Το μέλλον αργεί, αλλά η πόλη δεν χάνει τη γοητεία της
Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΡΑΓΩΓΙΑΣ
Κάθε Σεπτέμβρη, λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία και λίγο μετά τα τελευταία μπάνια, η Θεσσαλονίκη μπαίνει στο δικό της παράλληλο σύμπαν. Για μια εβδομάδα, η πόλη δεν είναι η ίδια που την ξέρουμε. Δεν είναι αυτή που κολλάει στην κίνηση για να περάσεις τα 500 μέτρα της Τσιμισκή, ούτε αυτή που παρκάρει μισό-μισό πάνω στη ράμπα του αναπήρου. Δεν είναι καν αυτή με τα ξεχασμένα εργοτάξια και τις λακκούβες που κάνουν τα αμορτισέρ να γράφουν παραίτηση.
Είναι μια άλλη πόλη. Μια φουτουριστική εκδοχή της, φτιαγμένη από powerpoints, renders και βαρύγδουπα «θα». Για μία εβδομάδα, η Θεσσαλονίκη παριστάνει ότι είναι Σιγκαπούρη. Ότι είναι κόμβος καινοτομίας, κόμβος ενέργειας, κόμβος πολιτισμού – γενικά, κόμβος. Οι υπουργοί ανεβαίνουν σαν ροκ σταρ στη σκηνή του Βελλίδειου, οι τοπικοί παράγοντες παίρνουν το ύφος «να, εγώ το σκέφτηκα πρώτος», και όλοι μαζί μας παρουσιάζουν ένα μέλλον που μοιάζει πιο φωτεινό κι από το neon στις ταμπέλες της ΧΑΝΘ.
Ναι, έχουμε πια και μετρό – έστω τη βασική γραμμή. Αλλά, ως Θεσσαλονίκη, δεν λείπουν τα «ψιλά γράμματα»: εκδοτήρια που μπλοκάρουν, μηχανήματα που σε αφήνουν να παίζεις «guess the ticket», επεκτάσεις Καλαμαριάς που πάνε «λίγο αργότερα». Το μετρό είναι εδώ, αλλά θυμίζει περισσότερο teaser παρά ολοκληρωμένη σεζόν.
Αυτό είναι το μόνιμο παιχνίδι της πόλης: υπόσχεται μέλλον, αλλά ζει με το παρόν της. ΟΑΣΘ που καθυστερεί σαν να το έχει βάλει σκοπό, σηματοδότες που ξεχνιούνται καμένοι, πεζοδρόμια που γίνονται στίβος εμποδίων. Και στη μέση, οι άνθρωποι που επιμένουν, με τον φρέντο πιο αξιόπιστο από κάθε masterplan.
Η ΔΕΘ είναι το ετήσιο θέατρο: το ξέρουμε και το περιμένουμε. Ένα πανηγύρι εξαγγελιών, ένα καρναβάλι από «θα», μια εβδομάδα όπου η πραγματικότητα κάνει ρεπό. Οι πολιτικοί παίζουν τους πρωταγωνιστές, οι επιχειρηματίες τους κομπάρσους, κι εμείς στις κερκίδες – γνωρίζοντας το τέλος, αλλά θέλοντας να το ξαναδούμε.
Η γοητεία της είναι ακριβώς αυτή: δεν είναι Silicon Valley ούτε Βαρκελώνη – και δεν χρειάζεται. Είναι μια πόλη που αυτοσαρκάζεται, γελά με τα χάλια της και ταυτόχρονα ερωτεύεται τον εαυτό της· που λέει «σε λίγο θα τα φτιάξουμε όλα» και μετά κάθεται με σάντουιτς στην παραλία, κοιτώντας τον Θερμαϊκό.
Μια πόλη που ζει ανάμεσα στην υπόσχεση και την πραγματικότητα, στο powerpoint και στο λουκάνικο της ΧΑΝΘ, στο μισό μετρό και στον φραπέ που δουλεύει πάντα. Μπορείς να την κοροϊδεύεις, αλλά στο τέλος σε κερδίζει – γιατί δεν προσπαθεί να είναι τέλεια, μόνο ζωντανή.
Κι αυτό είναι το μάθημα της ΔΕΘ κάθε χρόνο: οι εξαγγελίες θα ξεχαστούν, τα έργα θα καθυστερήσουν, αλλά η Θεσσαλονίκη θα μείνει. Σταθερή, πεισματάρα, αντιφατική και υπέροχη, με τον δικό της ρυθμό – αργό, εκνευριστικό και γοητευτικό μαζί.
Και κάπως έτσι, κάθε Σεπτέμβρη, όταν τα φώτα της ΔΕΘ θα σβήσουν και τα περίπτερα θα μαζευτούν, εμείς θα μείνουμε εδώ: να πίνουμε τον καφέ μας, να γελάμε με τις ίδιες υποσχέσεις και να περιμένουμε το επόμενο παράλληλο σύμπαν. Γιατί, στο κάτω κάτω, η Θεσσαλονίκη δεν είναι η πόλη του μέλλοντος. Είναι η πόλη που κάνει το παρόν, με όλα τα ελαττώματά του, να μοιάζει ανεκτίμητο. Κι αυτό, είναι πιο αποθεωτικό από κάθε εξαγγελία.
Πηγή: Έντυπη KARFITSA (No 1.092 – 30/8/2025)
