Στη Θεσσαλονίκη, μέσα σε μία πενταετία, οι αυξήσεις στα
ενοίκια κυμαίνονται από 30% έως και άνω του 50%
Γράφει ο Παναγιώτης Γεωργιάδης*
Στη Θεσσαλονίκη του 2026 δεν ψάχνεις πια σπίτι. Ψάχνεις αν αντέχεις να μείνεις. Τα ενοίκια έχουν ξεφύγει από κάθε λογική αναλογία με τους μισθούς και την πραγματική οικονομία. Η στέγη, θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα, έχει μετατραπεί σε χρηματιστηριακό προϊόν. Και η καθημερινότητα χιλιάδων πολιτών μοιάζει όλο και περισσότερο με άσκηση επιβίωσης. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα – η πολιτική όμως σιωπά. Στη Θεσσαλονίκη, μέσα σε μία πενταετία, οι αυξήσεις στα ενοίκια κυμαίνονται από 30% έως και άνω του 50%, ανάλογα με την περιοχή και το ακίνητο. Μικρά διαμερίσματα 40–60 τ.μ., τα οποία πριν λίγα χρόνια ενοικιάζονταν με 350–400 ευρώ, σήμερα προσφέρονται με 550–650 ευρώ, συχνά χωρίς ουσιαστική ανακαίνιση.
Η αγορά λειτουργεί χωρίς κανένα φίλτρο κοινωνικής αντοχής. Οι αυξήσεις 30%, 40% και 50% παρουσιάζονται ως «φυσιολογικές». Οι μισθοί όμως έμειναν πίσω. Και το αποτέλεσμα είναι απλό: ο μισός μισθός πηγαίνει στο ενοίκιο – και ο υπόλοιπος μισός δεν φτάνει για να ζήσεις.
Γιατί φτάσαμε εδώ;
Δεν πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών – ή μάλλον, της απουσίας τους.
- Η βραχυχρόνια μίσθωση αφαίρεσε χιλιάδες σπίτια από τη μακροχρόνια αγορά.
- Η κατοικία αντιμετωπίστηκε ως επένδυση, όχι ως κοινωνική ανάγκη.
- Η Πολιτεία απουσιάζει: χωρίς κοινωνική κατοικία, χωρίς πλαφόν, χωρίς ουσιαστικά κίνητρα για σταθερές μισθώσεις.
- Το κόστος ζωής αυξήθηκε παντού, αλλά το βάρος μεταφέρθηκε σχεδόν αποκλειστικά στον ενοικιαστή. Και όλα αυτά βαφτίστηκαν «ελεύθερη αγορά».
Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;
- Ο νέος εργαζόμενος που γυρίζει στο παιδικό του δωμάτιο.
- Η οικογένεια που μετακομίζει συνεχώς.
- Ο φοιτητής που δεν βρίσκει σπίτι κοντά στη σχολή του.
- Ο χαμηλόμισθος που αποδέχεται αυξήσεις χωρίς διαπραγμάτευση, από φόβο μήπως μείνει στο δρόμο.
- Στη Θεσσαλονίκη του σήμερα, η φθηνή στέγη δεν είναι επιλογή – είναι εξαίρεση.
Τι έρχεται το 2026 και το 2027
Όσοι περιμένουν θεαματική πτώση των ενοικίων, δυστυχώς θα απογοητευτούν. Τα δεδομένα δείχνουν:
- Σταθεροποίηση σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα το 2026, με νέες αυξήσεις σε «δημοφιλείς» περιοχές.
- Νέα πίεση το 2027, αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική αδράνεια.
Με απλά λόγια: αν δεν υπάρξει παρέμβαση, η κατάσταση θα παγιωθεί. Και όταν παγιώνεται μια αδικία, γίνεται κανονικότητα. Η στέγη δεν είναι προνόμιο και δεν μπορεί να ρυθμίζεται μόνο από τη λογική του κέρδους.
Χρειάζονται:
- κανόνες στη βραχυχρόνια μίσθωση,
- πραγματικά κίνητρα για μακροχρόνια ενοικίαση,
- κοινωνική κατοικία,
- και πολιτική τόλμη.
- Όχι άλλα ευχολόγια. Όχι άλλη μετάθεση ευθύνης στον «αόρατο μηχανισμό της αγοράς».
Μια πόλη που δεν μπορείς να μείνεις, δεν είναι βιώσιμη.
Μια κοινωνία που θεωρεί φυσιολογικό να πληρώνεις το 60% του εισοδήματός σου για στέγη, έχει χάσει την ισορροπία της.
Το ενοίκιο δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσουμε.
*Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης είναι δικηγόρος Παρ΄ Αρείω Πάγω, Εκπρόσωπος
και Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων του Νέου Ινστιτούτου Καταναλωτών (Ν.ΙΝΚΑ)
