Όσο καλομαθημένη ή εκτός πραγματικότητας και αν τη θεωρούν, η GenZ δεν ζει σε κάποιο συννεφάκι.
Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε μέσα σε διαδοχικές εντάσεις. Θες οικονομική κρίση; Θες Πανδημία; Όλα τα ‘χει ο μπαξές…
Πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε σφάλματα και παραλείψεις που έγιναν πριν καν γεννηθούμε (αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα).
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…
Ποια γενιά ονομάζεται Gen Z (ή Γενιά Ζ);
Παρόλο που η χρονική της περίοδος δεν ορίζεται με ακρίβεια και παρουσιάζει διαφορές ανάλογα με το εκάστοτε λεξικό ή πηγή, μπορούμε να θεωρήσουμε με ασφάλεια πως «μέλη» της Γενιάς Ζ είναι οι γεννηθέντες στα τέλη του ’90 (γύρω στο 1997) έως και το 2009 περίπου.
Ας εντρυφήσουμε λίγο παραπάνω όμως στους…zoomers.
1.Κεφάλαιο «Έξοδος»
H «γενιά Z» δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να διασκεδάζει τακτικά σε στέκια ή νυχτερινά μαγαζιά. Λίγο η οικονομική κρίση, λίγο το ότι και τα λίγα λεφτά που μας μένουν στην άκρη τα ξοδεύουμε σε παραγγελίες στο efood (not sponsored), έχουμε καταλήξει να είμαστε εξπέρ στο να βρίσκουμε τις πιο οικονομικές λύσεις για την καλοπέρασή μας.
Επιλέγουμε, έτσι, να μαζευόμαστε «συχνά πυκνά» σε σπίτια για να κάνουμε τα πάρτι μας (με ιδιαίτερη προτίμηση στις βεράντες και τις ταράτσες) ή απλά για να αράξουμε.
Με τον τρόπο αυτό και τη δυνατότητα να καλοπερνάμε διατηρούμε, και χρήματα γλιτώνουμε (κυρίως αφού αγγαρεύουμε τους φίλους μας να φέρνουν οι ίδιοι ποτά και φαγητό όταν μας επισκέπτονται γιατί…«εγώ βάζω το σπίτι»).
Βέβαια στις περιπτώσεις αυτές: η διατάραξη της κοινής ησυχίας, οι καυγάδες με τους γείτονες και οι εκκλήσεις της αστυνομίας για να χαμηλώσει η μουσική (οι οποίες από το ένα αυτί μπαίνουν, από το άλλο βγαίνουν), έχουν στιγματίσει τις ανέμελές μας στιγμές, ίσως και περισσότερο από τα ίδια τα πάρτι.
Κάποια πράγματα, ωστόσο, δύσκολα αλλάζουν… Ο καθιερωμένος απογευματινός καφές στις φοιτητικές καφετέριες της Θεσσαλονίκης στην οδό Αγγελάκη, οι μαζώξεις στα ταβερνάκια του Μπιτ Μπαζάρ που σφύζουν καθημερινά από ζωή, με τη μια φθηνή ρετσίνα να ακολουθεί την άλλη, και (το κερασάκι στην τούρτα) η διασκέδαση στα «after» της Βαλαωρίτου, δε θα μπορούσαν να μην αναφερθούν αφού στιγματίζουν ανά γενιές τη νεανική διασκέδαση στην πόλη.
Να σημειωθεί λοιπόν πως μπορεί να μη βγαίνουμε όσο παλιά, αλλά ξέρουμε ακόμη να περνάμε καλά…
2. Κεφάλαιο «Σπίτι»
Σίγουρα για να αποτελούν πλέον τα βασικά μας στέκια, πρέπει τα σπίτια στα οποία ζούμε να βρίσκονται σε άριστη κατάσταση, σωστά;
Μπα…
Μπορεί σε όλους μας να κύλησε ένα δάκρυ ευτυχίας όταν μάθαμε ότι περάσαμε στην απόλυτη φοιτητούπολη της Ελλάδας, όπου οι αποστάσεις είναι κοντινές και οι ευκαιρίες άπλετες, αλλά το κεφάλαιο «σπίτι» μας προκαλεί ακόμα κόμπο στο στομάχι.
Μόνο εμείς ξέρουμε τι αντικρίσαμε όσο ψάχναμε τον χώρο που θα μας φιλοξενήσει για τα επόμενα χρόνια.
Όσοι εκλεκτοί κατέληξαν στις εστίες, είχαν το κεφάλι τους ήσυχο. Για αρκετούς όμως, το δράμα είχε μόλις αρχίσει…
Πρώτη προτίμηση σε τοποθεσία: το κέντρο, με τα σπίτια στην πλατεία Αριστοτέλους, την Αγίας Σοφίας, ή την Καμάρα, να έχουν ουρές από υποψήφιους ενοικιαστές, των οποίων το χαμόγελο έσβησε απότομα όταν άκουσαν τα τσιμπημένα ενοίκια…
Εξαιτίας αυτού, οι πιο οικονομικές και κοντά στο κέντρο περιοχές που κατέληξαν να είναι γεμάτες από φοιτητές είναι: η Τούμπα, η Ανάληψη και η Τριανδρία. Εκεί, δυο είναι τα τινά:. Ή θα βρεις ένα καλά συντηρημένο σπίτι, ίσως κάποιο πρόσφατα ανακαινισμένο, ή θα καταλήξεις να σε καλωσορίζει μια «προπολεμική» πολυκατοικία με μούχλα, φαντεζί ροζ πλακάκια στα μπάνια των σπιτιών και ρωγμές υγρασίας στο ταβάνι.
Μπορεί να μην είναι ακριβώς όπως το φαντάστηκες, αλλά απ’ το ολότελα…
Εάν είσαι πάλι από τους τυχερούς, θα ζεις ανάμεσα σε άλλους φοιτητές, όπου το μπάσο των ηχείων τους θα κάνει το ταβάνι σου να τρίζει και να σε νανουρίζει γλυκά κάθε βράδυ. Τουλάχιστον όμως θα κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του…
Εάν είσαι άτυχος, θα βρεθείς πάνω ή κάτω από δύστροπους γείτονες που με το παραμικρό τρίξιμο καρέκλας με το αριστερό χέρι θα σου χτυπάν την πόρτα και με το δεξί θα καλούν την αστυνομία…
But wait! There’s more…
Ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, οι περιοχές και τα σπίτια αυτά εξακολουθούν να είναι περιζήτητα. Έτσι, το ενοίκιο σου μπορεί να…τσιμπάει ακόμα και εκεί! Προσοχή: μην μπεις στον κόπο να το διαπραγματευτείς με τον νοικάρη σου. Το πιο πιθανό είναι να πάρεις την απάντηση: «αν δε θες εσύ περιμένουν άλλοι τόσοι που δίνουν περισσότερα».
3. Κεφάλαιο «Δουλειά»
Η υπόθεση της εύρεσης εργασίας είναι πικρή ιστορία και καίει όλους εμάς τους κάτω των 30. Αν μη τι άλλο, οι εργασιακές μας ευκαιρίες, όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά γενικά ανά την Ελλάδα, όλο και μειώνονται. Ποιος από εμάς δεν θα ήθελε να εργαστεί πάνω στον τομέα ενδιαφέροντός του ούτως ώστε η δουλειά του να αποτελεί ευχαρίστηση και όχι αγγαρεία;
Ιδανικά οι νέοι ψάχνουμε να κάνουμε κάτι που είναι κοντά στα χόμπι, τις σπουδές ή τα ταλέντα μας, και το οποίο ταυτόχρονα θα μας δίνει τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να αφιερώσουμε στις υπόλοιπες ασχολίες και υποχρεώσεις μας.
Το να καταφέρεις, όμως, να βρεις δουλειά πάνω στο αντικείμενο που σπούδασες ή που σε ενδιαφέρει, είναι… άπιαστο όνειρο.
Έτσι, για να βγάλουμε ένα υποτυπώδες χαρτζιλίκι και να καλύψουμε κάποιες ανάγκες μας, οι περισσότεροι καταλήγουμε να δουλεύουμε στον κλάδο της εστίασης. Λίγοι είναι οι έως τα 26 που δεν έχουν πιάσει δίσκο στο χέρι τους…
Στη Θεσσαλονίκη, μαγαζιά όπως τα board game café της Αγγελάκη, οι προσιτές φοιτητικές καφετέριες της Ναβαρίνου και τα κλαμπάκια της Βαλαωρίτου, απασχολούν προσωπικό νεαρής ηλικίας που συχνά ανήκει στη Gen Z.
Αλλά τι να κάνεις όταν η ανισορροπία των μισθών καταλήγει να κάνει μία δουλειά που κάθε άλλη εποχή θα θεωρούνταν προσωρινή, να αποφέρει υψηλότερο μισθό από κάποια που απαιτεί πτυχίο ή κατάρτιση; Βέβαια, παίζει το ρόλο του και το ευέλικτο ωράριο σε δουλειές όπως το σέρβις, και είναι ισχυρό sellingpoint σε όσους από εμάς σπουδάζουμε ταυτόχρονα.
Πώς βρίσκει δουλειά πλέον η GenZ;
Πέραν από τις «στόμα με στόμα» ενημερώσεις για διαθέσιμες θέσεις εργασίας και τις «μέσω γνωστών» προσλήψεις, ειδικά στη Θεσσαλονίκη όπου όλοι γνωρίζονται με όλους, το Ίντερνετ είναι σύμμαχος μας στην αναζήτηση, αφού οι περισσότεροι έτσι ερχόμαστε σε επαφή με αγγελίες.
Όσο και να μας αποκαλούν τεμπέληδες, όρεξη για δουλειά από μέρους μας υπάρχει. Δύσκολα θα προσφέρεις δουλειά σε άνεργο 20άρη και αυτός θα την αρνηθεί. Το να δουλεύουμε όμως δεκάωρα, έξι μέρες την εβδομάδα, για… φραγκοδίφραγκα, δεν το λες και ιδανικό σενάριο.
Για να μην αναφερθούμε και στο ότι, σε έναν τέλειο κόσμο, οι περισσότεροι από αυτούς που βγήκαν στο εξωτερικό προς αναζήτηση εργασίας, δε θα έφευγαν ποτέ εάν αντιμετωπιζόταν με αξιοπρέπεια από τους εργοδότες (τόσο από θέμα μισθού, όσο και συμπεριφοράς).
Μην αναρωτιέστε λοιπόν γιατί «τα καλύτερα μυαλά φεύγουν στο εξωτερικό».
4. Κεφάλαιο «Κοινωνικά ζητήματα»
Στο topic, τώρα, Gen-Z και κοινωνικά ζητήματα πολλά μπορούν να ειπωθούν. Η γενιά μας αποκαλείται συχνά υπερευαίσθητη ή «η γενιά της πολιτικής ορθότητας», τίτλος που, μεταξύ μας, δεν είναι και παράλογος. Υπάρχουν φορές που μας πνίγει το άδικο (έστω και στο κεφάλι μας) ή που ψάχνουμε σώνει και ντε κάποια triggering λέξη για να πιαστούμε. Λογικό δεν είναι όμως, από τη στιγμή που έχουμε εισαχθεί στον κόσμο του Ίντερνετ από παιδιά, να έχουμε βαθύτερη εικόνα και καλύτερη κατανόηση του κόσμου γύρω μας και…να βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας;
Υιοθετούμε νωρίτερα στη ζωή μας την ανεκτικότητα, τον αλληλοσεβασμό και την αποδοχή σε θέματα φυλετικά, σεξουαλικότητας, ταυτότητας φύλου κλπ. (εξαιρέσεις δυστυχώς ακόμα υπάρχουν αλλά αποτελούν συντριπτική μειοψηφία). Οι νέοι πια δεν ανέχονται τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ομοφοβία ή οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά/ιδεολογία που καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ατομική ελευθερία.
Είμαστε η γενιά με τις μεγαλύτερες ευαισθησίες, η γενιά που αγκαλιάζει πολύ πιο εύκολα τον συνάνθρωπο. Κι όμως… κατηγορούμαστε για «ηθική παρακμή» περισσότερο από κάθε άλλη.
Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο, ώρες ώρες η ανεκτικότητά μας σταματάει εκεί που αρχίζει η άγνοια των μεγαλύτερων. Κατακρίνουμε την αμάθειά τους, μα παράλληλα δεν έχουμε την υπομονή να τους εκπαιδεύσουμε. Από τα μικρά, καθημερινά (από τότε που η μάνα σου σε ρώτησε πώς να φτιάξει Facebook κι εσύ της απάντησες ότι πλέον το χρεώνουν για να αποφύγεις το αγγάρεμα), έως τα σημαντικότερα, π.χ. την αγνωσία σε θέματα ταυτότητας φύλου ή σεξουαλικότητας.
Πρέπει βέβαια να αναφερθεί πως και η γενιά των millennials μοιράζετε παρόμοιες απόψεις και ιδανικά με τη δική μας. Περνώντας, ωστόσο, λιγότερο χρόνο στο Ίντερνετ από εμάς, μένει κάποιες φορές πίσω σε θέματα ορολογίας και νέων παραδοχών.
