«Να είσαι άνθρωπος πάνω από όλα»! Αυτή ήταν η συμβουλή που έδωσαν στον Γιάννη Καλατζόπουλο όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκε την εποχή που ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία. Και ο ίδιος, όπως αποκαλύπτει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Karfitsa, ενστερνίστηκε τη συμβουλή τους και πορεύτηκε μαζί της, τόσο στην καλλιτεχνική του σταδιοδρομία όσο και στη ζωή του!
Συνέντευξη στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΑΔΑ
Ο γνωστός ηθοποιός Γιάννης Καλατζόπουλος έρχεται στη Θεσσαλονίκη για να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη θεατρική παράσταση «Ματωμένος Γάμος». Στη συνέντευξή του μιλάει για τον ρόλο του, για το θέατρο στη σημερινή Ελλάδα, ενώ αναφέρεται και στο καλλιτεχνικό του ξεκίνημα τονίζοντας ότι έγινε ηθοποιός από… ζήλια!
Ποιά είναι η πλοκή της παράστασης και ποιός ο ρόλος σας;
Είναι ένα από τα πιο ευρηματικά έργα, όχι μόνο του Λόρκα, αλλά και του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Αναφέρεται στον έρωτα που συναντάει διάφορες δυσκολίες εκείνης της εποχής. Γενικά όλα τα έργα του Λόρκα τα διαπερνάει αυτό το κεντρικό θέμα, από τη δυσκολία των ανθρώπων να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους καθώς η κοινωνία συνθλίβει τα όνειρά τους. Στην συγκεκριμένη παράσταση, παρακολουθούμε τον έρωτα της νύφης που είναι έτοιμη να παντρευτεί κάποιον. Στη διάρκεια του γάμου της έρχεται όμως ο αληθινός της έρωτας, ο Λεονάρντο, να την κλέψει με ένα άλογο, και καταλήγουν να φύγουν. Η κοπέλα ήταν πριν χρόνια αρραβωνιασμένη με τον Λεονάρντο, όμως επειδή εκείνος προερχόταν από μια φτωχή οικογένεια και δεν μπόρεσαν να παντρευτούν. Αυτό είναι ένα πραγματικό γεγονός που διάβασε ο Λόρκα σε εφημερίδα, από το οποίο εμπνεύστηκε τη συγκεκριμένη ιστορία. Πρόκειται για ένα έργο ποιητικό που ξεπερνάει τον ρεαλισμό και με στοιχεία σουρεαλισμού ζωντανεύει στη σκηνή. Ο ρόλος που παίζω είναι ο πατέρας της νύφης και είναι ένα ρόλος «κλειδί». Αντιπροσωπεύει, την ύλη και όχι τον έρωτα. Είναι ένας άνθρωπος που είναι δεμένος με τις λέξεις «γη», «περιουσία», «χωράφια», «κτήματα», και δεν μπορεί να καταλάβει την έννοια του έρωτα. Κατά τη γνώμη μου, είναι αυτός που έχει παίξει κακό ρόλο στο να διαλυθεί η σχέση της κόρης του με τον φτωχό Λεονάρντο και αυτός που επέμενε στο να παντρευτεί τον πλούσιο.
Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε στον ρόλο;
Τα τελευταία 5 – 6 χρόνια συνεργάζομαι με τον σκηνοθέτη της παράστασης, τον Νικορέστη Χανιωτάκη, έναν νέο ταλαντούχο σκηνοθέτη που χαρακτηρίζεται από σεμνότητα, ένα αγαθό πολύ σημαντικό για μένα. Μου θυμίζει τον εαυτό μου στα νιάτα μου! Ένας άλλος λόγος είναι το έργο, το οποίο είναι πολύ γνωστό και φυσικά οι συνεργασίες, από τις οποίες με ιντριγκάρει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης που μας έμαθε να παίζουμε δικά του καινούρια τραγούδια στη σκηνή. Ήταν μια τεράστια πρόκληση και μεγάλη εμπειρία!
Τί συναισθήματα θέλετε να προκαλέσετε μέσα από την ερμηνεία σας;
Εγώ στο θέατρο ήθελα να προκαλώ το συναίσθημα της έκπληξης, να έρχονται να μου λένε ότι δεν το περίμεναν αυτό που είδαν. Είναι ένας ακριβώς τέτοιος ρόλος, που κάνει τον θεατή να «κουνιέται» από τη θέση του. Σκοπός μας είναι να κάνουμε τους θεατές να μπορούν να βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από τις δικές μας ερμηνείες, να ταυτίζονται με τους ρόλους των ηθοποιών.
Όταν αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το θέατρο είχατε στήριξη από το κοντινό σας περιβάλλον;
Στάθηκα τυχερός. Όλα ξεκίνησαν από ζήλια όταν είδα ένα παιδί να λέει ένα ποίημα στο «Άλσος» του Γιώργου Οικονομίδη, και σηκώθηκα και εγώ να πω ένα δικό μου. Τότε με είδε ένας σκηνοθέτης και με φώναξε να παίξω στην πρώτη μου ταινία, «Το κορίτσι με τα παραμύθια». Οι γονείς μου δεν με «έσπρωξαν», ούτε με εμπόδισαν. Μεγάλη στήριξη είχα και από όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες με τους οποίους έχω συνεργαστεί, οι οποίοι με συμβούλευαν πάντα να είμαι άνθρωπος πάνω από όλα! Με βοήθησαν να δω ότι ο ηθοποιός δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους ανθρώπους, ότι είναι μια δουλειά όπως όλες οι άλλες και ότι βοηθάει την κοινωνία «να πάει μπροστά». Και έτσι πορεύτηκα και στη ζωή μου. Κάποτε, θυμάμαι, με φώναξε ο Βασίλης Διαμαντόπουλος στο καμαρίνι του και με ρώτησε «Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Ηθοποιός ή σταρ;» Τον ρώτησα τι εννοούσε και μου εξήγησε πως ο σταρ είναι «εκατοστάρης», ο ηθοποιός είναι «μαραθωνοδρόμος». Αυτό νομίζω είναι μια συμβουλή ζωής για νέους ανθρώπους.
Είναι το θέατρο παραγκωνισμένο στην Ελλάδα;
Πιστεύω πως στην χώρα που γεννήθηκε το θέατρο δεν υπάρχει η ισορροπία που του αξίζει. Μία φράση που σκέφτομαι τα τελευταία χρόνια συχνά είναι ότι αν ζούσε ο Σαίξπηρ τώρα όπως είχε γράψει για τον Άμλετ τότε «to be or not to be», θα έγραφε σήμερα «TV or not to be». Δυστυχώς, αν δεν παίζεις στην τηλεόραση, είναι σαν να μην υπάρχεις. Η τηλεόραση είναι αυτή που κάνει πλέον γνωστό κάποιον ηθοποιό και ο κόσμος πάει στο θέατρο για να δει κάτι γνωστό που να μοιάζει με τηλεόραση!
