«Η τελευταία δωδεκαετία ήταν ένα σιωπηλός κοινωνικός πόλεμος. Νομίζω, πως το κοινό έχει ανάγκη να ξεσπάσει το γέλιο του, ως κραυγή αντίδρασης», αναφέρει ο σκηνοθέτης, Βασίλης Τσικάρας, ο οποίος μιλάει στην Karfitsa με αφορμή την θεατρική παράσταση «Σουτζούκ Λουκούμ», που ανεβάζει στο θέατρο Αθήναιον. Η παράσταση παρουσιάζεται για 4η χρονιά στη Θεσσαλονίκη και κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου, στις 21:30.
Τι θα δούμε στην παράσταση; Και πείτε μας δυο λόγια για τον ρόλο σας.
Το «Σουτζούκ Λουκούμ» είναι μια λαϊκή κωμωδία με απλούς χαρακτήρες, αλλά και αρκετούς συμβολισμούς για τον Έλληνα του χθες και του σήμερα. Στηρίζεται πάνω σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετα θέματα και τόσο αντιφατικά. Πιο συγκεκριμένα, στην εξωσωματική γονιμοποίηση και τον σεξισμό, θέματα που μας απασχολούν έντονα από τη δεκαετία του ’90. Στο έργο εμφανίζεται και ο κομβικός χαρακτήρας του θείου (ο από μηχανής Θεός της κωμωδίας μας), ο οποίος έρχεται να μας θυμίσει ανθρώπους μιας άλλης νοοτροπίας. Ανθρώπους που αφήσαμε πίσω στα όμορφα χρόνια που περάσαμε ως παιδιά στο χωριό μας. Χαρακτήρες διαφορετικοί, αλλά τόσο ειλικρινείς και δοτικοί. Αυτόν τον ρόλο ενσαρκώνω εγώ. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα που εμφορεί όλα τα στοιχεία ενός ανθρώπου της επαρχίας, με την ντοπιολαλιά του, το θάρρος του, τη νοοτροπία του, τις πατριαρχικές του αντιλήψεις, την αθυροστομία του.
Το κοινό έχει ανάγκη, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να δει μια κωμωδία;
Η κωμωδία είναι το είδος που ψυχαγωγεί περισσότερο από κάθε άλλο. Πάντοτε έχουμε ανάγκη το γέλιο, ένας λόγος παραπάνω αυτή την περίοδο, που είναι συσσωρευμένα τόση αρνητικότητα, αμφιβολία και φόβος. Η τελευταία δωδεκαετία ήταν ένα σιωπηλός κοινωνικός πόλεμος. Νομίζω, πως το κοινό έχει ανάγκη να ξεσπάσει το γέλιο του, ως κραυγή αντίδρασης.
Είστε επικεφαλής της θεατρικής ομάδας Άρατος. Μιλήστε μας για την ομάδα. Πώς δημιουργήθηκε, γιατί και ποια είναι τα επόμενα βήματα σας;
Ο Άρατος συμπλήρωσε 11 χρόνια ζωής. Είναι μια πολυπληθής ομάδα, που απαρτίζεται από ηθοποιούς, σκηνογράφους, σκηνοθέτες, μουσικούς, επαγγελματίες του χώρου της Τέχνης κι όχι μόνο. Δημιουργήθηκε από μια παρέα φίλων στα τέλη του 2011 και πήρε νομική υπόσταση την άνοιξη του 2012. Εκείνη τη χρονιά άλλαξαν πολλά και άρχισαν να μπαίνουν στην ομάδα αρκετά άλλα στελέχη. Κάθε χρόνο παρουσιάζει νέες θεατρικές παραγωγές, ενώ οι ηθοποιοί της, στηρίζουν τις κινηματογραφικές μας ταινίες. Είναι ομάδα – οικογένεια!
Έχετε ανεβάσει θεατρικά έργα όμως έχετε κάνει και κινηματογραφικά. Ποιο σας ελκύει περισσότερο;
Το καθένα έχει τη γλύκα του. Νομίζω πως πάντα θα με ελκύει εκείνο, που θα με κάνει να εκφράζομαι καλύτερα, στο χρονικό σημείο που επιθυμώ να επικοινωνήσω κάτι στο κοινό. Έτσι, οι εναλλαγές είναι συνεχείς, χωρίς να μπαίνουν ταμπέλες ποιο με ελκύει περισσότερο ή λιγότερο. Και τα δύο είδη στηρίζονται σε κοινούς πυλώνες, όπως η υποκριτική, το σενάριο, η σκηνοθεσία. Οπότε…
Πώς θα περιγράφατε την επαφή με το κοινό μέσω του θεάτρου και πώς μέσω του κινηματογράφου;
Εγώ προσωπικά έχω ζήσει συγκινητικές στιγμές – κάποιες θα έλεγα ήταν και συγκλονιστικές – τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Οι κωμωδίες στο θέατρο και τα ιστορικά δράματα στον κινηματογράφο με έφεραν τόσο κοντά με τον κόσμο. Η επικοινωνία με το κοινό είναι ακριβώς η ίδια, όταν βρίσκεσαι κι εσύ στον ίδιο χώρο με τους θεατές. Όταν όμως προβάλλεται μια ταινία σου κι εσύ δεν είσαι εκεί, ο θεατής βρίσκει τον τρόπο να σου εκφράσει τα συναισθήματά του μέσω των social media. Η επαφή είναι διαρκής όταν υπάρχει συνέπεια και συνέχεια.
Το κοινό της Θεσσαλονίκης στηρίζει τις θεατρικές ομάδες της πόλης;
Το κοινό της Θεσσαλονίκης στηρίζει. Πάντα στήριζε! Κάνουμε μεγάλο αγώνα οι άνθρωποι του χώρου προκειμένου να διώξουμε το δισταγμό και την άρνηση που είχαν πολλοί εν δυνάμει θεατές, από παλαιότερες εμπειρίες που είχαν. Δεν ξέρω τι συνέβη πριν 20 – 25 χρόνια. Δεν έχω εικόνα. Σήμερα ωστόσο, ακόμη και οι πιο διστακτικοί δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία στο τοπικό θέατρο. Η φράση «δεν πάω, σιγά την παράσταση που θα δω» υποτιμά την πολιτιστική δεξαμενή της Θεσσαλονίκης, που τροφοδοτεί κάθε χρόνο καλλιτεχνικά την πρωτεύουσα.
