«Ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστεί η μοναξιά είναι να μην είσαι μόνος. Και όσο εύκολο κι αν ακούγεται σε θεωρητικό επίπεδο, είναι δύσκολο σε πρακτικό. Και εννοούμε πάντα την ουσιαστική επαφή και συναναστροφή, όχι την επιφανειακή και κενόδοξη», αναφέρει σε συνέντευξή της στην Karfitsa η ηθοποιός Δόμνα Χουρναζίδου.
Συνέντευξη στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΑΔΑ
Η Δόμνα Χουρναζίδου πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Με δύναμη από την Κηφισιά», η οποία παίζει στο Θέατρο Τ έως και στις 30 Νοεμβρίου. Στη συνέντευξή της κάνει λόγο για τον ρόλο της, για τα μηνύματα που θέλει να περάσει η ίδια στο κοινό μέσα από τον ρόλο αυτό, καθώς και για την αντιμετώπιση της μοναξιάς από τον άνθρωπο.
Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο σας ως «Μάρω».
Η Μάρω είναι μια γυναίκα στην ώριμη, ηλικιακά, της περίοδο, αλλά διανύει συναισθηματικά και ψυχολογικά μια έντονη νεότητα. Είναι καλλιτεχνική φύση με πολύ ελεύθερο πνεύμα και βαθιά συναισθηματική, «καβαλάει το συναίσθημα και πάει», όπως λένε γι’ αυτήν μέσα στο έργο. Υπερασπίζεται με πάθος τα θέλω της. Δίνεται πολύ, πληγώνεται πολύ, πέφτει σε λάθη αλλά κάθε φορά προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη ζωή της με δύναμη.
Τι γίνεται στο εξωτικό ταξίδι στην Ταϊλάνδη, με τι έρχονται αντιμέτωπες οι πρωταγωνίστριες και γιατί στο συγκεκριμένο ταξίδι προσπαθούν να γίνουν αυτόνομες;
Ας μου επιτραπεί ο παραλληλισμός αλλά αυτό που αντιμετωπίζουν οι ηρωίδες είναι Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες και Ποσειδώνες. Η Ταϊλάνδη τους «έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δε θα’ βγαιναν στον δρόμο».
Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από τον ρόλο σας και ποια μηνύματα θέλει να περάσει η παράσταση γενικότερα;
Ερωτήματα, κυρίως, θα έλεγα ότι προσπαθούμε να εγείρουμε και προβληματισμούς τους οποίους κι εμείς οι ίδιοι θέλουμε να διερευνήσουμε μέσα από το έργο μας. Ζητήματα που αφορούν τα κοινωνικά «πρέπει», τον εγκλωβισμό μας σε σχέσεις προβληματικές, τη δυναμική της φιλίας, την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής, την ελευθερία να μπορούμε να εκφραζόμαστε για θέματα- ταμπού.
Οι τρεις πρωταγωνίστριες σε ποια σημεία ταυτίζονται και σε ποια διαφοροποιούνται;
Ταυτίζονται, σίγουρα, στο γεγονός ότι είναι δυναμικές και πετυχημένες, η καθεμία στον τομέα της αλλά δεν επαναπαύονται σ’ αυτό. Θέλουν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Να αυτοπροσδιορίζονται και όχι να ετεροκαθορίζονται. Η Αλέκα είναι μια χωρισμένη γυναίκα με παιδί που προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της, η Φωτεινή μια γυναίκα καριέρας που πιέζεται από τον περίγυρο να παντρευτεί, γιατί μόνο έτσι θα ολοκληρωθεί και η Μάρω αναζητά την ανεξαρτησία της μέσα από μια ελεύθερη σχέση. Αυτές οι διαφορετικές καταστάσεις που βιώνουν τις οδηγούν στην αναζήτηση μιας από κοινού λύσης. Και αυτό που προσωπικά με γοητεύει στο έργο δεν είναι αν τελικά τη βρίσκουν, αλλά στο ότι συνειδητοποιούν την ανάγκη να ενεργήσουν από κοινού, να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Αυτό, θεωρώ, ότι είναι απαίτηση της εποχής μας.
Το έργο μιλά για τον άνθρωπο αντιμέτωπο στη μοναξιά. Ποιος τρόπος πιστεύετε είναι ο καλύτερος για να αντιμετωπιστεί η μοναξιά καθώς και τα κοινωνικά «πρέπει»;
Θεωρώ ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστεί η μοναξιά είναι να μην είσαι μόνος. Και όσο εύκολο κι αν ακούγεται σε θεωρητικό επίπεδο, είναι δύσκολο σε πρακτικό. Και μιλάμε πάντα για την ουσιαστική επαφή και συναναστροφή, όχι την επιφανειακή και κενόδοξη. Ίσως και αυτή να είναι και η πραγματική επιτυχία του έργου, από γραφής. Ότι αυτές οι θηλυκότητες φοβούνται τη μοναξιά και γι’ αυτό προσπαθούν ουσιαστικά να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Έχουν η μία την άλλη όχι ως υποπόδιο, αλλά ως πραγματικό στήριγμα. Και μπορεί να είναι αρκετές οι διαφορές που τους χωρίζουν, όσον αφορά τον τρόπο θέασης των πραγμάτων, ωστόσο προσπαθούν πολύ να βρουν τα σημεία που τους ενώνουν και να επιμείνουν σ’ αυτά. Ένα τέτοιο ενωτικό σημείο είναι και ο εγκλωβισμός που βιώνει η καθεμία εξαιτίας των κοινωνικών «πρέπει» και η απόφαση που παίρνουν να τα αποτινάξουν. Και δε μιλάμε για μια λύση ανάγκης που απαιτεί η στιγμή, αλλά για μια εσωτερική επιταγή με βάθος χρόνου. Έως και σήμερα, θα έλεγα.
Το έργο γράφτηκε το 1995. Πιστεύετε μπορεί να ταυτιστεί και με τη σημερινή μας εποχή;
Απόλυτα. Να πούμε ότι ήταν ήδη πρωτοποριακό για την εποχή του. Αν εξαιρέσει κανείς τις χρονολογικές και τοπικές κειμενικές αναφορές, θα μπορούσε να ταυτιστεί σε οποιονδήποτε τόπο και χρόνο. Είναι ένα έργο που αφορά τη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων και νομίζω – κι εύχομαι- ότι ποτέ δε θα σταματήσουν να μας απασχολούν τέτοια ζητήματα.
