«’’Η ζωή μοιράζεται στους έχοντες, τους κατέχοντες και τους αντέχοντες. Εγώ ανήκω στους αντέχοντες’’ έλεγε ο Μήτσος. Ακριβώς και εγώ ανήκω στους αντέχοντες. Αυτό με κέντρισε», περιγράφει ο Γιώργος Χριστοδούλου μιλώντας για το έργο «Ο Φονιάς» που θα ανέβει στη Θεσσαλονίκη.
Συνέντευξη στη ΦΙΛΙΠΠΑ ΒΛΑΣΤΟΥ
Το έργο διαδραματίζεται την δεκαετία του ΄70. Μια βροχερή μέρα μέσα σε ένα μικροαστικό σπίτι τέσσερα πρόσωπα έρχονται αντιμέτωπα με το ένοχο παρελθόν τους. Ο Σάββας, ο Ταρζάν, η Μαρία και ο Γιάννης, θύτες και θύματα των προσωπικών τους τραγωδιών αγωνίζονται να υπάρξουν μέσα σε μια ηθικά διεφθαρμένη κοινωνία. «Πιστεύω μαζί με τους συνεργάτες μου καταθέτουμε καθημερινά την αλήθεια μας σε αυτό το σπουδαίο έργο του Μήτσου Ευθυμιάδη που μας δικαίωσε για την επιλογή μας», τονίζει ο κ. Χριστοδούλου.
Στο έργο βλέπουμε πως κάποια στιγμή έρχεται το παρελθόν μπροστά μας και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Οπότε το παρελθόν μας ορίζει;
Πιστεύω το παρελθόν είναι οδηγός της ζωής μας. Όπως λέει και μια παροιμία. Ότι κάνουμε θα το βρούμε μπροστά μας. Είναι σπουδαίο να διαβαίνεις
το μονοπάτι της ζωή σου χωρίς κακίες, ίντριγκες προσπαθώντας με καλοσύνη και Αγάπη να συνεργάζεσαι στον χώρο του Θεάτρου. Γιατί κάποια στιγμή όλοι μας θα καταλήξουμε σε ένα κηπάκι με μενεξέδες.
Άρα Αγάπη και καλοσύνη. Και ο νοών νοήτω.
Έχετε αντιμετωπίσει δύσκολες εργασιακές συνθήκες στο θέατρο;
Από μικρό παιδί έχω μάθει από τους γονείς μου να χορεύω πάντα με τις δυνάμεις τις δικές μου. Πρώτα γιατί αυτό μου δίδαξαν, άλλα και δεύτερον οι συνθήκες ήταν τέτοιες που μάθαμε να στηριζόμαστε στα πόδια μας. Επομένως δεν αντιμετώπισα δύσκολες συνθήκες στο θέατρο γιατί η καρέκλα που κάθομαι είναι δικιά μου. Και δεν θα μου την πάρει κανένας. Σε σχέση με άλλες καταστάσεις που αν δεν είσαι καλοπαίδι θα σου τραβήξουν την καρέκλα και Άντε γεια.
Είστε παρά πολλά χρόνια στον χώρο του θεάτρου. Πόσο έχει αλλάξει;
Το Θέατρο ήταν και είναι για μένα πάντα το ίδιο. Είναι ένας χώρος σκέψης περισυλλογής και σεβασμού. Αυτό δεν αλλάζει. Αλλάζουν οι άνθρωποι που με την μισαλλοδοξία τους, τον εγωισμό τους, πως εγώ είμαι και κανένας άλλος, πως εγώ είμαι ο καλύτερος ηθοποιός, πως εγώ μπορώ να κριτικάρω τους πάντες και τα πάντα εκτός από τον εαυτό μου και να πιστεύω εγώ πως είμαι
η αρχή και το τέλος. Αλήθεια πόση δυστυχία. Ας ξυπνήσουν κάποια στιγμή και ας δουν πως ο ουρανός είναι γαλάζιος χωρίς σύννεφα. Αν μπορούν.
Τι συμβουλεύετε κυρίως τους νέους που μπαίνουν τώρα στον χώρο ;
Σεβασμό, αφοσίωση στο λειτούργημα του Θεάτρου και πάνω απ’ όλα σεβασμό σε καταξιωμένους ηθοποιούς που έχουν γράψει ιστορία στο Ελληνικό Θέατρο.
Σεβασμός. Και ο πληθυντικός σίγουρα δεν βλάπτει.
Υπάρχει αξιοκρατία στο θέατρο;
Την αξιοκρατία την δημιουργούμαι εμείς οι ίδιοι. Όταν σεβόμαστε και τον πιο μικρό να είμαστε βέβαιοι πως θα μας σέβονται και εμάς. Εμείς θα δώσουμε το παράδειγμα στην νέα γενιά. Εμείς θα τους περάσουμε το μήνυμα.
info: «Ο Φονιάς» του Μήτσου Ευθυμιάδη από Πέμπτη 13 έως Κυριακή 16 Οκτωβρίου στο Θέατρο Αμαλία
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
