Η γενιά μας ευτύχησε να γνωρίσει τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ως μια λαμπρή διεθνή εμποροπανήγυρη
Η διάρκεια της την εποχή εκείνη ξεπερνούσε τις τρεις εβδομάδες και έπαιρνε και παράταση.
Οι δύο χαρακτήρες της εμπορικότητας και ψυχαγωγίας – ήταν ισομερή κατανεμημένα.
Από τη μια τα περίπτερα που αναδείκνυαν την εγχώρια και διεθνή οικονομική παραγωγικότητα και από την άλλη το luna park που καταλάμβανε την μισή και πλέον έκταση της ΔΕΘ και πρόσφερε με τις λειτουργίες του άπειρες ψυχαγωγικές δυνατότητες. Από τον τεράστιο τροχό, τις κούνιες τα σκοπευτήρια μέχρι τα συγκρουόμενα οχήματα και το «γύρο του θανάτου».
Την ίδια ώρα στην κεντρική λεωφόρο της ΔΕΘ, ψηλά παράτολμοι σχοινοβάτες ισορροπιστές και ταχυδακτυλουργοί αψηφώντας τον κίνδυνο, εκτελούσαν τα γυμνάσματα τους κόβοντας την ανάσα των επισκεπτών. Για είκοσι και πλέον ημέρες όλο το διαθέσιμο καλλιτεχνικό δυναμικό – ορχήστρες , θίασοι, τραγουδιστές κλπ – βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη.
Όμως και η ζωή στην πόλη κατά τις βραδινές ώρες μεταφερόταν στην ΔΕΘ και στην ευρύτερη περιοχή. Το κέντρο και η αγορά κυριολεκτικά άδειαζαν. Στα ξενοδοχεία ούτε ράντσο διαθέσιμο, ενώ τα τραμ προσέθεταν και άλλα βαγόνια για να εξυπηρετήσουν κατοίκους και επισκέπτες.
Η Θεσσαλονίκη εκείνη την περίοδο γιόρταζε και όλοι ήταν επί ποδός. Και όταν οι επισκέπτες της ΔΕΘ αποκαμωμένοι αλλά ευχαριστημένοι από αυτά που είδαν και έζησαν, αναζητούσαν την ξεκούραση και χαλάρωση στα ειδικά κιόσκια θα απολάμβαναν λαχταριστά σάντουιτς με λουκάνικα Φρανκφούρτης και μαύρη μπύρα που η Ζυθοποιία FIX παρασκεύαζε για την περίσταση.
Άλλοτε και τώρα για την ΔΕΘ το ουσιαστικό οικονομικό πυλώνα της Θεσσαλονίκης.
Του Στράτου Σιμιτζή
