Όταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής ως πρωθυπουργός σχημάτισε κυβέρνηση το 1956,όρισε υπουργό Εξωτερικών τονΕυάγγελο Αβέρωφ. Ο Αβέρωφ έπεσε κατευθείαν στα βαθιά, καθώς έπρεπε να χειριστεί το κυπριακό πρόβλημακαι να διαχειριστεί και τις τεταμένες σχέσεις του Καραμανλή με τον Μακάριο.
Της ΑΛΕΞΙΑΣ ΤΑΣΟΥΛΗ
Ήταν τόσο κρίσιμες οι στιγμές στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, που ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Αβέρωφ επέτρεψαν στο ελάχιστο να δώσουν δικαιώματα ότι οι σχέσεις τους δεν ήταν άριστες ή ότι δεν βρίσκονταν στην ίδια γραμμή πλεύσης.
Τα χρόνια πέρασαν, πλέον η τεχνολογία, οι τηλεοπτικές κάμερες, τα κοινωνικά δίκτυα φωτίζουν -με μεγεθυντικό φακό- σε χρόνο ρεκόρ κάθε δήλωση, κάθε παύση του πρωθυπουργού και των προβεβλημένων υπουργών αλλά και τις σχέσεις μεταξύ τους.
Αν όμως κάτι παραμένει σταθερό στην πολιτική είναι ότι η σχέση του εκάστοτε πρωθυπουργού με τον εκάστοτε υπουργό Εξωτερικών σε οποιαδήποτε χώρα είναι κομβική.Όταν υπάρχει χάσμα και διαφορετικές απόψεις, τότε η χώρα έχει πρόβλημα. Και όταν η χώρα έχει πρόβλημα, τότε γίνεται ευάλωτη σε επιθέσεις.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Δένδιας είναι δυο αξιωματούχοι που το γνωρίζουν αυτό και είναι αρκετά ευφυείς, ώστε να δίνουν έμφαση στη μεγάλη εικόνα.
Και η μεγάλη εικόνα είναι το καλό της χώρας χωρίς λαϊκισμούς και φθηνή πολιτική. Για αυτό και οι δυο μιλούν με τα καλύτερα λόγια ο ένας για τον άλλο και σε συνομιλητές τους λένε αμφότεροι ότιη προσωπική τους σχέση είναι ειλικρινής και ότιδεν επηρεάζεται από τρίτους.
Για αυτό και δεν έδωσαν σημασία στις πρόσφατες δηλώσεις του εκπροσώπου του Τούρκου προέδρου Ιμπραήμ Καλίν, ο οποίος σε συνέντευξή του στο CNN Turk ισχυρίστηκε ότι ο Μητσοτάκης είπε στον Ερντογάν ότι ο Δένδιας δεν εφαρμόζει τη δική του πολιτική και ότι θέλει να τον ανατρέψει.
Ο πρωθυπουργός σωστά είπε στη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 ότι είναι ντροπή και αίσχος αλλά και άκρως επικίνδυνο να υπονοεί κάποιος ότι ο πρωθυπουργός παρακολουθεί τον υπουργό Εξωτερικών.Το ίδιο είπαν και κύκλοι του ΝίκουΔένδια όταν δημοσιεύτηκε η λίστα με τα ονόματααπό το «Documento»,ότι είναι αδιανόητο και επικίνδυνο να υπονοείται ότι ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τον υπουργό Εξωτερικών, έστω και αν σχολιάστηκε ότι εμμέσως άφησε αιχμή μη απαντώντας ευθέως στο δημοσίευμα.
Αλλά ούτε και εγώ θέλω να σχολιάσω την ουσία του δημοσιεύματος, διότι δεν γνωρίζω τι συνέβη και περιμένω να μας το πει ο εισαγγελέας που χειρίζεται την υπόθεση. Γνωρίζω όμως ότι τριάμισι χρόνια, με την τουρκική προκλητικότητα να είναι καθημερινή, με τον πόλεμο στην Ουκρανία να συνεχίζεται,η ελληνική διπλωματία χειρίστηκε με επάρκεια τις κρίσιμες στιγμές. Και αυτό πιστώνεται και στο Μέγαρο Μαξίμου και στο υπουργείο Εξωτερικών. Εξίσου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
