Ο ηθοποιός Εμμανουήλ Δραμηλαράκης, ο οποίος πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση «Πέτρες στις Τσέπες του», μίλησε στην karfitsa.gr για τα κοινωνικά μηνύματα της παράστασης, τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί η βιομηχανία του Χόλιγουντ αλλά και για την έλλειψη στέγης και χρηματοδότησης για θεατρικές παραστάσεις στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
Ο κ. Δραμηλαράκης τονίζει ότι η Θεσσαλονίκη έχει μακρά κινηματογραφική και θεατρική ιστορία και πως το κοινό της πόλης αγαπάει το θέατρο παρόλα αυτά το βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη στέγης και χρηματοδότησης.
Παράλληλα, ο κ. Δραμηλαράκης, στο πλαίσιο της παράστασης «Πέτρες στις Τσέπες του» εξηγεί τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί η βιομηχανία του Χόλιγουντ λέγοντας ότι «το Χόλιγουντ δίνει την εντύπωση μίας συνεχούς αίγλης και ενός κόσμου πολυτελούς, ελεύθερου και πλούσιου, που σε γοητεύει και σε σαγηνεύει. Αυτή η λάμψη που εκπέμπει, είναι αυτή που πλανεύει όχι μόνο τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές της παράστασης, τον Τζέικ και τον Τσάρλι, αλλά και ολόκληρο το χωριό του Κέρι στο οποίο και διαδραματίζεται το έργο «Πέτρες στις Τσέπες του». Σύντομα όμως, όλοι τους ανακαλύπτουν ότι αυτή η εκδοχή του κόσμου που τους πουλάνε είναι διαστρεβλωμένη και η αληθινή φύση της βιομηχανίας του θεάματος έρχεται να τους ξυπνήσει από τον λήθαργο δείχνοντάς τους το σκληρό της πρόσωπο, αυτό της εκμετάλλευσης, της εκδούλευσης και της υποτίμησης».
Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη
Η παράσταση «Πέτρες στις Τσέπες του», στην οποία πρωταγωνιστείτε σχολιάζει την βιομηχανία του Χόλιγουντ και τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί. Θα θέλατε να μας περιγράψετε αυτές τις ψευδαισθήσεις;
Έχετε σκεφτεί ποτέ για ποιο λόγο μας αρέσουν τόσο πολύ τα Χριστούγεννα; – εγώ προσωπικά τα λατρεύω. Και δεν εννοώ φυσικά τη χριστιανική γιορτή της γέννησης του Χριστού, αλλά το σύνολο αυτής της εορταστικής περιόδου. Για ποιο λόγο χαιρόμαστε τόσο πολύ όταν βλέπουμε τα πάντα γύρω μας στολισμένα με λαμπιόνια κλπ. Θέλω να πιστεύω (για να μην αισθάνομαι μόνο εγώ ο περίεργος), ότι όλοι μας έχουμε περπατήσει μόνοι στη στολισμένη πόλη με ακουστικά ακούγοντας τραγούδια όπως το «Last Christmas», νιώθοντας ότι παίζουμε στο αντίστοιχο βίντεο κλιπ. Κάπως έτσι λειτουργεί και το Χόλυγουντ. Είναι όπως όταν στεκόμαστε μπροστά από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μαγεμένοι από τα φωτάκια και τα όμορφα στολίδια, ασχέτως εάν αυτό το δέντρο είναι κομμένο ή σάπιο από μέσα. Αυτές ακριβώς τις ψευδαισθήσεις καλλιεργεί και το Χόλυγουντ. Δίνει την εντύπωση μίας συνεχούς αίγλης και ενός κόσμου πολυτελούς, ελεύθερου και πλούσιου, που σε γοητεύει και σε σαγηνεύει. Μέσα από τα «φωτάκια» του, σου δημιουργεί την αίσθηση ότι όλα είναι τέλεια, ιδανικά και μαγικά (εύρεση εργασίας, συνθήκες διαβίωσης, φήμη, μέλλον κ.λ.π.). Αυτά λοιπόν τα «φωτάκια» και η λάμψη που εκπέμπουν, είναι και αυτά που πλανεύουν όχι μόνο τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές της παράστασης, τον Τζέικ και τον Τσάρλι, αλλά και ολόκληρο το χωριό του Κέρι στο οποίο και διαδραματίζεται το έργο «Πέτρες στις Τσέπες του». Σύντομα όμως, όλοι τους ανακαλύπτουν ότι αυτή η εκδοχή του κόσμου που τους πουλάνε είναι διαστρεβλωμένη και η αληθινή φύση της βιομηχανίας του θεάματος έρχεται να τους ξυπνήσει από τον λήθαργο δείχνοντάς τους το σκληρό της πρόσωπο, αυτό της εκμετάλλευσης, της εκδούλευσης και της υποτίμησης.
