Ο σκηνοθέτης, Ανδρέας Παράσχος μιλάει στην Karfitsa, για το έργο που σκηνοθετεί «οι μεθυσμένοι» αλλά και για το τι θεωρεί Θείο, για το αν υπάρχει αγάπη στις μέρες μας και για το αν οι σκηνοθέτες παίρνουν την αναγνώριση που τους αξίζει.
Το έργο που σκηνοθετείτε «Οι μεθυσμένοι» μιλάει για την αληθινή αγάπη, θεωρείτε ότι στις μέρες μας υπάρχει αληθινή αγάπη;
«Το έργο «Οι μεθυσμένοι» μιλάει όχι μόνο για την αγάπη αλλά κατά πόσο έχουμε χάσει την «επαφή», την επαφή με τον ίδιο μας τον εαυτό, την επαφή με τους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει (ή όχι) στη ζωή μας, ακόμα και για την επαφή με το Θείο, με κάτι ανώτερο. Είμαι ένα άτομο που δεν είμαι απαισιόδοξο εκ φύσεως, οπότε θα απαντήσω ότι η αγάπη υπάρχει. Το βασικό ζήτημα είναι όμως πως εκφράζουμε την αγάπη, με ποιον τρόπο. Νιώθω ότι έχει χαθεί το χάδι, το ειλικρινές βλέμμα, μια ζεστή αγκαλιά. Όσο σημαντικό είναι να εκφράσουμε με μια όμορφη κουβέντα την αγάπη, άλλα τόσο σημαντικό είναι να την δείχνουμε και με τις πράξεις μας».
Πως συνδέονται και οι 14 χαρακτήρες του έργου μεταξύ τους;
«Ο συγγραφέας του έργου Ivan Vyrypaev έχει δημιουργήσει 14 χαρακτήρες που όλοι με κάποιον τρόπο είναι στην αναζήτηση του εαυτού τους και μέσα από την διαδικασία της μέθης το συνειδητοποιούν και το εκφράζουν. Πρακτικά δεν συναντιούνται ποτέ όλοι οι χαρακτήρες μαζί. Στην πρώτη πράξη έχουμε τέσσερις σκηνές και άρα τέσσερις συναντήσεις που εμφανίζονται σταδιακά όλοι οι χαρακτήρες. Στην δεύτερη πράξη που βρισκόμαστε σε έναν δρόμο παρακολουθούμε αυτά τα πρόσωπα να μπλέκονται και να βρίσκουν κοινά σημεία επαφής στο πρόσωπο του άλλου και να προβαίνουν σε εξομολογήσεις. Αυτή η επιτακτική ανάγκη να ξανά βρουν την επαφή είναι που τους κάνει με κάποιον τρόπο να συνδέονται και να ακούν όλοι μαζί τον «ψίθυρο του θεού».
Το «Θείο« υπάρχει μέσα σας και στη ζωή σας;
«Όλοι/ες ανεξαρτήτως του πού πιστεύουμε, αν πιστεύουμε, θεωρώ ότι έχουμε την ανάγκη να συνδεόμαστε με κάτι ανώτερο, με κάτι το «Θείο». Εγώ υποστηρίζω ότι η «πίστη» είναι βαθιά προσωπική για κάθε άτομο και ο τρόπος που πιστεύει κάνεις είναι επίσης διαφορετικός. Ναι, υπάρχει το Θείο στις μέρες μας αλλά το πώς η κάθε ατομικότητα έρχεται σε επαφή με αυτό είναι κάτι το ξεχωριστό».
Πιστεύεται ότι οι σκηνοθέτες παίρνουν την αναγνώριση που τους αξίζει ή παίρνουν τα εύσημα μόνο οι ηθοποιοί;
«Η οπτική μου στα πράγματα και συγκεκριμένα στο επάγγελμα αυτό δεν είναι καθόλου έτσι. Δεν είμαι εδώ για να πάρω κανένα εύσημο. Προσπαθώ και μέσα από την σκηνοθεσία και μέσα από την υποκριτική (καθώς τα εξασκώ και τα δύο) να λειτουργώ ομαδικά. Είμαι βαθιά χαρούμενος σε παραστάσεις που σκηνοθετώ να έρχονται και να μου λένε πόσο ομαδική και συνολική δουλειά υπήρχε από την υποκριτική, τη σκηνοθεσία, την σκηνογραφία μέχρι και τα φώτα κτλ. Για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο «εύσημο». Ανεξάρτητα με το αν η παράσταση είναι «καλή» (τι σημαίνει άραγε καλό;), το σημαντικότερο είναι σε μια δουλειά να κυριαρχεί το «μαζί» και όχι το «εγώ» και σε αυτήν την παράσταση νομίζω αυτό το «μαζί» είναι πολύ ισχυρό».
Λίγα λόγια για την παράσταση
«Οι Μεθυσμένοι» του Ιβάν Βιριπάγιεφ στη Θεσσαλονίκη
Δεκατέσσερις χαρακτήρες, από τον διευθυντή ενός μεγάλου φεστιβάλ κινηματογράφου μέχρι μια πόρνη πολυτελείας, όλοι τους βρίσκονται στις πιο παράλογες καταστάσεις, κατά τη διάρκεια μιας μόνο νύχτας.
Ημερομηνία
10/02 – 20/02
