Χειμώνας, η εποχή που όλοι συνδέουμε με τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και φυσικά το χιόνι. Όσα μικρά παιδιά και να ρωτήσεις θα σου πουν ότι τίποτα δεν συγκρίνεται με έναν καλό χιονοπόλεμο ή τη δημιουργία ενός χιονάνθρωπου. Όσο, όμως, αυξάνεται η ηλικία των ερωτηθέντων, τόσο διαφορετικά πράγματα ακούς για την ιδέα μιας χιονόπτωσης.
Στις μεγαλύτερες ηλικίες σίγουρα μοιάζει κατάρα. Όλο αυτό το άγχος της θέρμανσης και η δυσκολία της μετακίνησης μόνο πονοκέφαλο μπορεί να τους δημιουργήσει. Η ανησυχία της μετάβασης στο χώρο εργασίας, η διακοπή των δρομολογίων των μέσων μεταφορών και τα περιορισμένα ωράρια στα μαγαζιά, λόγω του ψύχους, υποσκάπτουν την εύρυθμη λειτουργία της καθημερινότητάς τους.
Φυσικά, αυτά που οι περισσότεροι αντιλαμβανόμαστε ως προβλήματα, μοιάζουν ασήμαντα στους ανθρώπους που δεν διαθέτουν ούτε τα βασικά. Αν και βρισκόμαστε στα προπύλαια του 2022, είναι τραγικό το γεγονός ότι πολλοί είναι εκείνοι που αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις θεμελιώδεις ανάγκες τους, όπως η στέγαση, η τροφή και η θέρμανση, τα οποία θα έπρεπε να θεωρούνται κάτι το αυτονόητο.
Παρ’όλα αυτά, όπως μαρτύρησε ο τραγικός θάνατος του συμπολίτη μας, εδώ στη Θεσσαλονίκη, τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρούμε αυτονόητο ή δεδομένο. Ο άνθρωπος αυτός έχασε τη ζωή του, όχι από κάποιο ατύχημα ή μία ασθένεια ούτε από γηρατειά. Απεβίωσε, επειδή πολύ απλά δεν μπορούσε να προστατευτεί από τον παγετό. Άφησε την τελευταία του πνοή στην Πλατεία Αριστοτέλους, κουβαριασμένος κάτω από μερικές παλιές κουβέρτες, με μοναδική συντροφιά τα όνειρα του.
Ως πότε θα παρατηρούμε συνανθρώπους μας να τίθενται στο περιθώριο; Ως πότε θα τους προσπερνάμε στο δρόμο, χωρίς να μας φαίνεται περίεργη ή άθλια η κατάσταση διαβίωσή τους; Ως πότε θα κλείνουμε τα μάτια απέναντι στο καθετί που μας κάνει να αισθανόμαστε άβολα; Φυσικά, όλα αυτά είναι ερωτήματα που αφήνουμε για αργότερα και εφόσον είμαστε εμείς καλά δεν χρειάζεται να ψυχοπλακωθούμε με τέτοια θέματα. Τι θα γίνει, όμως, αν αύριο ξυπνήσεις και βρεθείς εσύ στη θέση του;
