Aυτό είναι το ποδόσφαιρο... - Karfitsa.gr
Αθλητισμός

Aυτό είναι το ποδόσφαιρο…

Ημέρα: Τρίτη. Πρωινή πτήση για Μάντσεστερ μέσω Αθηνών. Πριν καν (ακόμα) ξεκινήσει η επιβίβαση στο αεροπλάνο το σκηνικό είχε αρχίσει να αλλάζει και να μοιάζει τόσο απόμακρο από τις δικές μας συνήθειες. Ελληνες (ως επί το πλείστον) φίλαθλοι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, της Λίβερπουλ, έχοντας δεμένα τα κασκόλ στις χειροαποσκευές τους, ξεκινούσαν το ταξίδι τους, συνδυάζοντας προφανώς λίγες ημέρες απόδρασης από την καθημερινότητά τους, με την παρακολούθηση ενός αγώνα της Premier League.

Του ΘΩΜΑ ΜΙΧΟΥ

Φτάνοντας στην πόλη του Μάντσεστερ και πριν ο καθένας αρχίσει να παίρνει τον δικό του δρόμο, στο διάδρομο της παραλαβής των αποσκευών οι συζητήσεις μεταξύ αγνώστων – μέχρι εκείνη την ώρα – κορυφώνονταν γύρω από το ποδόσφαιρο. Τις ομάδες. Την αγάπη για το άθλημα. Μακριά από τοξικότητα, υπερβολές και οπαδισμό. Η προσμονή όλων μεγάλη.

Βλέπετε η ευκαιρία της εμβόλιμης αγωνιστικής στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, σε συνδυασμό με την μοναδική εμπειρία παρακολούθησης ενός αγώνα σε Old Trafford ή Anfield είναι τέτοια που κυριολεκτικά κάθε λεπτό μετράει διπλά μέχρι να βρεθείς εκεί και να ζήσεις το μοναδικό αυτό συναίσθημα. Δικός μας (τελικός) προορισμός το Λίβερπουλ. Το ταξίδι είχε οργανωθεί αρκετές εβδομάδες πριν, τα εισιτήρια για το τοπικό ντέρμπι με την Εβερτον, αν και μετά δυσκολίας είχαν εξασφαλιστεί νωρίτερα και όσο και αν μπορούμε να θεωρούμαστε τυχεροί που λόγο ενασχόλησής μας με το επάγγελμα της αθλητικής δημοσιογραφίας ζούμε από κοντά τους αγώνες, συνομιλούμε με τους πρωταγωνιστές αυτών, το συναίσθημα που νιώθαμε εξ’ αρχής ήταν (τουλάχιστον) αυτό της ανυπομονησίας. Ανυπομονησία, για να ζήσεις κάτι διαφορετικό, κάτι μοναδικό, κάτι που σε συναρπάζει, βλέποντάς το από την τηλεόραση, πόσο μάλλον μέσα από το γήπεδο.

Φυσικά, η πρόκληση και η ευκαιρία μιας επίσκεψης στα δύο γήπεδα του Μάντσεστερ, το ιστορικό Old Trafford και το Etihad ήταν μεγάλη και δεν πέρασε… ανεκμετάλλευτη. Με το που πατάς το πόδι σου στο γήπεδο της Γιουνάιτεντ, νιώθεις το δέος να σε κυριεύει. Ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πολιτισμός απλωμένος στα μάτια σου.

Το πλήθος των υπαλλήλων που εργάζεται στο γήπεδο, στο μουσείο, στην μπουτίκ, στους πέριξ χώρους, δείχνουν το μέγεθος της ομάδας. Πλήθος κόσμου γύρω από αυτό και ουρά για να μπεις στο megastore.

Eξω από τις κεντρικές θύρες, υπάρχουν τα αγάλματα ανθρώπων που έγραψαν τις δικές τους «χρυσές σελίδες» με τους «μπέμπηδες». Η παλιά και σύγχρονη ιστορία του συλλόγου ξεδιπλώνεται και προκαλεί θαυμασμό. Λίγο πιο δίπλα από τις κεντρικές θύρες, υπάρχει το «τούνελ του Μονάχου», για να θυμίζει σε όλους το καταραμένο εκείνο αεροπορικό ατύχημα που ξεκλήρισε σχεδόν ολόκληρη την ομάδα. Περπατώντας σε αυτό προβάλλονται μπροστά σου εικόνες και μνήμες και μοιάζουν σαν ταινία, μέχρι να βγεις από αυτό και να κατευθυνθείς στην «Alex Ferguson Stand». Oι συστάσεις για το όνομα αυτό περιττές.

Ξημέρωσε Τετάρτη. Η ημέρα του αγώνα έφτασε. Πρωινή επίσκεψη στο Anfield. Τι κι αν απείχαν περίπου επτά ώρες από την σέντρα του αγώνα; Οι γύρω δρόμοι γεμάτοι. Στην μπουτίκ, το αδιαχώρητο. Οι pub σε ρυθμούς ντέρμπι. Εικόνες διαφορετικές που σε γεμίζουν. Λίγα μέτρα παραδίπλα από την είσοδο του oficial megastore το πούλμαν της Λίβερπουλ με την μεγάλη από άκρη σε άκρη επιγραφή «Υou will never walk alone». Κόσμος μαζεμένος σε απόσταση είκοσι μέτρων από αυτό. Ξαφνικά τα φλας πήραν φωτιά. Η έλευση των αστέρων της Λίβερπουλ στον χώρο εκείνο ήταν το καλύτερο προεόρτιο για όλους μας πριν την έναρξη του ντέρμπι του Μέρσεϊσαϊντ. Ο Φιρμίνο, ο Σαλάχ, ο Φαν Ντάϊκ, ο Μανέ, ο Κλοπ, ο Οριγκί, όλοι τους ένας ένας επιβιβάζονταν στο πούλμαν.

Η ώρα του αγώνα πλησίαζε. Ο κόσμος αυξάνοντας συνεχώς. Ήταν η ώρα των πολλών αντιθέσεων με βάση τα όσα γνωρίζαμε.  Στους γύρω δρόμους, έξω από τις θύρες, ακόμα και μέσα στις pub φίλοι των δύο ομάδων, να γιορτάζουν. Ναι, γι’ αυτούς κάθε αγώνας είναι μια γιορτή. Το αποτέλεσμα περνάει σε δεύτερη μοίρα. Στον προαύλιο χώρο του γηπέδου, είθισται να δίνει συναυλία μια τοπική μπάντα της πόλης. Φυσικά, οι ανεξίτηλες επιτυχίες των beatles είχαν την τιμητική τους. Στο Λίβερπουλ ήμασταν άλλωστε. Μπαίνοντας στο γήπεδο τρία τέταρτα πριν την σέντρα του τοπικού ντέρμπι, ένα δέος νιώθεις να σε κυριεύει. Σχεδόν 55.000 φίλαθλοι να βρίσκονται έξω ακριβώς από τις θύρες απολαμβάνοντας το φαγητό τους, την μπύρα τους. Έξω από κάθε πύλη εισόδου στις κερκίδες, ένας σεκιουριτάς, να σου υπενθυμίζει πως δεν μπορείς να έχεις μαζί σου μέσα το παραμικρό. Ούτε καν ένα ποτήρι με νερό.

Η αρίθμηση στις θέσεις που αναγράφει το «μαγικό» εισιτήριο τηρείται ευλαβικά σαν… ευαγγέλιο. Η ώρα πλησιάζει 20:10. Απέχουμε μόλις πέντε λεπτά από την σέντρα. Το Anfield σχεδόν άδειο. Η είσοδος των δύο ομάδων ξεκινά. Το γήπεδο έχει γεμίσει. Το «You will never walk alone» ξεκινάει, μαζί και ο κόσμος. Ανατριχίλα. Στο μισό ανατολικό πέταλο οι φίλοι της Εβερτον. Το μόνο που τους χωρίζει από αυτούς της Λίβερπουλ, τέσσερις άνθρωποι της ασφάλειας του γηπέδου. Ναι, τέσσερις. Ο ρυθμός του αγώνα, μοιάζει να ‘ναι σαν να βλέπεις το παιχνίδι σε… fast forward. Αν η μπάλα δεν καταλήξει στα δίχτυα, απαγορεύεται δια ροπάλου να σηκωθείς από τη θέση σου, για να παρακολουθήσεις όρθιος το παιχνίδι. Τα γκολ διαδέχονται το ένα το άλλο. Τελικό σκορ 5-2. Οι φίλοι της Εβερτον συνεχίζουν να τραγουδούν, χειροκροτούν τους ποδοσφαιριστές τους κι αυτοί με τη σειρά τους να ανταποδίδουν. Σε παιχνίδι που δέχτηκαν πέντε γκολ, από την αίωνιά τους αντίπαλο. Σε μια χρονιά που είναι η χειρότερη της σύγχρονης ιστορίας της.

Όμως αναγνωρίζουν, αν και αποδέχονται πως η φετινή χρονιά είναι δύσκολη. Το ίδιο σκηνικό στην αντίπερα όχθη με σαφώς πανηγυρική διάθεση, η Λίβερπουλ προελαύνει και οι οπαδοί της ανυπομονούν να δουν και πάλι το καμάρι τους να στέφεται πρωταθλήτρια Αγγλίας, μετά από 19 ολόκληρα χρόνια. Στην πρώτη μου επίσκεψη σε γήπεδο της Premier League, έζησα όλη την ομορφιά του ποδοσφαίρου. Τσιμπιέσαι για να καταλάβεις αν όλο αυτό το ονειρεύτηκες ή ήταν αληθινό. Αληθινό ήταν, αλλά μόλις τελείωσε. Η προσμονή για το επόμενο παιχνίδι σε κάποιο γήπεδο της Ευρώπης, έχει ήδη ξεκινήσει. Ελπίδα μέχρι τότε, να καταφέρουμε να αλλάξουμε λίγο τη δική μας πραγματικότητα. Μάλλον τώρα ονειρεύομαι ή μήπως όχι;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σχολιάστε

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

 

 

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα» σε μορφή PDF

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