Ποια κοινωνικά μηνύματα θέλει να περάσει το έργο της Ιρλανδής συγγραφέως Marie Jones;
Το έργο «Πέτρες στις Τσέπες του» αποτελεί στην ουσία του μία κωμικοτραγωδία (και ας έχει βραβευθεί ως κωμωδία). Όπως μάλιστα και η ίδια η συγγραφέας έχει πει «δεν γράφω κωμωδίες, γράφω τραγωδίες που ο κόσμος τις βρίσκει αστείες». Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ουσία του έργου, δηλαδή στην αντιδιαστολή δύο διαφορετικών κόσμων. Και μέσα από αυτήν την αντιδιαστολή, θίγονται και προβάλλονται προβλήματα που αποτελούν σίγουρα κομμάτι από τις ζωές όλων μας. Τραγωδία vs Κωμωδία, Πόλη vs Χωριό, Κομπάρσοι vs Πρωταγωνιστές, Άσημοι vs Διάσημοι, Φτώχια vs Πλούτος, Νέοι vs Γέροι, Δυνατοί vs Αδύναμοι. Το έργο μέσα από αυτές τις αντιθέσεις προβάλει με τρόπο ευρηματικό το πώς η κινηματογραφική βιομηχανία (και γενικότερα οι έχοντες έστω και την παραμικρή μορφή εξουσίας), εκμεταλλεύονται τις μικρές τοπικές κοινωνίες και τους αδύναμους. Όλοι οι χαρακτήρες του έργου και κυρίως οι δύο πρωταγωνιστές, ο Τζέικ και ο Τσάρλι, έρχονται αντιμέτωποι με την απογοήτευση και τη ματαιότητα στην προσπάθειά τους να κυνηγήσουν τα όνειρά τους μέσα σε έναν κόσμο ματαιοδοξίας. Αυτή ακριβώς είναι και η ουσία του έργου, δηλαδή τα όνειρα των ανθρώπων και η αέναη προσπάθειά τους να τρέχουν πίσω από αυτά μέσα σε έναν κόσμο που καθημερινά μας θυμίζει πόσο δύσκολο είναι να τα φτάσεις. Τι είναι αυτό που μας κρατάει στη ζωή; Η ελπίδα για την επίτευξη των ονείρων μας. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η ελπίδα αρχίσει να φθίνει; Τι γίνεται όταν πιάσουμε πάτο; Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πιόνια σε έναν κόσμο που αδυνατούμε να έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας;
Το μόνο που μας μένει τότε είναι είτε η χαρά που μας προσφέρουν οι φίλοι και η οικογένεια είτε η απόλαυση που μας προσφέρει η κατάχρηση πρόσκαιρων συγκινήσεων όπως τα ναρκωτικά (απόλαυση η οποία αποτελεί και μία από τις θεμέλιες λίθους του έργου). Μέσα σε έναν κόσμο λοιπόν που μας επιβάλει πώς θα ζούμε, η Marie Jones με το κείμενό της, έρχεται να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που μας κρατάει πίσω είναι οι πέτρες που εμείς βάζουμε στις τσέπες μας και να μας δείξει τον δρόμο για το πώς θα τις πετάξουμε από πάνω μας και θα καταφέρουμε να πετύχουμε τα όνειρά μας. Άλλωστε όπως ευστόχως λέει και ένας από τους χαρακτήρες που ενσαρκώνω, ο Τζέικ «μόνο εάν πιστεύουμε ότι είμαστε αδύναμοι, μπορούν να μας κάνουν ό,τι θέλουν».
Ο κόσμος παρακολουθεί θέατρο ή πλέον λόγω των οικονομικών δυσχερειών, θεωρείται πολυτέλεια;
Η πόλη της Θεσσαλονίκης έχει αποδείξει πολλάκις ότι αγαπά το θέατρο (κάθε είδους και απ’ όπου και αν προέρχεται) και μάλιστα με οποιοδήποτε αντίτιμο. Άλλωστε η Θεσσαλονίκη έχει μακρά κινηματογραφική και θεατρική ιστορία και οι άνθρωποί της είναι σε θέση να ξέρουν πού αξίζει να επενδύσουν τα χρήματά τους. Γιατί στην ουσία για μένα το θέατρο από την πλευρά του θεατή αυτό είναι, επένδυση. Επενδύω χρήματα και χρόνο σε κάτι που θα με κάνει ψυχικά πιο πλούσιο ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτού αποτελούν οι αυξημένες προσπάθειες νέων ομάδων τα τελευταία χρόνια οι οποίες συστήνονται και μπαίνουν δυναμικά στον στίβο του ελεύθερου θεάτρου. Δυστυχώς το βασικό πρόβλημα της πόλης δεν είναι η έλλειψη θεατρικού ενδιαφέροντος από το κοινό, αλλά η έλλειψη στέγης και χρηματοδότησης. Είναι μία πραγματικότητα ότι εκτός των «κρατικών» αιθουσών, ελάχιστες είναι αυτές που έχουν απομείνει και που διατίθενται προς φιλοξενία νέων ομάδων, ενώ η έλλειψη χρηματοδότησης αποτελεί επίσης τεράστια τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια.
Θα θέλατε να αλλάξετε κάτι στην κοινωνία και αν ναι τι είναι αυτό;
Θα ήθελα ιδανικά μία κοινωνία που να χωρά και να δίνει αξία σε κάθε «μικρό». Μία κοινωνία που θα είναι αρωγός ονείρων και στόχων και όχι τοίχος. Μία κοινωνία στην οποία ο κάθε Τζέικ και Τσάρλι, θα μπορούν να πετυχαίνουν τα όνειρά τους και να ασχολούνται με αυτό που πραγματικά θέλουν. Μία κοινωνία στην οποία ο Τζέικ και ο Τσάρλι θα «μπορούν να πουν την ιστορία τους, όπως αυτοί θέλουν». Γιατί αυτό ακριβώς είναι και το βαθύτερο νόημα του κειμένου με το οποίο καταπιανόμαστε, δηλαδή σε μία κοινωνία που σε θεωρεί «χαμένο κορμί», εσύ να βρίσκεις τον δρόμο να πρωταγωνιστείς στο δικό σου σενάριο και να μην είσαι κομπάρσος σε μία ιστορία που άλλοι διάλεξαν για σένα.
Πληροφορίες Παράστασης
Χώρος: Metropolitan: The Urban Theater, Βασ. Όλγας 65 & Φλέμινγκ 2, Θεσσαλονίκη (τηλ. 2311 284 773)
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο 23 Νοεμβρίου στις 21:00, Κυριακή 24 Νοεμβρίου στις 20:00, Σάββατο 30 Νοεμβρίου στις 21:00, Κυριακή 1 Δεκεμβρίου στις 20:00
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 15€ Κανονικό | 12€ Μειωμένο (φοιτητών, ανέργων, ΑμεΑ) | 10€ Ατέλεια (μόνο από το ταμείο του θεάτρου)
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/theater/petres-stis-tsepes-tou-metropolitan/ και στο ταμείο του θεάτρου
Parking: Ιδιωτικοί χώροι parking πλησίον του θεάτρου
