Ως καμπανάκι ήχησε σε πολλούς στις Βρυξέλλες το εκλογικό αποτέλεσμα στη Σουηδία, το οποίο ως βασικό χαρακτηριστικό του κατέδειξε την άνοδο του ακροδεξιού «Σουηδοί Δημοκράτες», ένα κόμμα που μέσα σε λίγα χρόνια αναδείχθηκε σε δεύτερη πολιτική δύναμη αλλά και βασικό πολιτικό πόλο σχηματίζοντας κυβέρνηση με τους Μετριοπαθείς Συντηρητικούς, τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Φιλελεύθερους.
Το αξιοσημείωτο είναι πως οι «Σουηδοί Δημοκράτες», παρότι δεύτεροι στις εκλογές, θα είναι οι πρώτοι σε κοινοβουλευτική δύναμη, καθώς τα υπόλοιπα συγκυβερνώντα κόμματα της κεντροδεξιάς υπολείπονται σε έδρες και εκλογικά ποσοστά. Εντούτοις, την πρωθυπουργία αναμένεται να αναλάβει ο κεντροδεξιός Κρίστερσον, αρχηγός των Συντηρητικών, και όχι ο «πολύς» Τζίμι Άκεσον του ακροδεξιού κόμματος.
Στα συμπερασματικά σχόλια του εκλογικού αποτελέσματος κυριαρχεί το πώς σε μια κοινωνία, όπως αυτή της σκανδιναβικής χώρας, με έντονο το στοιχείο της ανοχής στη διαφορετικότητα της θρησκείας, της φυλής, της εθνότητας, κέρδισε επί της ουσίας ένα κόμμα που δεν συμμερίζεται την ανεκτικότητα και τη συνύπαρξη ως βασικό κοινωνικό συστατικό. Ωστόσο πρόκειται μάλλον για επιφανειακή ανάλυση του πολιτικού γεγονότος. Κι αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια οι «Σουηδοί Δημοκράτες» προχώρησαν σε ένα κοινωνικό… lifting, εγκατέλειψαν θεμελιώδεις αρχές τους, όπως για παράδειγμα την έξοδο της Σουηδίας από την ΕΕ, και πλειοδότησαν σε κοινωνικές παροχές, «παίζοντας στο γήπεδο» των απερχόμενων σοσιαλδημοκρατών.
Ένα ακόμα στοιχείο που επηρέασε τους εκλογείς είναι αναμφίβολα η ρωσική απειλή και η διαδικασία ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Η ύπαρξη «εχθρού προ των πυλών» ενισχύει το ρεύμα υπέρ αυτού που εμφανίζεται ως υπερασπιστής της πατρίδας, ένα ακόμα χαρτί που έπαιξε ο Άκεσον και η παρέα του προεκλογικά.
Ωστόσο δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει το γεγονός πως σε μία ακόμα ευρωπαϊκή χώρα καταγράφεται άνοδος ενός ακροδεξιού κόμματος, το οποίο μάλιστα θα έχει ρόλο στη λήψη κυβερνητικών αποφάσεων. Και μοιραία γίνονται συνειρμοί με την Ιταλία, τη Γαλλία και άλλα κράτη στην Ευρώπη όπου «θεριεύει» και πάλι το φάντασμα της Άκρας Δεξιάς, την ώρα που πολλοί νόμιζαν πως είχε κλειστεί στο χρονοντούλαπο.
Οι κίνδυνοι παραμονεύουν και στα δικά μας μέρη. Και ίσως αποκτούν μεγαλύτερη σημασία αυτά που λέει και πρόσφατα είπε στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός περί πολιτικής σταθερότητας και αποδοκιμασίας του λαϊκισμού, της μισαλλοδοξίας και των άκρων.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
