Κέντρο «Πνοή στη ζωή», αλλά και ξένοι, κυρίως Κύπριοι. Ειδικότερα, το ως άνω Κέντρο Απεξάρτησης χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης χωρίς φαρμακευτική αγωγή, αλλά και προγράμματα life couching.
Το ζητούμενο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να μοιραστούν την εμπειρία τους οι χρήστες των ναρκωτικών ουσιών, ώστε να αποφευχθούν τέτοιες καταστάσεις ή για όλους όσους βρίσκονται στα αρχικά στάδια του εθισμού να απευθυνθούν εγκαίρως σε δομές αποκατάστασης και να ξαναθυμηθούν το νόημα της ζωής. Μάλιστα, ο Φίλιππος, χρήστης ναρκωτικών από τα δεκατέσσερα, μέσα από τη δομή βρήκε τον τρόπο να διαχειρίζεται τις άρρωστες σκέψεις του και κατάφερε να το καταπολεμήσει, ενώ τόνισε ότι το δυσκολότερο στάδιο ήταν οι πρώτες μέρες της προσαρμογής, όταν προσπαθούσε να παραδεχτεί κάποιες λανθασμένες συμπεριφορές, που είχε, και να αλλάξει τον εαυτό του.
Τη δική του εμπειρία από τη χρήση περιέγραψε και ο Νίκος, για πολλά χρόνια χρήστης, ο οποίος αποφάσισε να απευθυνθεί στη δομή τον Ιούλιο του 2020, έχοντας ζήσει προηγουμένως ακραία περιστατικά, και βάζοντας συνεχώς τη ζωή του σε κίνδυνο. Ο ίδιος κατάφερε μέσα σε δεκαοχτώ μήνες να αποτοξινωθεί πλήρως από αυτές τις ουσίες. «Πριν απευθυνθώ στη δομή ήμουν απένταρος με πολλά προβλήματα στο στομάχι και χαρακτηριστικά θυμάμαι τα τελευταία Χριστούγεννα στο σπίτι μου, που περίμενα τη γειτόνισσα να έρθει στη μητέρα μου για να της κλέψω κάποια χρήματα από την τσάντα της, ώστε να κάνω τη δόση μου», υπογράμμισε ο Νίκος.
Λαμβάνοντας υπόψη και τις παρατηρήσεις του κ. Αιμίλιου Πασχαλίδη, Συμβούλου Ψυχικής Υγείας, τα βαθύτερα αίτια, που οδηγούν τους ανθρώπους στον εθισμό, αναζητούνται στο τρίγωνο της εξάρτησης, που αφορά μία χρονική στιγμή, τη φάση του ασθενούς και την ουσία. Από τη μεριά της η Χρύσα, χρήστης ουσιών, αποκάλυψε ότι η ίδια οδηγήθηκε στα ναρκωτικά, γιατί το θεωρούσε μαγκιά και ήθελε να γίνει αποδεκτή από τις άλλες παρέες και να ενταχθεί σε μία ομάδα. Αφού επισήμανε τη σημαντική στήριξη, που έλαβε από την οικογένειά της, πριν και κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη δομή, τόνισε ότι αυτό που φοβάται περισσότερο είναι η μετέπειτα ζωή, οι τυχόν διαχωρισμοί και η ένταξή της στην κοινωνία. «Υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές, που κλήθηκα να αντιμετωπίσω, και στιγμές, που θέλησα να αποχωρήσω, αλλά οι συζητήσεις μου με τους συμβούλους μού άλλαξαν το σκεπτικό μου», δήλωσε η Χρύσα.
Αναφορικά, μάλιστα, με το στάδιο της αποκατάστασης και την ένταξη των χρηστών στην κοινωνία, η Μαρίνα, χρήστης ουσιών, εκφράζει την επιθυμία της για μία μικρή στήριξη της κοινωνίας σε εργασιακό επίπεδο, δηλαδή έχοντας ολοκληρώσει το πρόγραμμα στη δομή, που φιλοξενείται, να μπορεί αργότερα να βρει δουλειά. Η ίδια σαν μητέρα προτείνει στη νέα γενιά να μείνει μακριά από τα τσιγάρα και τις ουσίες, και σε τυχόν περιπτώσεις εθισμού, παροτρύνει τους νεότερους να μιλήσουν με τους οικείους τους και να απευθυνθούν σε δομές αποτοξίνωσης και αποκατάστασης.
Ο εθισμός δεν είναι παιχνίδι, είναι κάτι, όμως, το οποίο μπορεί να θεραπευθεί. Αυτό, άλλωστε, είναι και το μήνυμα, που θέλουν να στείλουν οι χρήστες στον κόσμο. Μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου και να ξεκινήσεις από το μηδέν, αρκεί να το θες. Μίλα, μη φοβάσαι, ο εθισμός δεν είναι ντροπή!
Από την έντυπη εφημερίδα Karfitsa
