Ο επικεφαλής του κόμματος ΜέΡΑ25 Γιάνης Βαρουφάκης κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην εκπομπή του Γ. Κουβαρά στην ΕΡΤ χαρακτήρισε την αρχική του ενασχόληση με την πολιτική ως «ιστορικό ατύχημα» και την παραμονή του στην πολιτική σκηνή ως υποχρέωση απέναντι στους χιλιάδες ψηφοφόρους της Α’ Αθηνών που τον ψήφισαν (ως υποψήφιο τότε του ΣΥΡΙΖΑ).
Είπε όμως και άλλα πολύ ενδιαφέροντα. Τόσο ενδιαφέροντα που πλέον το «μπαλάκι» έχει περάσει στο γήπεδο του ΣΥΡΙΖΑ, για την ακρίβεια στα χέρια του αρχηγού του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος οραματίζεται μια προοδευτική κυβέρνηση συνεργασίας στην οποία θα χωράει και το κόμμα του κ. Βαρουφάκη. Δεν ξέρω αν σε αυτό τον σχεδιασμό είχε όραμα να επανέλθει δριμύτερος ο κ. Βαρουφάκης στη θέση του υπουργού Οικονομικών. Ο ίδιος δεν το αρνήθηκε. Το άφησε ανοικτό απαντώντας μονολεκτικά «εξαρτάται».
Σωστά. Διότι στις χώρες που καταφέρνουν να συγκροτήσουν πολυκομματικές κυβερνήσεις και αυτές να λειτουργούν και να παράγουν έργο όλα βασίζονται στις προγραμματικές συμφωνίες. Και το σημείωσε αυτό ο κ. Βαρουφάκης. Ότι δηλαδή θα πρέπει να έχουν συμφωνήσει σε ένα πρόγραμμα πολιτικής.
Το ερώτημα είναι -πάντα στο παραπάνω υποθετικό σενάριο- αν ο κ. Βαρουφάκης θα προσέλθει να συζητήσει ένα πρόγραμμα πολιτικής που θα στηρίζεται στην παραδοχή ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωζώνης. Διότι από τις απαντήσεις του δεν είναι σαφές τι πιστεύει σήμερα, σχεδόν οκτώ χρόνια μετά το αλησμόνητο εξάμηνο του 2015.
«Δεν ήθελα να βγούμε από το ευρώ», είπε με ύφος μάλλον απολογητικό. Όταν όμως ο πολύπειρος δημοσιογράφος τον στρίμωξε ρωτώντας τον «αν είχαμε βγει τότε από το ευρώ, πού θα ήμασταν σήμερα;», απάντησε με τη γνωστή βεβαιότητα που συνοδεύει διαχρονικά τον δημόσιο λόγο του: «Πολύ καλύτερα, σαφώς καλύτερα».
Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο ο κ. Βαρουφάκης «πέταξε το μπαλάκι» -άθελά του ή ηθελημένα- στα χέρια του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος προφανώς θα θυμήθηκε πολλά από όσα θέλει να σβήσει για πάντα από τη δική του αλλά και τη συλλογική γνώμη για τον αγώνα να μην πέσει η Ελλάδα στον γκρεμό και να παραμείνει εντέλει σε ευρωπαϊκό έδαφος, αν και έφτασε στο χείλος του.
Η Νέα Δημοκρατία, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, αντέδρασε με μια ειρωνική ανακοίνωση, στην οποία χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη τοποθέτηση του κ. Βαρουφάκη ως «συμβολή στο πρόγραμμα της “προοδευτικής διακυβέρνησης” που ονειρεύεται ο κ. Τσίπρας ώστε να ξαναζήσουμε τις εφιαλτικές στιγμές του 2015».
Ο ΣΥΡΙΖΑ άραγε πώς αντέδρασε; Δημοσίως δεν το πληροφορηθήκαμε, διότι το κόμμα δεν σχολίασε τη συνέντευξη Βαρουφάκη. Και έχει και αυτό το σημασία του. Στις κλειστές συζητήσεις όμως μεταξύ των πρώην υπουργών, βουλευτών και στελεχών τι να λέγεται; Θα ήθελε κάποιος εξ αυτών να πάει για φαγητό με τον κ. Βαρουφάκη; Γιατί ο αρχηγός του ΜέΡΑ25, όπως ο ίδιος είπε, «για φαγητό με τον Τσίπρα δεν θα πήγαινε».
Η λογική λέει ότι ούτε ο κ. Τσίπρας θα πήγαινε για φαγητό με τον άνθρωπο που έβαλε στο τιμόνι της οικονομίας και παραλίγο να τινάξει τη χώρα στον αέρα επί δικής του διακυβέρνησης. Οπότε, δύο τινά μπορεί να συμβούν εφεξής: Είτε δεν υπάρχει κανένα έδαφος για μετεκλογική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΜέΡΑ25, οπότε καλό θα είναι να το πληροφορηθούν και οι ψηφοφόροι, είτε ισχύει ότι η προοπτική της εξουσίας είναι τόσο δυνατή που μπορεί να φέρει στο ίδιο τραπέζι ακόμη και δύο πολιτικούς που απεχθάνονται (πολιτικά σίγουρα, δεν ξέρω και ανθρώπινα) ο ένας τον άλλον. Και που σε δημόσια θέα ο ένας για τον άλλον έχει εκστομίσει βαριές πολιτικές κουβέντες.
Ο κ. Τσίπρας, ο οποίος κλήθηκε να διαχειριστεί τα απόνερα από το «τσουνάμι» Βαρουφάκη και αναγκάστηκε σε 180 μοιρών στροφή για να διατηρήσει την Ελλάδα εντός της ευρωπαϊκής συμμαχίας, έκτοτε απέκτησε μεγάλη κυβερνητική εμπειρία για να μπορεί να αντιληφθεί τι θα συνέβαινε εν μέσω του πρωτοφανούς ενεργειακού ζητήματος.
Θα μας έσωζε ο Πούτιν ή το Ιράν και η Κίνα; Και δη με τον Ερντογάν να καραδοκεί; Τι θα συνέβαινε με τους Έλληνες και τις τεράστιες ελλείψεις βασικών καταναλωτικών αγαθών και τροφίμων; Ποιος θα χαμογελούσε με όσα θα ζούμε πλην των Τούρκων;
Ασκήσεις επί χάρτου, θα πείτε. Ανεκπλήρωτες, δόξα τω Θεώ! Αλλά έχει σημασία να τις θυμόμαστε όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
