Δύο χώρες μεσογειακές, με πολλούς πολιτισμικούς δεσμούς, συνδεόμενες πλέον επιπρόσθετα και με μια αμυντική συμμαχία που βασίζεται στην αίσθηση κοινής απειλής από την Τουρκία. Με ένα ακόμη κοινό: το ότι το 2022 υπήρξε χρονιά εκλογών για τη Γαλλία και -σχεδόν σίγουρα- θα είναι και για την Ελλάδα. Συγκυρία που οδηγεί σε μια ακόμη -ελάχιστα επιθυμητή-σύγκλιση: Το ότι και οι δύο χώρες καθίστανται εξαιρετικά δυσκυβέρνητες. Με άλλα λόγια, αμφότερες μπαίνουν σε περίοδο πολιτικών περιδινήσεων και κραδασμών.
Του: ΘΑΝΑΣΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Στη Γαλλία αυτό οφείλεται στην -εδώ και χρόνια στην πραγματικότητα- εκλογική ενίσχυση των αντισυστημικών άκρων (αυτών που θέτουν υπό αμφισβήτηση τον δυτικόφιλο και ευρωκεντρικό προσανατολισμό της χώρας, χωρίς να αποδέχονται απόλυτα όλο το αξιακό υπόστρωμα της αστικής δημοκρατίας), η αθροιστική δύναμη των οποίων σταθερά υπερβαίνει ή τουλάχιστον δεν υπολείπεται αυτής των «ενδοσυστημικών» και μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων.
Μάλιστα, αυτή η υπερενίσχυση των άκρων δυσχεραίνει και με άλλον τρόπο την κυβερνησιμότητα της χώρας, επειδή τόσο οι δυνάμεις της μετριοπαθούς Αριστεράς (Σοσιαλιστές και Οικολόγοι) όσο και οι δυνάμεις της μετριοπαθούς Δεξιάς (πρωτίστως οι γκωλλικοί Republicains) διστάζουν να ενσωματωθούν στο τόξο κοινοβουλευτικής στήριξης της προεδρικής κυβέρνησης υπό τον φόβο των εξοντωτικών εις βάρος τους επιθέσεων από τους ακραίους του ευρύτερου χώρου τους. Λογικά λοιπόν η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο όπου τα φιλοπροεδρικά κόμματα θα συγκροτούν μια κυβέρνηση χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία, εξαρτημένη για κάθε νομοθετική πρωτοβουλία, εκ των πραγμάτων άτολμη και εύτρωτη.
Η επικείμενη πολιτική αστάθεια της Ελλάδας αντίθετα, μετά τις εκλογές που πλην συγκλονιστικού (και όχι ιδιαίτερα ευχάριστου) απροόπτου θα διεξαχθούν το φθινόπωρο, δεν οφείλεται στους εκλογικούς συσχετισμούς: Η χώρα μετά τη μεταστροφή/«κωλοτούμπα» του Τσίπρα το καλοκαίρι του 2015 -η οποία απέδειξε πως οι καιροσκόποι είναι λιγότερο επικίνδυνοι από τους ιδεολόγους- έχει την τύχη να έχει δύο μεγάλα κόμματα τα οποία, παρά τον θόρυβο που παράγουν οι συγκρούσεις τους, δεν διαφοροποιούνται πάρα πολύ ως προς τους δυτικόφιλους διεθνοπολιτικούς προσανατολισμούς της. Και, ακόμη, την πρόσθετη τύχη να έχει ενισχυθεί πολιτικά και το τρίτο κόμμα που κινείται εντός του ίδιου αξιακού πλαισίου. (Ενώ, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε την περίοδο 2012-15, κανένα κόμμα των αντισυστημικών άκρων δεν πλησιάζει διψήφιο ποσοστό. Θυμίζω πως τον Μάιο του 2012 ο… Καμμένος κινήθηκε περί το 11%.)
Η προοπτική, όμως, πολιτικής αστάθειας και της δικής μας χώρας υπάρχει, έχει δε θεσμικό υπόστρωμα: την ψηφισμένη ολοσχερή αναλογική, το πιο αναλογικό εκλογικό σύστημα του κόσμου σήμερα μετά από αυτό της Ολλανδίας. Βέβαια, υπάρχει και η προοπτική δεύτερων εκλογών με ένα σύστημα που θα έχει πλειοψηφικά στοιχεία (έστω αμβλυμμένα σε σχέση με τον προϊσχύσαντα εκλογικό νόμο), όπως υπάρχει και η τάση του ελληνικού εκλογικού σώματος όταν η λαϊκή ψήφος οδηγεί σε ακυβερνησία, η αμέσως επόμενη λαϊκή ετυμηγορία να λειτουργεί διορθωτικά. Αλλά κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τίποτε, ενώ η παρατεταμένη μεταβατική περίοδος με την προοπτική υπηρεσιακής κυβέρνησης υπό άσχετο με τη διπλωματία δικαστή-πρωθυπουργό σε μια περίοδο φοβερών διεθνοπολιτικών τριγμών και περιδινήσεων ασφαλώς δεν είναι για καλό.
Όπως για καλό δεν θα είναι -σε σχέση και με την ευρύτερη σταθερότητα του δυτικού κόσμου, αλλά και όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά- το ότι σύντομα οι ΗΠΑ θα έχουν στο Κογκρέσο πλειοψηφία σκληρών τραμπικών, ενώ δεν αποκλείεται να δρομολογηθούν προσεχώς και διαδικασίες αποσύνθεσης του Ηνωμένου Βασιλείου (με άλλες σημαντικές δυτικές χώρες -όπως η Ισπανία και το Βέλγιο- μόλις και μετά δυσκολίας να συγκρατούν τις αντίστοιχες τάσεις).
Συμπέρασμα: Όποιος θα ήθελε να βάλει στοίχημα πως ο κόσμος και ειδικά η περιοχή μας μπαίνει σε περίοδο ακύμαντων νερών καλά θα έκανε να το ξανασκεφθεί.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
