Ιστορίες γυναικών που έζησαν μέσα στον τεράστιο δημόσιο οίκο ανοχής στη Δραπετσώνα, στον Πειραιά, αφηγείται η παράσταση «Η Κοριτσιέρα των Βούρλων», που ανεβαίνει στο θέατρο Αμαλία, στη Θεσσαλονίκη, στις 20 και 21 Φεβρουαρίου.
Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού
Στα τέλη του 19ου αιώνα, συγκεκριμένα το 1875, ένας μεγάλος αριθμός εκδιδόμενων γυναικών εκτοπίζεται – εκτός σχεδίου πόλεως τότε – στην περιοχή των Βούρλων, έπειτα από απόφαση του δήμου Πειραιά. Ο οίκος ανοχής ήταν περιφραγμένος και τον φρουρούσαν αστυνομικοί. Οι γυναίκες ήταν έγκλειστες και ασκούσαν το επάγγελμα της πορνείας. «Μπορούσαν να βγουν μόνο με ειδική άδεια», περιγράφει στην Karfitsa η ηθοποιός Ελένη Φιλίνη, η οποία πρωταγωνιστεί στην παράσταση.
«Τα Βούρλα χωρίζονταν σε τρεις αυλές ανάλογα με την ηλικία των γυναικών. Στην πρώτη ήταν ηλικίες 14 με 18 ετών, στην δεύτερη 18 με 40 ετών και στην τρίτη 40 με 50 ετών. Τις γυναίκες που ήταν άνω των 50 ετών τις πετούσαν έξω από τον οίκο ανοχής. Δεν τις υπολογίζανε. Οι γυναίκες αυτές, όμως, δεν είχαν κανέναν. Ούτε οι δικοί τους δεν τις θέλανε. Πέθαιναν μόνες, στον δρόμο, μέσα σε βάρκες, αβοήθητες, ανήμπορες και άρρωστες», σημειώνει η Ελ. Φιλίνη. Για πολλές δεκαετίες εκατοντάδες γυναίκες άσκησαν έγκλειστες εκεί το επάγγελμα της πορνείας μέχρι τα Βούρλα να μετατραπούν σε φυλακή από τους Γερμανούς το 1940 – 1941.
Οι ιστορίες αυτών των γυναικών είναι «γροθιά στο στομάχι», τονίζει η ηθοποιός. «Στο πορνείο η κάθε γυναίκα είχε την δική της ιστορία. Κάποιες ήταν προσφυγοπούλες, κάποιες κατέληξαν στο πορνείο καθώς τις ξεγέλασε ένας άνδρας και έπειτα τις έδιωξαν οι οικογένειες τους και δεν είχαν άλλον τρόπο για να βιοποριστούν. Μέσα από αυτές τις ιστορίες βλέπεις τι έχει τραβήξει η γυναίκα, ανά τους αιώνες, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει μέχρι σήμερα, σε κάποιες χώρες», υπογραμμίζει.
Πάντως, η Ελένη Φιλίνη τονίζει ότι, το έργο αφυπνίζει τους άνδρες. «Μαθαίνει καλύτερα την γυναίκα στον άνδρα. Έρχονται άνδρες και μας λένε ‘’ευχαριστώ’’, γιατί τους κάναμε να μάθουν καλύτερα την γυναίκα».
Μέσα στο έργο βλέπουμε την κατηγοριοποίηση των γυναικών, με βάση την ηλικία τους. Μιλώντας για τον ηλικιακό ρατσισμό, που αντιμετωπίζουν κυρίως μεγαλύτερες ηλικίες, η ηθοποιός εξηγεί ότι είναι ένα φαινόμενο που υπάρχει μέχρι σήμερα, στις γυναίκες, αλλά και στους άνδρες. «Προσωπικά δεν μου έχει τύχει να με απορρίψουν, για παράδειγμα, από κάποια δουλειά λόγω ηλικίας. Άλλωστε, στο θέατρο δεν είναι εύκολο να συμβεί, γιατί ο καλλιτέχνης δεν έχει ηλικία», ωστόσο, όπως προσθέτει «έχω ακούσει περιστατικά που απορρίπτουν άτομα ακόμη και 40 ετών, σε άλλα επαγγέλματα».
Αυτοδύναμοι άνθρωποι
Από το κείμενο της παράστασης η Ελ. Φιλίνη «κρατάει» δυο φράσεις. Η πρώτη είναι ότι «υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο κάποιοι που καθορίζουν τις δικές μας ζωές» και η δεύτερη είναι πως «η εργασία σώζει την γυναίκα από τον εξευτελισμό».
Σχολιάζοντας την δεύτερη φράση η ηθοποιός επεσήμανε ότι είναι σημαντικό οι άνθρωποι να είναι αυτοδύναμοι, αυτόφωτοι και να μην εξαρτώνται από άλλους. «Ειδικά οι γυναίκες, αν δεν είναι ανεξάρτητες οικονομικά καταλήγουν να γίνονται υποχείρια. Η γυναίκα πρέπει να εργάζεται. Να έχει την δουλειά της. Τότε οι σχέσεις θα είναι ισότιμες. Δυο άτομα πρέπει να είναι μαζί γιατί ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, όχι επειδή ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον για να ζήσει. Αυτό δεν είναι σχέση. Έτσι θα σε σεβαστεί ο άλλος», καταλήγει η Ελ. Φιλίνη.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
