Ένα από τα συνθήματα που έχουν μείνει από τις πρώτες δεκαετίες της αντιπολίτευσης είναι το γνωστό «όταν οι άλλοι θα ψάχνουν για αρχηγό, εμείς θα σε φωνάζουμε ξανά πρωθυπουργό»!
Το φώναζαν οι νεολαίοι του ΠΑΣΟΚ για τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη, το φώναζαν οι νεολαίοι της ΝΔ για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον Κώστα Καραμανλή.
Η αλήθεια είναι ότι τη δεκαετία της κρίσης δεν ακούστηκε. Γιατί η χώρα μπήκε σε κύκλο μονής τετραετίας (και ούτε). Προχθές θα μπορούσε να ακουστεί, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας έχει ξεκαθαρίσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ψάχνει για αρχηγό. Μόνο ότι… ψάχνεται ο ίδιος για το πώς θα αλλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ! Και φτάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα: Αλλάζει; Ο άνθρωπος δεν αλλάζει, το κόμμα αλλάζει;
Αν πιστέψουμε τον Άγη Τάτση, δύσκολα. Ο γνωστός δικηγόρος αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ για τον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα αποχώρησε και από την Κουμουνδούρου. Ιδού το γιατί: «Από την πρώτη στιγμή βρέθηκα και βρεθήκαμε αντιμέτωποι στη σταθερή άρνηση της κομματικής γραφειοκρατίας να συμβάλει σε αυτήν τη μετεξέλιξη. Άρνηση που συχνά έπαιρνε τη μορφή της χυδαιότητας και του παραλογισμού… Άνθρωποι, ανεπάγγελτοι, παντελώς ανίκανοι να διαχειριστούν και το πιο απλό πολιτικό ζήτημα, κράδαιναν ένα “αριστερόμετρο” με το οποίο προσπαθούσαν να μετρήσουν τον ίσκιο του καθενός. Μόνο που μετρούσαν τη σκιά τους το πρωί και όλων των άλλων το βράδυ».
Μιλά ακόμη για φράξιες και άλλα πολλά. Βαριές κουβέντες. Μήπως τελικά ΣΥΡΙΖΑ και Αλέξης Τσίπρας δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί εκτός Βουλής έμειναν σχεδόν όλα τα στελέχη που προσχώρησαν στην Κουμουνδούρου από τη Χαριλάου Τρικούπη. Ο Γιάννης Ραγκούσης, η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ο Χρήστος Σπίρτζης κ.ά. Μήπως νιώθουν πιο άνετα τώρα οι σύντροφοι της Αριστεράς;
Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία είναι πλέον ξανά σκέτο… ΣΥΡΙΖΑ! Ο Παύλος Πολάκης την κέρδισε τελικά την έδρα, όπως οι Νάσος Ηλιόπουλος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Έφη Αχτσιόγλου κοκ. Αυτή η κοινοβουλευτική ομάδα είναι πιο πολύ ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο Προοδευτική Συμμαχία, με ό,τι σημαίνει αυτό στη διαδικασία αναζήτησης αρχηγού. Το είπε ξεκάθαρα ο Κώστας Ζαχαριάδης: «Ο Τσίπρας αποδεικνύει στην πιο δύσκολη στιγμή για τον χώρο μας, τα τελευταία χρόνια, και για τον ίδιο προσωπικά, ότι είναι τεράστιος πολιτικός, ότι είναι γίγαντας. Είναι πολιτικός που έχει μέταλλο»! Αν και οι χαρακτηρισμοί θα μπορούσαν να θεωρηθούν κάπως υπερβολικοί, η ουσία δεν αλλάζει.
Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ψάχνουν για αρχηγό. Ψάχνουν για δικαιολογίες. Ψάχνουν για ελιγμούς που θα τους επιτρέψουν να κερδίσουν χρόνο και ποντάρουν όλα τα λεφτά στη φθορά που μπορεί να προκαλέσει η καθημερινότητα στην κυβέρνηση. Ποντάρουν στο στραβοπάτημα της ΝΔ, αδιαφορώντας αν αυτό θα σημαίνει και στραβοπάτημα για τη χώρα. Άλλωστε, έχουν περιγράψει την πραγματικότητα στην Ελλάδα με μελανά χρώματα, οπότε αν κάτι πάει στραβά, απλώς θα δηλώσουν δικαιωμένοι. Θα υποστηρίξουν ότι τα πετσωμένα ΜΜΕ έκρυψαν την αλήθεια από τον ελληνικό λαό. Και για αυτό έχασαν το μισό της εκλογικής τους δύναμης. Δηλαδή, κλασικά θα φταίνε οι άλλοι.
Τίποτα στις αντιδράσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ -ούτε μετά την 21η Μαΐου ούτε μετά την 25η Ιουνίου- δεν πείθει ότι οι εσωκομματικές διαδικασίες που θα ακολουθήσουν θα είναι μια ειλικρινής και βαθιά διεργασία αναζήτησης των αιτιών της ήττας και χάραξης μιας νέας πορείας. Το πιθανότερο είναι να επικρατήσει το δόγμα πως «στραβός είναι ο γιαλός» και όλοι να συνεχίσουν μοιράζοντας τη (μικρότερη) πίτα της κομματικής εξουσίας. Με μόνο μέλημα να αντέξουν στην πίεση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα διεκδικήσει αυτό τη δεύτερη θέση και τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Όμως, δεν υπάρχει χρόνος. Τον Οκτώβριο θα γίνουν δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Και αν στους δήμους είναι εύκολο να δηλωθεί ως νικητής η… (ανεξάρτητη) Τοπική Αυτοδιοίκηση, στις περιφέρειες ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κατεβάσει τους δικούς του υποψηφίους. Ο κίνδυνος να είναι ξανά μπλε ο χάρτης θα αποτελέσει ένα ακόμη χτύπημα στην ηγετική ομάδα της Κουμουνδούρου. Και για τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Ίσως για αυτό ακούγονται φωνές να πάνε πίσω οι εσωκομματικές διαδικασίες ώστε να συνεκτιμηθεί και αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα.
Αλλά και πάλι αδιέξοδο! Γιατί τον Μάιο του 2024 θα γίνουν ευρωεκλογές. Η εκλογική παγίδα που είχε στήσει ο Αλέξης Τσίπρας στον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει εξελιχθεί σε έναν αγώνα επιβίωσης για τον ίδιο. Κάθε έξι μήνες από εδώ και πέρα θα έχει εκλογές, παράλληλα με τις όποιες εξελίξεις θα πρέπει να λάβουν χώρα στο εσωτερικό του κόμματός του. Είναι ένα σύνθετο πρότζεκτ, το οποίο απαιτεί πολιτικές ικανότητες αλλά και τύχη. Υπάρχει βέβαια μια επιλογή που απαντά σε όλα: ό,τι και να συμβαίνει, στην Κουμουνδούρου να λένε ότι… βρέχει.
Κάτι που αυτό το καλοκαίρι -μέχρι στιγμής- ισχύει. Αλλά πού θα πάει; Κάποια στιγμή θα γυρίσει ο καιρός! Και όλοι θα χρειαστεί να μετρήσουν τον ίσκιο τους την κατάλληλη ώρα.
ΥΓ.: Γενικότερα είναι κακό πράγμα να αρνείται κανείς την πραγματικότητα. Στον ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να το έχουν καταλάβει. Έκαναν προεκλογική εκστρατεία ενάντια σε ό,τι ζούσαν οι Έλληνες και αυτοί τους αποδοκίμασαν. Αυτή είναι η ουσία των πρόσφατων εκλογικών αποτελεσμάτων. Όλα τα όλα είναι δικαιολογίες και ελιγμοί.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
