Καλή η επικοινωνία και οι φιοριτούρες αλλά στη μεγάλη εικόνα μένει μόνο το χρήμα και τα παράπλευρα κέρδη του τουρισμού
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΡΑΓΩΓΙΑΣ
Τι ζητάμε από έναν τουρίστα που επισκέπτεται την πόλη μας; Να μας θυμάται επειδή του προσφέραμε στην υποδοχή ένα κουλούρι όπως έπραξε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης που αντιμετωπίστηκε με χλεύη; Να τον καλωσορίσουμε στην πόλη χορεύοντας κότσαρι και λακευτόν όπως ο Παναγιώτης Ψωμιάδης την περίοδο που ήταν Νομάρχης; Ή μήπως θέλουμε κάτι περισσότερο;
Παρεμπιπτόντως, η μνήμη είναι αδύνατη για κάποιους ωστόσο πριν από δεκαπέντε ακριβώς χρόνια ο Παναγιώτης Ψωμιάδης υπήρξε ο άνθρωπος – φαινόμενο στη Νέα Δημοκρατία. Τέταρτο δημοφιλέστερο πρόσωπο μετά τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, τον πρώην δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη και τον μακαριστό πια Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Με την ίδια ευκολία που τραγουδούσε «Θεέ μου, τη δεύτερη φορά που θα ‘ρθω για να ζήσω» στα ΚΑΠΗ Καλαμαριάς, είτε το «ξεφυλλίζοντας απόψε» σε εκδήλωση για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας με τον αείμνηστο Κωστή Στεφανόπουλο να τον παρακολουθεί εμβρόντητος, θα περίμενες να σύρει το χορό στον πρώτο τουρίστα του καλοκαιριού όχι μόνο δίχως να παραξενευτείς, αλλά παρακολουθώντας τον με ένα αυθόρμητο μειδίαμα.
Προσωπικώς, δε με ενοχλούν ούτε τα κουλούρια, μήτε οι κεμεντζέδες και τα λαούτα. Αφού θέλουμε έναν δήμαρχο φολκλόρ ας είναι συμπληρωματικό στο βιογραφικό του. Δε με χάλασαν ούτε κάτι παιδάκια με κιλτ στη Σκοτία που με καλωσόρισαν. Αλλά αμέσως μετά η τεχνολογία με βομβάρδισε! Με το smartphone μου μπορούσα στην είσοδο να σκανάρω και μέσα σε ένα δευτερόλεπτο ήξερα, την αγορά, τα εστιατόρια του κέντρου αλλά και οποιασδήποτε περιοχής γεωγραφικώς, τα εμπορικά μαγαζιά, μέχρι και υπηρεσίες φύλαξης ανηλίκων! Κι επειδή πολλοί έκαναν λόγο για φυλλάδια, οδηγούς πόλης κτλ. τι πιο απλό από έναν Thessaloniki guide για τον τουρίστα που κατεβαίνει από την κρουαζιέρα και δεν έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή του συγκεκριμένες επιλογές που μπορεί να τις δρομολογήσει από ένα δίωρο έως και μια ολόκληρη ημέρα. Να ξέρει τι μπορεί να επισκεφθεί και να δει μέσα σε δυο ώρες, τι θα φάει μέσα σε άλλες δυο και τι θα ψωνίσει και τι σουβενίρ θα αγοράσει και σε ποιες τιμές.
Ο τουρίστας αναζητεί τη χρηστικότητα και την ευκολία του. Απέναντι σε ένα μπαλαμούτι ή μια λύρα μπορεί και να χαμογελάσει αλλά δεν είναι ούτε ο Ζέρβας, ούτε ο Ψωμιάδης που θα αναζητήσει στην επόμενη κρουαζιέρα του, ούτε θα μνημονεύσει στους φίλους του το – επιτηδευμένο κι αμήχανο συνήθως – χαμόγελο του πρώτου πολίτη της πόλης. Γιατί καλή η επικοινωνία και οι φιοριτούρες αλλά στη μεγάλη εικόνα μένει μόνο το χρήμα και τα παράπλευρα κέρδη του τουρισμού. Οι χαριτωμενιές, αν όχι γραφικότητες ας περάσουν σε δεύτερο πλάνο.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
