Όταν η απόγνωση μπορεί να μας οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές που ξεπερνούν το αποδεκτό όριο…; Όταν η οργή, μας αναγκάζει να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με την πατριαρχική βία..; Όταν η κοινωνία μπορεί να ενοχοποιήσει με ευκολία το θύμα και να αθωώσει τον θύτη…;
Η παράσταση βασίζεται σε πολυβραβευμένο έργο του Γουίλιαμ Μαστροσιμόν σε μετάφραση του ΑλέξανδρουΤσαμουρλίδη. Η «Κ» συνομίλησε με την Ηλιάνα Τσίλη
Συνέντευξη στο Μιχάλη Δρούγκα
Το έργο, πραγματεύεται δυο από τις βασικότερες κινητήριες δυνάμεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το φόβο και τη προκατάληψη. Ποια είναι η σχέση που συνδέει αυτές τις δυο έννοιες; Προηγείται η μια της άλλης ή τελικά από κοινού «βάφουν» γκρι το σήμερα;
Η προκατάληψη είναι η αρνητική στάση που έχουν κάποιοι άνθρωποι απέναντι στους άλλους που πιστεύουν πως είναι διαφορετικοί. Η οποία μπορεί να οδηγήσει σε στερεότυπα, διακρίσεις και εκφοβισμό.
Ο φόβος πάλι είναι ένα αρνητικό συναίσθημα που έχουμε βιώσει έντονα από την γέννηση μας και συνεχίζουμε να βιώνουμε ως σήμερα σε διάφορες μορφές . Το χειρότερο είδος φόβου για μένα είναι αυτός που αισθάνεται η ψυχή μας . Όταν αυτός γαλουχήθηκε από μικρή ηλικία που η μαμά , μας έλεγε << αν δεν φας το φαγητό σου θα έρθει ο κακός ο λύκος>> .
Όταν αισθάνεσαι πως δεν είσαι αρκετός, όταν αρέσκεσαι σε μια κατάσταση που σου δίνει το πάνω χέρι και μπορείς εύκολα για μια στιγμή να αισθανθείς πως έχεις ισχύ γιατί εσύ είσαι αυτός που προκαλείς τον φόβο, νοιώθεις δυνατός και για λίγα λεπτά ευτυχισμένος λόγο του δικού σου αισθήματος κατωτερότητας, τότε ναι θα εκφράσεις την προκατάληψη σου με οιαδήποτε μορφή , ομοφοβία, ξενοφοβία, σεξισμός κτλ.
Η προκατάληψη και ο φόβος λοιπόν πάνε παρεούλα και γι’ αυτόν που τις προκαλεί και γι’ αυτόν που τις δέχεται . Είναι πολύ λυπηρό όντα που θέλουνε να αποκαλούνται άνθρωποι να νοιώθουν υπεράνω από άλλους συνανθρώπους τους . Με αποτέλεσμα από κοινού να βάφουν όχι γκρι, αλλά μαύρο το σήμερα.
«Επιστρέφουν στην ασφάλεια του σπιτιού» αναφέρει το σημείωμα του σκηνοθέτη! Τι συμβαίνει σήμερα, κατά την άποψη σας, όταν το σπίτι δε ταυτίζεται με την ασφάλεια αλλά με τον φόβο, την προκατάληψη ακόμη και τη βία
Το σπίτι μας είναι η φωλιά μας αυτό που θα ανοίξει την πόρτα του κι εμείς θα νοιώσουμε πως τώρα ήρθε η ώρα να ξεκουραστούμε , να χαλαρώσουμε να κλάψουμε ή να γελάσουμε χωρίς να μας κρίνει κανείς, να νοιώσουμε πλήρης ελευθερία. Για κάποιους ανθρώπους όμως αποτελεί ένα μέρος που τους προκαλεί τρόμο. Σε αυτό όμως υπάρχουν και πάλι όντα ( αν τους αποκαλέσω ανθρώπους θα μειώσω αρκετά την ίδια την λέξη) που συμβάλουν σε αυτό. Πάντα συνέβαινε αλλά ειδικά στις μέρες μας έχει παραγίνει το κακό. Ο σύντροφος σου πρέπει να σε νοιάζεται και να σε αγαπά όχι να σε θεωρεί κτήμα του και να βγάζει πάνω σου όλα τα κόμπλεξ του.
Η αλήθεια όμως είναι ότι το λάθος δεν είναι μόνο σε αυτόν που ασκεί βία αλλά και σε αυτόν που την δέχεται. Αν βρεθείς σε ένα ερημικό νησί και δεν έχεις να φας τι θα κάνεις; Δεν υπάρχει το αίσθημα της επιβιώσεις; Θα κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να σωθείς έτσι δεν είναι; Θα κλάψεις θα φωνάξεις θα χτυπηθείς αλλά κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσεις πως κάτι πρέπει να κάνεις…Ε λοιπόν γιατί αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μέσα σε μια καταστροφική σχέση ;
Είναι κι ένας λόγος που αγαπώ το συγκεκριμένο έργο… Η συμπεριφορά της ηρωίδας είναι το αποτέλεσμα του καταπιεσμένου θυμού που νοιώθουν όλες οι γυναίκες που έχουν υποστεί βία και θα ήθελα για μια φορά έστω να δω μια από αυτές τις γυναίκες να υψώνει το ανάστημα της. Είχα την προσωπική ανάγκη να νοιώσω για λίγο την ενσυναίσθηση του πως νοιώθει μια τέτοια ύπαρξη.. Αν και στην παράσταση υποδύομαι την Πατρίτσια που είναι η φωνή της λογικής ..φανταστείτε τι μάχη συμβαίνει μέσα μου J .
Γνωριμίες, συναναστροφές και πορεία ζωής! Τελικά τι είμαστε; Επιλογές; Πράξεις; Η το timing είναι ο κρυφός παίκτης-διαχειριστής της ζωής μας;
Είμαστε οι επιλογές μας και οι πράξεις μας …Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε format ..Να διαγράφαμε όλα αυτά τα τοξικά συναισθήματα που μας βαραίνουν και να ξαναρχίσουμε από την αρχή. Ή μακάρι να μαθαίναμε μια φορά μόνο από τα λάθη μας και να μην τα ξανακάναμε..πόλλοι λίγοι από εμας το καταφέρνουν αυτό. Δεν υπάρχει για μένα σωστό timing , ευκαιρίες μας δίνονται καθημερινά, μπορεί μια ευκαιρία να γεννηθεί από μια απλή σκέψη ! Αλλά δυστυχώς τις αγνοούμε ξανά και ξανά.
Η πατριαρχική βία είναι κάτι που υπάρχει και όποιος σφυρίζει, μελωδικά, αλλά αδιάφορα είναι εκτός τόπου και χρόνου! Πώς πιστεύετε ότι η τέχνη, ο πολιτισμός, οι καλλιτέχνες, το θέατρο ειδικότερα, μπορεί να λειτουργήσει ως ασπίδα και τελικώς να φτάσουμε σε ένα σημείο να αποκαθηλωθεί;
Το θέατρο θα το παρομοίαζα με έναν μάγο που σε μαγεύει για κάποιες ώρες σε κρατάει σε εγρήγορση με τα διάφορα μαγικά του ,σου προσφέρει θέαμα, σε βάζει σε σκέψεις σε ψυχαγωγεί, σου περνάει μηνύματα σου προσφέρει άπλετα την δυνατότητα να χαθείς στην ατμόσφαιρα ! Είναι τέχνη ξελογιάστρα…
Όμως μην ξεχνάμε πως οι μάγοι χρησιμοποιούν κόλπα και τερτίπια . Δυστυχώς δεν έχει το μαγικό ραβδί που θα μπορούσε να εξαφανίσει κάθε είδους βία, όχι μόνο την πατριαρχική.
Αλλά προσφέρει την δυνατότητα να αλλάξει την αντίληψη μιας και μόνο βασανισμένης ψυχής … και αυτό είναι η απόλυτη μαγεία !
Θέατρο “ΑΜΑΛΙΑ”
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Πρεμιέρα Σάββατο 23 Μαρτίου στις 21:00
Επόμενες παραστάσεις :
Κυριακή 24 Μαρτίου στις 21:00
Σάββατο 30 Μαρτίου στις 21:00
Κυριακή 31 Μαρτίου στις 21:00
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Ηλιάνα Τσίλη
Αλέξανδρος Τσαμουρλίδης
Ελένη Τατάκη
Μαριάννα Πασχάλη
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Αλέξανδρος Τσαμουρλίδης
Παραγωγή : Εταιρεία Θεάτρου <<ΤΣΙΛΗ >>
Εισιτήρια: 13 ευρώ κανονικό – 10 ευρώ μειωμένο (Ανέργων, φοιτητικό,ατέλειες, αμέα)
Στο more.com :https://www.more.com/theater/sta-akra/?fbclid=IwAR2j2QwLCLhhZZ8B23e8M2RJ4jRrTXX-4ZtIWRtTWx915v9oLhg7QCeemjQ
