Πρωτοχορευτής είναι ο άνδρας εκείνος, που σέρνει μπροστά τον κύκλο στο χορό. Είναι γνώστης των βήματων, της μουσικής και γενικά όλων των στοιχείων ενός χορού. Ο ίδιος δε χορεύει για τον εαυτό του, αλλά αντιπροσωπεύει όλη τη χορευτική ομάδα, η οποία τον στηρίζει με το «χορευτικό της συναίσθημα». Εξάλλου, δε μπορεί να στηριχτεί η εννοια του πρωτοχορευτή, εάν δεν υπάρξει ο δεύτερος, ο τρίτος και γενικά όλη η ομάδα Ο πρωτοχορευτής τους καθοδηγεί και εκείνοι τον στηρίζουν. Είναι μια αλυσίδα αλληλένδετη.Χορεύει αυθόρμητα. Έχει αμεσότητα και κυρίως αυτοσχεδιάζει πάνω στα ρυθμικά μοτίβα. Κάνει τα ψαλίδια του, τις στροφές, τα καθίσματα και όλα τα τσαλίμια ανάλογα με το χορό. Όταν μπαίνει πρώτος, δεν ακολουθεί κανέναν, παρά μόνο την ψυχή του, τα βιωματα του τα προσωπικα(ένα θανατο, ξενιτιά, εναν έρωτα κτλ) την καρδιά του. Αυτά είναι που τον οδηγουν .Δε χορεύει πρώτος για να αναδείξει τον εαυτό του. Όταν χορεύει, ξεχνάει το κοινό, όπου μπορεί να τον βλέπει. Ακούει μόνο τους μουσικούς, οι οποίοι παίζουν πάνω στα βήματά του, αυτοσχεδιάζει μαζί τους, παίζει μαζί τους, τους ιντργκάρει, τους μαλώνει για την υποτιθέμεννη αδεξιότητα τους, με βάση τα δικά του θέλω εκείνη την στιγμή.
Από την αλλη η πρωτοχορεύτρια η γυναίκα. Παλαιότερα, η γυναίκα, η οποία χόρευε πρώτη, έκανε πιο απλές και λιτές κινήσεις, όπως απλή σεμνή και διακρητικη ήταν η ζωή των γυναικών. Τα χέρια της(συνήθως οχι πάντα) ήταν κάτω δείγμα σεβασμού προς τον άνδρα.Επίσης το βλεμα ειναι αυτό που εκάνε την διαφορα, βλέμα όμορφο, προσιτό και συνάμα απόμακρο. Σήμερα, οι γυναίκες είναι πιο απελευθερωμένες μοιυσικοχορευτικά. Χορεύουν κι αυτές ελεύθερα, όπως οι άνδρες. Αυτοσχεδιάζουν, κάνουν φιγούρες και έχουν την στήριξη των υπόλοιπων γυναικών. Τα χέρια τους είναι είτε στη μέση, είτε ψηλά.
Πρωτοχορευτής και πρωτοχορεύτρια μπορούν να γίνουν όλοι εφόσον χορεύουν με την ψυχή τους, με την καρδια τους Όπου υπάρχει μουσικό άκουσμα η ψυχή μας βρίσκει την ευκαιρία να εκφραστεί δια του σώματος μας.Κι αν δεν είμαστε όλοι πρωτοχορευτές και πρωτοχορεύτριες Μπορούμε να είμαστε χορευτές και ΄΄εραστές’’ της πλούσιας μουσικοχορευτικής μας παράδοσης, χορεύοντας τον πόνο, την λύπη, την χαρα, την αγάπη και γενικά τα συναισθήματα μας τα οποία εξωτερικεύονταν/ονται μέσω των παραδοσιακών μας τραγούδιων.
