Πίσω από εντυπωσιακά graffiti που μετατρέπουν τη Θεσσαλονίκη σε μια απέραντη γκαλερί τέχνης βρίσκεται ο Apset. Ο Θεσσαλονικιός street artist αποτυπώνει με έντονα χρώματα πρόσωπα, φιγούρες και σχέδια με έναν δικό του μοναδικό τρόπο.
Από πολύ μικρή ηλικία θυμάται τον εαυτό του να ζωγραφίζει. Το πρώτο του graffiti το έκανε σε ένα ρέμα στα Βασιλικά. «Εκεί ανακάλυψα και την υπογραφή μου. Στο πρώτο κομμάτι είχα γράψει με ένα φίλο “OBER” στο δεύτερο έγραψα “SET” όπου και καθιερώθηκε. Μπορεί τα πρώτα κομμάτια να μην υπάρχουν πια, το ρέμα αυτό όμως ακόμη λειτουργεί σαν τοίχος έκφρασης μας ακόμη και μέχρι σήμερα», λέει σε συνέντευξη του στην Karfitsa. Έκτοτε ο Apset κάνει τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης να κοιτούν ψηλά, βλέποντας τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες του. Τους επόμενους μήνες, αποκαλύπτει, ότι θα «ξεφυτρώσουν» νέα graffiti έργα του μέσα στο κέντρο, μικρά και μεγάλα. Ήδη μερικά είναι in progress.
Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού
Σε ποια περιοχή μεγάλωσες και τι ερεθίσματα είχες;
Γεννήθηκα στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης, αλλά το graffiti crew μου, η παρέα και η δράση ήταν κατά βάση στο κέντρο της πόλης. Όταν ξεκινούσα το graffiti στα τέλη του 90, ήμασταν ξεκάθαρα μειονότητα. Το στυλ της εποχής ήταν τελείως πρωτόγνωρο και η αισθητική βασισμένη στο χιπ χοπ. Μοιρασμένος από τη μια μηχανάκια-καγκουριές και από την άλλη graffiti και αλητείες ανάμεσα στη φύση και το άστυ. Οι εικόνες μου επηρεασμένες από πολλά στοιχεία, που ίσως ήταν αυτές που συμβάλλανε σε ένα πιο «πολυμορφικό» προσωπικό στυλ μέσα στα χρόνια.
Με τι κριτήρια επιλέγεις που θα κάνεις τις τοιχογραφίες σου; Είναι εύκολο να πάρεις έγκριση;
Είναι πολλά τα ερεθίσματα για να επιλέξεις ένα τοίχο. Η τοποθεσία, η γειτονιά, ο κόσμος, η ενέργεια, είναι μερικά από τα βασικά συστατικά επιλογής. Το να πάρεις έγκριση από ιδιώτες είναι πολύ πιο εύκολο. Το να πάρεις άδειες από τους Δήμους είναι πολύ δυσκολότερο και κάποιες φορές αδύνατο. Αδειοδοτήσεις, γραφειοκρατία και συμβούλια. Έχουν χαθεί πολύ ωραία projects μέσα στα χρόνια που δεν φτάσανε σε υλοποίηση.

Παλιά όσους έκαναν graffiti σε τοίχους τους αποκαλούσαν «αλήτες». Πώς σας αντιμετώπιζαν τότε και πως τώρα; O κόσμος σέβεται την τέχνη του δρόμου;
Έτσι ήταν, σε κάποιες φάσεις ακόμη έτσι είναι. Το graffiti γεννήθηκε στους δρόμους και εκεί θα παραμείνει. Στη δική μου περίπτωση από εκεί που έκανα παράνομα γράμματα και τώρα κάνω φωτορεαλιστικά πορτραίτα, οι αντιδράσεις του κόσμου σίγουρα άλλαξαν ριζικά μέσα στα χρόνια. Στην αρχή λειτούργησε φοβιστικά όπως κάθε τι νέο, με τα χρόνια έγινε κομμάτι της πόλης. Η διαφορά είναι πως ο κόσμος μετά από τόσα πια ερεθίσματα που έχει, άρχισε να το κατανοεί περισσότερο και σε φάσεις να το οικειοποιείται. Αυτή είναι η εξέλιξη. Πλέον ένα από τα αγαπημένα θέματα των social είναι η street art κουλτούρα.

Η Θεσσαλονίκη φιλοξενεί αρκετά έργα της street art. Θα μπορούσε όμως να γίνει μια πόλη με ακόμη περισσότερα; Τι οφέλη θα είχε αυτό για την πόλη; Πώς μπορούν οι δήμοι ή κάποιοι άλλοι φορείς να βοηθήσουν σε αυτό;
Το σημαντικότερο όφελος πιστεύω είναι το αισθητικό. Το να έχεις μια πόλη με «χρώμα» και σχέδια είναι πολύ όμορφο και δείχνει χαρακτήρα. Eίναι τέχνη για όλους.
Θυμάμαι όταν ξεκινούσαμε, αν και περιθωριοποιημένοι, είχαμε το ελεύθερο σε αρκετούς τοίχους να εκφραστούμε. Υπήρχε μια τυπική-άτυπη άδεια να «βάψουμε», ανοιχτή σε όλους. Σημεία όπως το σχολείο 15ο στην Αγ. Σοφίας και το 45ο στη Μητρόπολη, το γήπεδο της Καλαμαριάς, του Αχιλλέα Τριανδρίας και της Νεάπολης και σε πολλά άλλα σχολεία και γήπεδα από τα ανατολικά μέχρι τα δυτικά υπήρχαν σημεία συγκέντρωσης των γκραφιτάδων.
Αντί αυτό να «ανοίξει» με τα χρονιά, σιγά σιγά «έκλεισε» και αυτή τη στιγμή δεν έχουμε ούτε ένα ανοιχτό τοίχο έκφρασης στη πόλη και αναγκάζονται οι artists παλιοί και νέοι να τρέχουν σε εγκαταλελειμμένα εκτός αυτής. Να σημειώσω ότι, εκτός από τους ντόπιους υπάρχουν πάρα πολλοί καλλιτέχνες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό που επισκέπτονται την πόλη και ψάχνουν να δημιουργήσουν κάτι. Αυτή η ανταλλαγή των στυλ και της κουλτούρας χάνεται.
Ένα δεύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν οι αρμόδιοι δήμοι, είναι να δώσουν όλες τις αερογέφυρες σε τοπικούς καλλιτέχνες να τις φιλοτεχνήσουν. Η καλύτερη διαφήμιση για μια πόλη πιστεύω, είναι οι είσοδοι και οι έξοδοι της.
Ποιο έργο σου ξεχωρίζεις;
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο, όλα έχουν τη δική τους ιστορία.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA




