Θα πάμε θέατρο, όπως λέμε πάμε σινεμά…

Γράφει ο Δημήτρης Δανάμπασης, Ηθοποιός, Μέλος του Σ.Ε.Η., Εκφωνητής, Παραγωγός ραδιοτηλεοπτικών διαφημίσεων

Γυρνώντας το χρόνο μήνες πριν, διαπιστώνουμε πως δεν ήταν μόνο τα σινεμά που μπήκανε σε καραντίνα από την αρχή της πανδημίας αλλά και τα θέατρα. Και φυσικά δεν ήταν μόνο το θέατρο αλλά όλοι οι άνθρωποι του πολιτισμού, από τον ηθοποιό μέχρι τον παραγωγό, το σκηνοθέτη, την ταξιθέτρια και όλοι όσοι συνέχιζαν υπομονετικά να περιμένουν μέχρις ότου η αυλαία να ανοίξει ξανά.

Τα θέατρα ήταν από τους πρώτους χώρους που έκλεισαν οι πόρτες τους όταν άρχισε η εξάπλωση του κορωνοϊού. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια ιδιαίτερα απαιτητική χειμερινή σεζόν, όπου τα καθίσματα παρέμειναν άδεια για περισσότερους από 18 μήνες.

Η επιβίωση λοιπόν των θεάτρων και ως συνέπεια και των ανθρώπων γύρω από αυτό δεν είχε μόνο οικονομικό αλλά και ψυχολογικό κυρίως αντίκτυπο. Πίεση, άγχος και φόβος για την επόμενη ημέρα, συνέπεια πολλών προβλημάτων στον πολιτισμό.

Και αυτό βέβαια σε μια εποχή που οι περισσότεροι στον κλάδο του πολιτισμού, και δη του θεάτρου, προσπαθούσαν εναγωνίως να διατηρήσουν ένα μέρος των εσόδων τους, καθώς το εισόδημά τους περιορίστηκε σημαντικά.

Ορισμένα θέατρα στράφηκαν στη λύση του διαδικτύου, σε online προβολές, παραστάσεις, σεμινάρια και θέατρα κάθε λογής μεταφέρθηκαν στις οθόνες μας, κρατώντας μας συντροφιά από τον καναπέ του σπιτιού μας ενώ άλλες φορές τη θέση όλων αυτών έπαιρναν οι κάθε λογής πλατφόρμες.

Streaming και πειρατεία λοιπόν από τη μία, ηθοποιοί σε απόγνωση από την άλλη καθώς με τη δεύτερη καραντίνα, η αισιοδοξία περιορίστηκε.

Τα θέατρα και τα μεγάλα φεστιβάλ με γρήγορα αντανακλαστικά και έχοντας για πυξίδα την αγάπη για το θέατρο και τον πολιτισμό, πέρασαν στο online, με μια σειρά δράσεων. Αρκεί να θυμηθούμε τελευταία την υβριδική μορφή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο με το σλόγκαν ‘και του σαλονιού και του λιμανιού’, έκανε την εμφάνισή του το καλοκαίρι που μας πέρασε.

H Στέγη Ιδρύματος Ωνάση προχώρησε σε ψηφιακές προβολές παραστάσεων χορού, θεατρικών παραστάσεων, συναυλιών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων μέσα από το κανάλι του στο YouTube. Και πάει λέγοντας….

Η ελληνική πολιτεία από την πλευρά της δεν έμεινε βέβαια αμέτοχη σε όλο αυτό. Ανακοίνωσε τη λήψη μέτρων για την προστασία των καλλιτεχνών στην περίοδο του κορωνοϊού, όπως η ενίσχυση των καλλιτεχνών, η ένταξη των ανέργων ή μακροχρόνια ανέργων που προέρχονται από τον καλλιτεχνικό χώρο σε όλα τα προγράμματα του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Επιπλέον, ανακοινώθηκε κονδύλι 15 εκατ. ευρώ για συγκεκριμένες δράσεις ενίσχυσης των διαφόρων κλάδων του καλλιτεχνικού προσωπικού, μεταξύ άλλων.

Τι γίνεται όμως σήμερα και τι τελικά επιφυλάσσει το μέλλον στον συγκεκριμένο κλάδο, είναι κάτι που από τη μια μας κάνει να είμαστε επιφυλακτικοί καθώς μάσκες και εμβόλια έχουν μπει στη ζωή μας για τα καλά, από την άλλη όμως , το θέατρο και φυσικά οι ηθοποιοί είναι αυτοί που κράτησαν και κρατούν ζωντανό ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτισμού σήμερα.

Θα επιστρέψουμε σιγά σιγά, θα ξαναφορέσουμε τα φανταχτερά μας κοστούμια και θα ανέβουμε στη σκηνή, τα φώτα θα ανάψουν και ο κόσμος θα γελάσει και θα κλάψει ξανά…

Και για όσους είναι ακόμη δύσπιστοι, ας αρκεστούμε στην παρακάτω φράση: «θα φανεί στο χειροκρότημα…»