H ζωή συνεχίζεται…ΑΛΛΑ μου φαίνεται λείπει η συμπόνια.
Πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να λέει είναι άραγε θλιμμένοι όλοι ακόμα για το δυστύχημα στα Τέμπη; Και να απαντάω ΜΑΚΑΡΙ να είναι. Μακάρι να είναι γιατί κουραστήκαμε τα επαναλαμβανόμενα «δυστυχήματα». Μακάρι να συνεχίσει αυτόματα η θλίψη ώστε να έρθει ένα τέλος οριστικό και όχι παροδικό.
Είναι λίγο ψυχολογικό σαν ένας χωρισμός – αποχωρισμός. Η φυσική ροή αυτού είναι η θλίψη, το πένθος και μετά η ζωή συνεχίζεται.
Τι γίνεται όμως όταν το «πένθος» έρχεται από μοιραία λάθη, ανευθυνότητα χρόνων πολλών και όχι φυσικά αίτια;
Τι γίνεται όταν ένα εθνικό πένθος συντελείται άδικα και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι μπορεί να ήσουν εσύ, να ήμουν εγώ, να ήταν οι φίλοι μας ανά πάσα ώρα και στιγμή;
Ποιός φταίει; Φταίει το «σύστημα», φταίνε οι πολιτικοί, φταίς εσύ; Εγώ; Ποιός; Η απάντηση είναι απλή και συλλογική. Φταίμε ΟΛΟΙ. Γιαυτό και η φαγωμάρα των μεν (θα βγούμε, η ζωή συνεχίζεται, θα τραγουδήσω απόψε) και των δε (καλά έχεις όρεξη να βγεις, εγώ δεν μπορώ έχω στεναχώρια). Ποιά είναι η διαφορά των μεν με τους δε; Ξέρετε; Η διαφορά τους είναι ότι οι δε έχουν την ενσυναίσθηση να καταλάβουν ότι φταίνε και οι ίδιοι. Αναλαμβάνουν την ευθύνη. Οι μεν δεν έχουν την ενσυναίσθηση να το κατανοήσουν.
Η ευθύνη που έχουν λοιπόν οι δε, που κατά τη γνώμη μου όλοι έπρεπε φυσικά να ανήκουμε στους δε, είναι οι επιλογές μας, το άκουσα και δεν είπα τίποτα, το βολεύτηκα και εγώ κάποτε έτσι, δεν διάβασα να ενημερωθώ, σε εκείνες τις εκλογές δεν ψήφισα, δεν συμμετέχω ενεργά στο κράτος Ελλάδα.
Οι μεν από την άλλη είναι η μερίδα «δεν νοιάζομαι καν, δεν ψηφίζω, δεν ενημερώνομαι, όλοι είναι ανίκανοι, κοιτάω την πάρτη μου». Πόσο συμπόνοια λοιπόν λείπει; Ποιός μπορεί ήδη να έχει ξεχάσει ό,τι έγινε ή να το ξεχάσει μέσα στο επόμενο διάστημα;
Και η πάρτη σου, μήπως δεν αφορά την πάρτη σου τελικά μόνο; Η κοινωνία είναι το σύνολο των πολιτών. Πόσο δεν θα ενδιαφέρεσαι, πόσο δεν θα σε νοιάζει; ΟΧΙ. Δεν φταίνε οι πολιτικοί. Φταίμε εγώ και εσύ που δεν διαβάζουμε, δεν μορφωνόμαστε, κλείνουμε τα μάτια στην αδικία, δεν διαβάζουμε εφημερίδες και ρεπορτάζ και τα νέα του τόπου μας και είμαστε με έναν «διάολο» στο χέρι που δεν τον χρησιμοποιούμε σωστά.
Η μη συμμετοχή οδηγεί στην αδράνεια. Οδηγεί στο να είσαι ένα πιόνι και να αποφασίζουν κάποιοι άλλοι για σένα. Λυπάμαι αλλά δεν μένεις σε σπηλιά. Πήγα ταξίδι εκεί και είναι κράτος!!! Γιατί δεν λες εδώ γιατί δεν είναι; Γιατί δεκάδες δημοσιογράφοι έστω και της πόλης αναδεικνύουν και το μικρότερο πρόβλημα ΠΟΥ ΣΕ ΑΦΟΡΑ και δεν σε νοιάζει;
ΥΓ: Το να διασκεδάζεις δεν είναι κακό. Ο τρόπος έκφρασης του πένθους για τον καθένα είναι προσωπική υπόθεση. Το κακό είναι να μην νιώσεις το πένθος, να μην νιώσεις τις τύψεις και την δική σου ευθύνη. Και το χείριστο; Να μην επαναλάβεις την αδράνεια.
