Εκτός πραγματικότητας είναι το ερώτημα αν πρέπει να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 ή όχι. Όπως είναι εντελώς άσχετα θέματα τα δημόσια και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τα πρώτα προσφέρουν το δημόσιο αγαθό, τα δεύτερα την υπηρεσία.
Τα πρώτα οφείλουν να συντονίζονται με τις ανάγκες του κράτους και της κοινωνίας, τα δεύτερα μπορούν ελεύθερα να πιάνουν τον παλμό της αγοράς και να ανταποκρίνονται στη ζήτηση εκείνων που θέλουν να σπουδάσουν κάτι για τους δικούς τους λόγους. Ακόμη και για χόμπι.
Ένα παράδειγμα για να γίνουμε κατανοητοί: Γιατί να βγάζουμε χιλιάδες γιατρούς αν δεν τους χρειαζόμαστε; Γιατί να πληρώνουμε το τεράστιο κόστος της εκπαίδευσής τους για να τους «χαίρονται» στη συνέχεια ιδιώτες επενδυτές; Γιατί ο φορολογούμενος να τους πληρώνει για να μάθουν και στη συνέχεια να τους πληρώνει ξανά στον ιδιωτικό τομέα;
Θα μου πείτε: γιατί τότε να σπουδάζουμε δικηγόρους, αρχιτέκτονες κοκ; Συμφωνούμε! Να σπουδάζουμε, λοιπόν, όσους χρειαζόμαστε, ανεξάρτητα αν ο πτυχιούχος του δημόσιου πανεπιστημίου θα εργαστεί στη συνέχεια στον δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα. Κανένα πρόβλημα μέχρις εκεί. Αλλά όχι να σπουδάζουμε και ανθρώπους που τις υπηρεσίες τους θα απολαύσουν δωρεάν οι φορολογούμενοι της Μεγάλης Βρετανίας, της Ολλανδίας, της Γερμανίας κοκ.
Πόσους χρειαζόμαστε σε κάθε κλάδο δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα; «Χ». Ωραία. Θα βάζουμε στα πανεπιστήμια «Χ συν 10%». Και όλοι οι υπόλοιποι να μπορούν να σπουδάσουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Να τελειώσει η μεσοβέζικη λύση των κολεγίων, των ΙΕΚ κοκ. Όποιος μπορεί ας κάνει ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Για να υπάρχει καλύτερη επίβλεψη του Δημοσίου και καλύτερη ποιότητα για τον φοιτητή και στη συνέχεια για την κοινωνία.
Τα δημόσια πανεπιστήμια τον μόνο που έχουν να φοβηθούν είναι τον εαυτό τους. Αν, δηλαδή, αναπαράγουν κλειστά συστήματα καθηγητικού κατεστημένου, αν φτιάχνουν τμήματα για να βολέψουν διδάσκοντες και όχι υπαρκτές κοινωνικές ανάγκες, αν διώχνουν και δεν προσελκύουν λαμπρά μυαλά. Αν το κάνουν αυτό, δεν θα χρειαστεί η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων για να ξεβάψει η μπογιά τους. Θα συμβεί ούτως ή άλλως. Αντίθετα, με τον ανταγωνισμό μπορεί και όσοι δεν ιδρώνουν τη φανέλα (σήμερα) να υποχρεωθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Πάλι κερδισμένοι (ως κοινωνία) θα είμαστε.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
