Η Αντιγόνη Δρακουλάκη έρχεται στη Θεσσαλονίκη για τη θεατρική παράσταση «Τρελοί έρωτες σε σκοτεινούς καιρούς ή απλά… Λα Μοσκέτα», στην οποία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Συνέντευξη στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΑΔΑ
Σε συνέντευξή της στην Karfitsa, μιλάει για την παράσταση, τον ρόλο της σε αυτήν και για το θέατρο γενικότερα, ενώ, παράλληλα, συμβουλεύει τους νέους καλλιτέχνες να έχουν πίστη, καθώς, όπως αναφέρει, «χωρίς πίστη δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να δημιουργήσεις και να πας παρακάτω».
Πότε συνειδητοποιήσατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε με τον χώρο της τέχνης και συγκεκριμένα του θεάτρου;
Μεγαλώνοντας δεν γινόταν να μην υπάρχει η τέχνη ως κομμάτι της ζωής μου. Η καλλιτεχνική μου κλίση ήρθε πολύ φυσικά, καθώς οι γονείς μου είχαν σινεμά και εγώ μεγάλωσα μέσα σε αυτό, με αποτέλεσμα να μου είναι απολύτως φυσικό αυτό το ωραίο «παραμύθι» με τις διάφορες ιστορίες και τους ήρωες που εναλλάσσονται. Μου έγινε πολύ αγαπητό αυτό το περιβάλλον και έπαιξε βασικό ρόλο στην καλλιτεχνική μου πορεία.
Πείτε μας λίγα λόγια για τον πρωταγωνιστικό σας ρόλο στην παράσταση
Πρόκειται για μία λαϊκή κωμωδία του 16ου αιώνα που γράφηκε το 1560, όπου η ιστορία περιγράφεται από μία «συναλλαγή» έρωτα και χρήματος, τη συναλλαγή της γυναίκας του Ρουτζάντε σε τρεις άντρες. Ο ρόλος που υποδύομαι είναι η γυναίκα του Ρουτζάντε, η Μπετία, η οποία είναι το «μήλο της έριδος» που χειρίζεται πολύ έξυπνα την όλη υπόθεση. Η γυναίκα αυτή, για τα δεδομένα εκείνης της εποχής, προβάλλεται ισχυρή, δυνατή, κινεί τα νήματα με τις αποφάσεις που παίρνει και καθορίζει τη ζωή της.
Ποια μηνύματα θέλει να περάσει στον θεατή ο ρόλος σας;
Το βασικό μήνυμα που θέλω να περάσω μέσα από τον ρόλο μου είναι ότι η γυναίκα έχει δύναμη ακόμα και αν θεωρείται από την κοινωνία «αδύναμη» και ως το «ανίσχυρο» φύλο. Ακόμα και αν είναι εκρηκτική, όμορφη και ερωτεύσιμη μπορεί να παραμείνει ισχυρή με το μυαλό και το «είναι» της.
Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να δεχτείτε τον συγκεκριμένο ρόλο;
Όταν με βρήκε ο κ. Μαργαρίτης, ο σκηνοθέτης του έργου, ήμουν πολύ συγκινημένη γιατί τον είχα και καθηγητή στη σχολή μου. Τον γνώρισα όταν ήμουν 18 χρονών και είναι ένας από τους πιο ευγενικούς, γλυκούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Θεωρώ πως σε αυτόν τον τομέα οι καλές συνεργασίες είναι το παν και η τέχνη αποκτά αξία όταν μοιράζεται με συγκεκριμένους ανθρώπους.
Τι είναι το θέατρο για εσάς προσωπικά;
Το θέατρο είναι ένα μεγάλο και αγαπημένο κομμάτι της δουλειάς μου γιατί σου προσφέρει μία άμεση επαφή με τον κόσμο. Είναι κάτι τόσο ζωντανό, ευαίσθητο και ευάλωτο που με κάνει να το αγαπώ. Γενικώς, για μένα η τέχνη είναι ένα «φάρμακο» για τον άνθρωπο που εμπεριέχει μια μαγεία, μία αλήθεια και μεγαλώνει την ψυχή και την πνευματικότητά σου. Θεωρώ πως ο άνθρωπος πρέπει να γίνει «ένα» με την τέχνη.
Τι συμβουλή θα δίνατε σε νέους καλλιτέχνες που θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο;
Νομίζω, ότι η μόνη συμβουλή που θα έδινα, την οποία την λέω και στον εαυτό μου και στους ανθρώπους που αγαπώ, είναι να υπάρχει πίστη στον εαυτό μας, στον Θεό, στο αύριο, στο μέλλον, στη ζωή την ίδια. Διαφορετικά, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να αγαπήσεις, να δημιουργήσεις, να πας παρακάτω. Αυτό, άλλωστε, είναι το νόημα της ζωής. Να πάμε παρακάτω, να πάμε μπροστά, να μην μείνουμε στάσιμοι. Το πιο βασικό είναι να κοιτάμε ξανά τον εαυτό μας, να κοιτάμε βαθιά μέσα στον «καθρέφτη» μας, ποιοί είμαστε, τί θέλουμε, τί σκεφτόμαστε και πώς προχωράμε.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
