Πάντοτε ζητούμε από τους λεγόμενους πνευματικούς ανθρώπους, είτε πρόκειται για τραγουδοποιούς – μουσικοσυνθέτες να εκφέρουν γνώμη ιδιαιτέρως σε στιγμές κρίσης, ή κινδύνου. Αρκεί, να μην είναι αντίθετη με τη δική μας.
Στη δεκαετία του 60’ το να πήγαινες κόντρα στο ρεύμα της δεξιάς ισοδυναμούσε με μεσαιωνικό αφορισμό. Στα 70s ήρθαν στη μόδα η αριστερά και τα τραγούδια της φωτιάς. Από τα 80s μέχρι προ κρίσης, η λαίλαπα του ΠΑΣΟΚ με μικρά διαλείμματα διαμόρφωσε μια διπρόσωπη Ελλάδα. Από τη μια της λήθης, απ΄ την άλλη της μισαλλοδοξίας.
Όλη αυτήν την περίοδο, από τα μετεμφυλιακά χρόνια, το τραγούδι, κράτησε ψηλά το γόητρο της πατρίδας. Κι αν θεωρήσουμε ως αναγεννησιακούς τους Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, το έργο τους συνέχισε μια γενιά σπουδαίων συνθετών: Ξαρχάκος, Μαρκόπουλος, Λεοντής, Λοϊζος, Κουγιουμτζής, Μούτσης, Κηλαηδόνης, Μικρούτσικος κι ανάμεσά τους ο Διονύσης Σαββόπουλος. Κι αν Χατζιδάκις και Θεοδωράκης εξέφραζαν τα κοινά αιτήματα εκείνης της εποχής, οι διάδοχοί τους ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν διαφορετικά μονοπάτια. Η κοινωνία της μεταπολίτευσης ειδικώς τα πρώτα χρόνια υπήρξε κατακερματισμένη και το κοινό επέλεγε τους δικούς του εκφραστές. Τα εμβατηριακά τραγούδια με τα πολλά έντεχνα και “δωρικά” στοιχεία και στίχους που μιλούσαν μια γλώσσα πολλές φορές επιτηδευμένα “πολιτική” και “αγωνιστική, έδιναν τη θέση τους στην τραγουδοποιία του Σαββόπουλου ο οποίος παρά το ότι πρόλαβε να αποθεωθεί από την Πανσπουδαστική και τους Κνίτες τραγουδώντας τη «συγκέντρωση της ΕΦΕΕ», μετά το 83 και τα «τραπεζάκια έξω» δίνει την αίσθηση ότι εγκαταλείπει όλη αυτήν την πορεία της διαμαρτυρίας της άρνησης της αμφισβήτησης ή επανάστασης: Το «κούρεμα» του βρόμικου 89’ δεν έχει εκτιμηθεί ως δίσκος όσο θα έπρεπε. Διότι πέρα από το κορυφαίο «Καλοκαίρι» που μυρίζει Ελληνικό ήλιο, και την παραδοχή του «του 60 οι εκδρομείς», ο κόσμος έμεινε στο «Μητσοτάκ». Ο Σαββόπουλος πάντοτε μιλούσε κι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ουδέποτε ήταν του average, με τη σημερινή αργκό ανέκαθεν είχε likers και haters. Άλλωστε, πάντοτε ζητούμε από τους λεγόμενους πνευματικούς ανθρώπους, είτε πρόκειται για τραγουδοποιούς – μουσικοσυνθέτες να εκφέρουν γνώμη ιδιαιτέρως σε στιγμές κρίσης, ή κινδύνου. Αρκεί, να μην είναι αντίθετη με τη δική μας.
Ο Μπουκόφσκι είπε ότι ο διανοούμενος λέει κάτι απλό με δύσκολο τρόπο. Ο καλλιτέχνης λέει κάτι δύσκολο με απλό τρόπο. Οσοι διαφωνούν με την πολιτική θέση που έχουν εκφράσει οι καλλιτέχνες δημοσίως, τους λοιδορούν, κατατάσσοντας τους ίδιους και συχνά το έργο τους σε ένα στρατόπεδο μισητό, αποτάσσοντας τους. Το ίδιο ίσχυε από την άλλη πλευρά, με την Μποφίλιου ή την Τσανακλίδου αλλά έχω την αίσθηση ότι όλοι αυτοί μας ακούνε μακριά. Διότι όσο κι αν τους χλευάσεις, η επίδραση του έργου τους ήταν τόσο μεγάλη που κάποια στιγμή στο εγγύς η το απώτερο μέλλον θα (ξανα)πιάσεις τον εαυτό σου να σιγοτραγουδάς κάτι από αυτήν την «τσογλανοπαρέα που μας κάνει κριτική».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
