Σε μία αποστροφή του λόγου του κατά τη διάρκεια της μακράς συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη Θεσσαλονίκη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης προανήγγειλε ότι, αν ο ΣΥΡΙΖΑ επανέλθει στην εξουσία, θα επαναδιαπραγματευτεί με το Παρίσι τους όρους αγοράς των γαλλικών φρεγατών Belharra, με πρόθεση να επιτύχει κάποιου είδους συμμετοχή της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας στην κατασκευή τους.
Ας πούμε ότι σε αυτό μπορεί να χωράει μια συζήτηση, αν και το επιχείρημα ότι τυχόν συμμετοχή της ΕΑΒ στην κατασκευή τους θα προκαλούσε καθυστέρηση στην παραλαβή των πολεμικών αυτών όπλων σε μία στιγμή που τα έχει ζωτική σημασία δείχνει στέρεο.
Δεν χωράει, ωστόσο, κανένα αν και εφόσον και διότι για τη σπουδαιότητα της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας -η υπογραφή της οποίας υπήρξε ρητή προϋπόθεση για την αγορά των Belharra σε αυτή τη συγκυρία. Όμως ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του λησμονούν ότι με την υπογραφή της συμφωνίας αυτής, για πρώτη φορά στην ιστορία, μία τόσο ισχυρή χώρα όπως η Γαλλία δεσμεύεται ότι, αν προκύψει απειλή για την ελληνική κυριαρχία, θα συνδράμει αυτόματα την Ελλάδα. Θα εμπλακεί στον πόλεμο, δηλαδή.
Και διατυπώνει ο ΣΥΡΙΖΑ την άποψή του αυτή, σε μία στιγμή κατά την οποία η Τουρκία κλιμακώνει κατακόρυφα την επιθετική και ακραία επικίνδυνη ρητορική της κατά της χώρας μας, την οποία ευθέως απειλεί με απόβαση «νύχτα» στα ελληνικά νησιά. Και που πιθανότατα ένας από τους σοβαρότερους λόγους που δεν υλοποιεί την απειλή της είναι γιατί γνωρίζει ότι σε αυτή την περίπτωση δεν θα βρεθεί αντιμέτωπη μόνο με τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αλλά και με τις δυνάμεις της δεύτερης ισχυρότερης χώρας της ΕΕ, της Γαλλίας. Της πυρηνικής αυτής δύναμης, ειρήσθω εν παρόδω.
Όταν ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, ο ισχυρότερος και πλέον σταθερός σύμμαχος της Ελλάδας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, προχώρησε στην υπογραφή αμυντικής συμφωνίας με τη χώρα μας, δεν είχε στο πλευρό του το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της Γαλλίας. Αρκετοί, ακόμα και από το κόμμα του, ήταν από επιφυλακτικοί έως αρνητικοί στην προοπτική να εμπλακεί η χώρα τους σε έναν ξένο πόλεμο. Κατά μίας άλλης χώρας. Παρά ταύτα, οι κ.κ. Μακρόν και Μητσοτάκης έδωσαν τα χέρια και υπέγραψαν την ιστορική αυτή συμφωνία. Κανείς, πιστεύω, δεν θέλει να σκεφτεί τι θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον, αν ένας Έλληνας κυβερνήτης άνοιγε τη συζήτηση περί επαναδιαπραγμάτευσης των όρων αγοράς των γαλλικών φρεγατών, δίνοντας βήμα στους αρνητές της αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας-Γαλλίας να ζητήσουν και την επαναδιαπραγμάτευση της ίδιας της συμφωνίας.
Επίσης, παρότι είχε όλη την άνεση χρόνου, ο κ. Τσίπρας δεν αναφέρθηκε καθόλου στον αναθεωρητισμό του Ερντογάν. Ο οποίος, όμως, είναι ένα από τα βασικά και πιο στέρεα επιχειρήματα της Ελλάδας, στην προσπάθειά της να πείσει και τον τελευταίο αφελή ή συμφεροντολόγο σύμμαχο ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τον αναθεωρητισμό με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Άλλα για τον Ρώσο πρόεδρο, άλλα για τον Τούρκο ομόλογό του.
Και βεβαίως, δεν μετακινήθηκε πόντο από τις γνωστές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το Μεταναστευτικό. Κι ας είναι πρόσφατη η ιστορία με τους 38 μετανάστες του Έβρου και το δήθεν νεκρό παιδί, που τελικά ήταν σε τουρκική νησίδα, αλλά για εβδομάδες η Ελλάδα βρισκόταν «κρεμασμένη στα μανταλάκια» μεγάλων ΜΜΕ του εξωτερικού, διότι εκτός από τη ΜΚΟ, που εκ των υστέρων ζήτησε συγγνώμη, γίνονταν καθημερινά δημόσιες καταγγελίες της κυβέρνησης από επίσημα χείλη.
Οι καιροί είναι αρκούντως επικίνδυνοι. Η περιοχή μας για ευνόητους λόγους έχει αποκτήσει πρόσθετο ενδιαφέρον και λόγω της ενεργειακής κρίσης. Τουλάχιστον στα εθνικά θέματα η κάθε θέση που διατυπώνεται από τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να είναι ζυγισμένη με ακρίβεια. Προσεκτική και με το βλέμμα στο μέλλον. Γιατί πολλά από όσα διακυβεύονται αυτή την περίοδο θα προσδιορίσουν τις ζωές πολλών επόμενων γενεών.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
