Γράφει η Αναστασία Καρυπίδου
Μέσα στο καθημερινό τρέξιμο και τις πολλές υποχρεώσεις, οι μέρες για τους περισσότερους από εμάς κυλούν σαν νεράκι και από τη γαλοπούλα της Πρωτοχρονιάς μέχρι το αρνί της Ανάστασης είναι μία …ανάσα δρόμος. Η μία εποχή διαδέχεται την άλλη και σύντομα θα αναρωτηθούμε: «Μα καλά, πότε κιόλας ήρθε το Πάσχα;».
Μπήκαμε ήδη στη Σαρακοστή, σε μία περίοδο νηστείας, την οποία κάποιοι τηρούν ευλαβικά, άλλοι με παραλλαγές, ενώ οι περισσότεροι μπορεί να περιμένουν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Όμως αυτό που σκέφτομαι είναι εάν φτάνει τελικά μόνο η αποχή από το φαγητό.
Γιατί καλή η νηστεία για το σώμα, αλλά με τις ψυχές μας τι γίνεται; Που ξυπνάς το πρωί και ψάχνεις να μαλώσεις γιατί σου κόρναρε κάποιος στο φανάρι. Που θυμώνεις και κατεβάζεις εύκολα «καντήλια» γιατί άργησε η παραγγελία ή ο καφές δεν είχε όση ζάχαρη ήθελες. Που ενώ νηστεύεις, η κακία και το κουτσομπολιό για φίλους και συναδέλφους πηγαίνει σύννεφο.
Δεν αρκεί η νηστεία και η εκκλησία. Η ψυχή είναι αυτή που πρέπει να αποδεσμευτεί από αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις. Κι αν δεν μπορείς να πετύχεις τη νηστεία της ψυχής, άσε καλύτερα και τη νηστεία του σώματος. Τζάμπα κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, τζάμπα προσπαθείς να πείσεις και τους άλλους. Γιατί μπορεί να μην τρως αλλά καταλήγεις να …τρως τους άλλους! Η’ μπορεί να μην βάζεις λάδι, αλλά βγάζεις το λάδι άλλων!
Αν κάποιοι δικαιούνται να καταλύσουν τη νηστεία, όπως λέει ο λαός, είναι «οι ασθενείς και οι οδοιπόροι». Και με αφορμή αυτό, μου έρχονται στο μυαλό οι ανθρώποι που είναι καθηλωμένοι σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου ή σε ένα δωμάτιο σπιτιού παλεύοντας ώρα με την ώρα για το αύριο. Μπορεί να μην απέχουν από το κρέας και τα γαλακτοκομικά, όμως «παλεύουν» με τον εσωτερικό τους κόσμο. Αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι. Προσπαθούν να ανακαλύψουν μία καλύτερη πτυχή του εαυτού τους, προσεύχονται μέσα από την καρδιά τους, σηκώνουν το δικό τους Σταυρό, ανεβαίνουν έναν απίστευτο Γολγοθά και κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες επιδιώκουν την «Ανάσταση» της υγείας τους.
