Το λένε οι κούκοι στα βουνά και οι πέρδικες στα πλάγια: η Κεντροαριστερά αλλάζει. Ο Γιώργος Τσίπρας μίλησε ευθέως για διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Ανδρέας Λοβέρδος αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ.
Οι πασοκογενείς αισθάνονται ξένοι στην Κουμουνδούρου του 3%. Στη Χαριλάου Τρικούπη τα χαμόγελα κυριαρχούν, αλλά το ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχασε 15 μονάδες και ο Νίκος Ανδρουλάκης πήρε 4 δεν έχει περάσει απαρατήρητο.
Οι τεκτονικές πλάκες στον χώρο βρίσκονται σε αναμονή. Άλλωστε, η ενέργεια που έχει συσσωρευτεί την προηγούμενη δεκαετία -με τα μνημόνια, τις σκληρές συγκρούσεις, κόμματα που «έσπασαν» και κόμματα που «γεννήθηκαν» και «πέθαναν»- πρέπει κάπως να εκτονωθεί. Είναι θέμα χρόνου, λένε οι γνωρίζοντες.
Η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη και η ύπαρξη κανονικής συνιστώσας προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση επιταχύνουν τις εξελίξεις. Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός πέτυχε την υπέρβαση των παραδοσιακών διαχωριστικών γραμμών, αλλά αυτές δεν έχουν πάψει να υπάρχουν. Το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσε ποτέ να κάνει ένας πολιτικός αναλυτής είναι να μιλήσει για το τέλος της Ιστορίας. Μπορεί να ρωτήσει και όσους έχουν γράψει καμιά δεκαριά φορές στη ζωή τους για το τέλος της Μεταπολίτευσης.
Σε κάθε περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας έχει παραμερίσει, οι διάδοχοί του είναι ακόμη διστακτικοί -τα παζάρια παίρνουν και δίνουν- και ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζεται ως ο ερχόμενος. Ένα θέμα μόνο. Ακόμη και να αθροίσει κανείς τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, ακόμη θα προηγείται με περισσότερες από δέκα μονάδες ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οπότε θα πρέπει να βρεθεί ένα αντίπαλο δέος.
Ένα νέο κόμμα; Ένας νέος αρχηγός; Ή να γίνει αποδεκτός από όλους ένας από τους υπάρχοντες; Κάτι πρέπει να γίνει και, απ’ ό,τι φαίνεται, θα γίνει. Εκτός και αν δεν ενοχλείται κανείς στον χώρο να μετρά ήττες ή επικρατήσει η περίφημη θεωρία του ώριμου φρούτου. Να περιμένεις δηλαδή να πέσει ο αντίπαλός σου. Είναι και αυτή μία επιλογή.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος και ότι η ατζέντα περιέχει απανωτά πολιτικά γεγονότα. Τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Οκτωβρίου και τις ευρωεκλογές του 2024. Τα οποία πιέζουν, αλλά μπορεί να λειτουργήσουν και ως… πεδία δοκιμών.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
