Είναι μια από τις πιο γοητευτικές και ταλαντούχες ηθοποιούς στην Ελλάδα, έχει γράψει και συνεχίζει ακόμη να γράφει την μεγάλη της πορεία στην υποκριτική και όπως έχει πει παλαιότερα πάλι σε συνέντευξη της στην Karfitsa στη Θεσσαλονίκη έχει ζήσει έντονες καλλιτεχνικές συγκινήσεις.
Η Πέμη Ζούνη με την παράσταση «Στου Μποχώρη», θα ανέβει τις επόμενες ημέρες στη Θεσσαλονίκη και μιλάει στην «Κ» για τον ρόλο της, εξηγεί με ποια κριτήρια επιλέγει τα έργα που συμμετέχει και αποκαλύπτει πώς την έχει επηρεάσει η τριβή της με το θέατρο.
Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού
Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο σας;
Στον ρόλο της Ρηνιώς με συγκινεί ο αγώνας με τους εφιάλτες της μνήμης, η πάλη της να προχωρήσει, η γενναιότητα που αναγκάζεται να έχει για να επιζήσει ψυχικά. Όλα αυτά δηλαδή που τόσοι άνθρωποι, ανά τους αιώνες, πέρασαν και περνάνε λόγω των πολέμων.
Στον ρόλο αυτό με προκαλεί επίσης το ότι η Ρηνιώ ζει επί σκηνής τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους. Τις μέρες της καταστροφής της Σμύρνης, τις μέρες στον Πειραιά έναν χρόνο μετά και τον χρόνο στον οποίο την πρωτοσυναντάμε, αρκετά χρόνια αργότερα. Παρόν και παρελθόν μπλέκονται συνέχεια και συνθέτουν μια δυναμική ψυχική διαδρομή.
Τι σας έκανε να πείτε το «ναι» για αυτή την παράσταση;
Κατ’ αρχάς οι συνεργάτες. Πάντα είναι το πιο σημαντικό για μένα. Βεβαίως πρέπει να με ενδιαφέρει το κείμενο. Αλλά το ζήτημα είναι με ποιους θα το κάνεις. Κι εδώ έχω τους αγαπημένους και γνώριμους από παλιά Βάνα Πεφάνη στη σκηνοθεσία, Κώστα Αρζόγλου και Βασίλη Ευταξόπουλο επί σκηνής, που μαζί με τους τρεις υπέροχους μουσικούς δημιουργούν το πλέον ασφαλές καλλιτεχνικό περιβάλλον!
Δε γίνεται να μην μοιραστώ βέβαια και το γεγονός ότι όλοι έχουμε ρίζες από τη Σμύρνη ή την Πόλη. Άρα για όλους μας είναι ένας προσωπικός φόρος τιμής…
Γενικά με ποιο ή ποια κριτήρια επιλέγετε την παράσταση ή την σειρά που θα συμμετάσχετε;
Εκτός από αυτά που μόλις σας είπα, δηλαδή το πόσο σημαντικό είναι το ανθρώπινο περιβάλλον, αυτό που επιδιώκω στους ρόλους είναι να μην επαναλαμβάνομαι. Προσπαθώ να επιλέγω διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Ευκαιρίες για μεταμόρφωση.
Έχετε μετανιώσει ποτέ για κάποια σας (επαγγελματική) απόφαση;
Όχι. Ποτέ. Αν υπάρχουν επιφυλάξεις φροντίζω να τις λύνω από πριν.
Υπήρξε κάποιος ρόλος σας όλα αυτά τα χρόνια που ξεχωρίζετε; Και αν ναι ποιος;
Τους αγάπησα και τους στήριξα όλους. Υπήρξαν πολλές ξεχωριστές στιγμές φυσικά. Η Μάρθα από το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», η Μαργαρίτα από το «Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε» και η Μπλανς από το «Λεωφορείο ο Πόθος».
Στην Ελλάδα μπαίνουν πιο εύκολα οι ταμπέλες, όπως π.χ. «κωμικός» σε έναν ηθοποιό;
Ναι, μπορεί οι ταμπέλες να μπαίνουν εύκολα, αλλά είναι στο χέρι του ηθοποιού να συντηρήσει ή να καταργήσει την ταμπέλα με τις επιλογές του.
Υπάρχει ανάπτυξη της μυθοπλασίας στην ελληνική τηλεόραση, ειδικά φέτος. Πιστεύετε πως το κομμάτι των σειρών μπαίνει σε μια νέα τροχιά;
Σαφώς! Όλη αυτή η έκρηξη της μυθοπλασίας μόνο καλό μπορεί να κάνει. Ανεβάζει αναπόφευκτα τον πήχη!
Η ενασχόληση σας με το θέατρο πως σας έχει επηρεάσει στη ζωή σας; Τι σας έχει μάθει;
Όταν μελετάς ρόλους και κείμενα σπουδαία είναι σαν να σπουδάζεις Ψυχολογία. Μετά από 40 χρόνια νομίζω έχω κάνει διδακτορικό! Επομένως κατανοώ περισσότερο τους ανθρώπους. Ας πούμε ότι γνωρίζω αρκετά περισσότερο και τον εαυτό μου. Μεγάλο βήμα. Σε βοηθάει να χτίζεις πιο γερές σχέσεις.
Αν μπορούσατε να αλλάξατε κάτι στον χώρο της υποκριτικής (στην Ελλάδα) ποιο θα ήταν αυτό;
Το κάνω τα τελευταία 28 χρόνια που διδάσκω. Με πολλή αγάπη. Αλλά αυτό απαντιέται από τους ίδιους τους συναδέλφους που με είχαν δασκάλα. Ή από το βιβλίο που ίσως κάποτε γράψω.
«Στου Μποχώρη»
Τέλος του 1923, αρχές του 1924. Ένας ηλικιωμένος άντρας, ο Αναστάσης, με δανεικά και τις λίγες οικονομίες του, στήνει ένα ταβερνάκι με μουσική στον Πειραιά. Το ονομάζει «Στου Μποχώρη», από το γνωστό τραγούδι της εποχής. Έφυγε από τη Σμύρνη, μαζί με την κόρη του Ρηνιώ –που έχασε τον άντρα της κάτω από άσχημες συνθήκες- και είναι μορφωμένη και πολύ καλή τραγουδίστρια και τον παιδικό φίλο της Ρηνιώς τον Φώτη.
Το έργο διατρέχει το χρονικό διάστημα από τις τελευταίες μέρες πριν από την καταστροφή έως το πρώτο χρονικό διάστημα της προσφυγιάς και βασίζεται σε ιστορικά στοιχεία και συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν αυτή την ξεχωριστή εμπειρία.
Μέσα από την μνήμη της Ρηνιώς περνάνε όλα τα σημαντικά γεγονότα από το 1890 έως το 1924. Η καθημερινή ζωή των Ελλήνων της Σμύρνης, οι συνθήκες σε Ελλάδα και Τουρκία που οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή και στη Συνθήκη της Λωζάννης με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών, η Τέχνη κι ο Πολιτισμός στη Σμύρνη, οι γεύσεις και η κουζίνα, το ρεμπέτικο και ο αγώνας των άξιων μουσικών να το καθιερώσουν παρά τον πόλεμο και την αμφισβήτηση στην Αθήνα και τον Πειραιά.
Σημαντικές δραματουργικές αναφορές γίνονται ακόμα στα πρώτα δύσκολα χρόνια της εγκατάστασης του 1.500.000 των προσφύγων στην Ελλάδα, ανθρώπων που γνώρισαν περιφρόνηση, έχθρα, ακόμα και πόλεμο από τους συμπατριώτες τους, με τους οποίους μιλούσαν την ίδια γλώσσα…
Μια από τις θεατρικές παραστάσεις που θα συζητηθούν και αφορούν στη μεγάλη επέτειο των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή, είναι αυτή με το έργο του Μηνά Βιντιάδη «Στου Μποχώρη», σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη, με πρωταγωνιστές τον Κώστα Αρζόγλου, την Πέμη Ζούνη και τον Βασίλη Ευταξόπουλο. Μαζί τους οι μουσικοί Ζιγκερίδης Βασίλης-κανονάκι, Ζιγκερίδης Κων/νος- ακορντεόν , μπαντονεόν και Παπαγεωργίου Γιάννης- κιθάρα, φωνή.
*info: 25, 26, 27 Νοεμβρίου στο θέατρο Αμαλία
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
