Συνέντευξη στη Ραφαέλα Παπαγεωργίου
Η ηθοποιός με την αστείρευτη ενέργεια, Λίλα Μπακλέση, πρωταγωνιστώντας σε μία ιστορία έρωτα, μιλά στην «Κ» για τη διαχρονικότητα του έρωτα, τη σημασία της Τέχνης στη ζωή μας και μοιράζεται την εμπειρία της από τις πετυχημένες περιοδείες της στο Λονδίνο και το Άμστερνταμ.
Μετά την τεράστια επιτυχία και τις “sold out” παραστάσεις στην Αθήνα και την Περιφέρεια, οι «Κάτω Απ’ Τ’ Αστέρια» με τη Λίλα Μπακλέση και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή επιστρέφουν στις 17 Ιανουαρίου στο Θέατρο Αυλαία για να αναδείξουν τη σημασία του αγνού, εφηβικού έρωτα, και το κατά πόσο μπορεί να σημαδέψει και να αλλάξει τη ζωή των πρωταγωνιστών, αλλά και των ανθρώπων γενικότερα. Η παράσταση του Τηλέμαχου Τσαρδάκα και σε σκηνοθεσία της Αρτέμιδος Γρύμπλα, της Λίλας Μπακλέση και του Κωνσταντίνου Μπιμπή υπόσχεται πολλές ανατροπές και σας παροτρύνει να ερωτευτείτε.
Πώς νιώθετε για την τεράστια επιτυχία, που γνώρισε η παράσταση «Οι Κάτω Απ’ Τ’ Αστέρια», και για το γεγονός ότι συνεχίζεται για τέταρτη χρονιά;
Είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι. Η αλήθεια είναι ότι ξεκινήσαμε με τον Κωνσταντίνο, την Αρτέμιδα και τον Τηλέμαχο το 2018 και δεν το περιμέναμε στην αρχή. Ξέραμε ότι έχουμε κάνει πολλή δουλειά, αλλά δεν περιμέναμε να αγκαλιαστεί τόσο πολύ από τον κόσμο. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη έχουμε να έρθουμε τρία χρόνια. Στην αρχή είχαμε έρθει για τρεις παραστάσεις και εν τέλει μείναμε για δεκαπέντε και γι’ αυτό έχουμε πολύ μεγάλη χαρά, που επιστρέφουμε στη Θεσσαλονίκη και στο Θέατρο Αυλαία.
Ποια η εμπειρία σας από τις περιοδείες σας στο Λονδίνο και το Άμστερνταμ;
Πήραμε ένα ρίσκο και είπαμε ότι θέλουμε να ταξιδέψουμε την παράσταση και στο εξωτερικό και είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το ότι παίξαμε σε διαφορετικούς χώρους, δηλαδή δεν παίζαμε πάντα σε θέατρα. Επειδή εγώ ζούσα στο Λονδίνο μαζί με τους συμπαραγωγούς μας καταφέραμε και κλείσαμε έναν χώρο στο Notting Hill, που παλιά ήταν εκκλησία. Κάναμε δύο παραστάσεις και ήταν πολύ συγκινητικό, γιατί βρεθήκαμε με ανθρώπους, που είχαν ήδη πάρει κάποιες σκληρές αποφάσεις στη ζωή τους, και ήταν ένα αρκετά διαφορετικό κοινό. Άλλοι είχαν αφήσει πίσω τη χώρα τους, άλλοι τις οικογένειές τους και όλο αυτό ήταν διαφορετικό. Στο Άμστερνταμ το 30% ήταν ξένοι, ήταν Ολλανδοί, καθώς παίζαμε με υπέρτιτλους στα Αγγλικά. Μάλιστα μετά την παράσταση το Θέατρο είχε ένα Φουαγιέ με μπαρ και κάναμε ένα πάρτυ και θυμάμαι χαρακτηριστικά κάποιους Ολλανδούς, που μας είπαν ότι ήρθαν στην παράσταση, γιατί τους θύμισε κάποιον έρωτα καλοκαιρινό, που είχαν ζήσει σε διακοπές στην Ελλάδα, όταν ήταν είκοσι χρονών. Ήταν πολύ ενδιαφέρον το ότι είχες κάποια κοινά βιώματα με αυτούς τους ανθρώπους.
Πώς αισθανθήκατε όταν σας εκμυστηρεύτηκαν τα κοινά βιώματα, που είχαν, δηλαδή το γεγονός ότι ταυτίστηκαν με το ρόλο σας;
Ο κάθε άνθρωπος το βλέπει εντελώς διαφορετικά, και αυτό είναι που μου αρέσει στη συγκεκριμένη παράσταση. Ο καθένας μπορεί να βρει κάτι δικό του μέσα από αυτή την ιστορία και μέσα από αυτούς τους δύο ανθρώπους και να ταυτιστεί μαζί τους. Στην παράσταση έρχονται άλλοι, που είναι δεκαέξι ετών, και άλλοι, που είναι ογδόντα. Ο καθένας βλέπει κάτι δικό του μέσα σε αυτό, ανάλογα με τα βιώματά του, και αυτό με χαροποιεί ιδιαιτέρως.
Θεωρείτε ότι ο εφηβικός έρωτας μπορεί να σημαδέψει και να αλλάξει τη μετέπειτα ενήλικη ζωή ενός ανθρώπου;
Αναλόγως το πόσο θα σε επηρεάσει. Σίγουρα αν έχεις μία γλυκιά ανάμνηση ή αν έχει συμβεί κάτι αρνητικό, τότε αυτό αδιαμφισβήτητα σε καθορίζει για κάποιο διάστημα μέχρι εσύ να καταφέρεις να το αλλάξεις.
Η παράσταση αναφέρεται σε έναν εφηβικό έρωτα στα τέλη των 80ς και αρχές των 90ς. Κατά πόσο πιστεύετε ότι έχει αλλάξει ο αγνός, εφηβικός έρωτας από τότε μέχρι σήμερα;
Πιστεύω ότι ο έρωτας είναι διαχρονικός, γι’ αυτό και είναι το βασικό θέμα στα μεγαλύτερα θεατρικά έργα και λογοτεχνικά βιβλία. Ο έρωτας είναι έρωτας για οποιαδήποτε εποχή μιλάμε. Ένας ερωτευμένος άνθρωπος, γιατί να είναι διαφορετικός το 1980 σε σχέση με σήμερα; Ο κάθε άνθρωπος το βιώνει διαφορετικά και αν ένας άνθρωπος θέλει να αφεθεί στο ρομαντισμό και στον έρωτα, θα αφεθεί οποιαδήποτε στιγμή και εποχή. Αν κάποιος είναι κυνικός, παραμένει κυνικός είτε το 1980, είτε το 1990 , είτε το 2022.
Έχοντας ζήσει σε μία μεγαλούπολη και, ενώ, οι δύο ήρωες ερωτεύονται στην επαρχία, που θεωρείτε ότι μπορεί να αναπτυχθεί ευκολότερα ο έρωτας και που θα προτιμούσατε να ζείτε;
Εγώ δεν μπορώ να ζήσω σε μία μικρή πόλη, γι’ αυτό και αγαπώ την Αθήνα και το Λονδίνο. Έχω μεγαλώσει στην Πάτρα και την αγαπώ πολύ, αλλά προτιμώ μεγάλες πόλεις, γιατί αυτό που δεν αντέχω στις επαρχίες, κάτι το οποίο φαίνεται και στο κείμενο, είναι ο μικροαστισμός, κάτι το οποίο υπάρχει στην ιστορία μας. Δεν ξέρω που μπορεί να αναπτυχθεί ευκολότερα ο έρωτας, καθώς εξαρτάται από τον άνθρωπο. Κάποιος που μένει στην επαρχία μπορεί να μην είναι μικροαστός και κάποιος, που μένει στη μεγαλούπολη, να είναι. Αυτό σχετίζεται με το πόσο σε επηρεάζει η λογική του τι θα πει ο κόσμος.
Σήμερα οι μικροαστικές αντιλήψεις, που έχουν υιοθετήσει κάποιοι, καθορίζουν περισσότερο απ’ ό,τι παλαιότερα τη ζωή του ανθρώπου, ιδιαίτερα όσον αφορά τον έρωτα;
Σήμερα πιστεύω λιγότερο, γιατί πιστεύω ότι έχουμε κάνει κάποια βήματα μπροστά και ελπίζω να γίνουν και περισσότερα. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι ίσα δικαιώματα. Για παράδειγμα, ένα ομόφυλο ζευγάρι δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με ένα ετερόφυλο. Σχετίζεται με το κατά πόσο η κοινωνία θέλει να προοδεύσει.
Διάβασα ότι θέλετε να ενταχθεί η Τέχνη και στα σχολεία. Πόσο σημαντικό θεωρείτε ότι θα είναι αυτό για τα παιδιά;
Πάρα πολύ σημαντικό. Είχα δει στο Εθνικό Θέατρο μία δράση. Είχαν στείλει τους αποφοίτους σε κάποια σχολεία, Λύκεια, και κάθε σχολείο έκανε παράσταση ένα από τα βιβλία της ιστορίας του Θουκυδίδη. Είναι από τις ωραιότερες παραστάσεις, που έχω δει στη ζωή μου και θεωρώ ότι τα παιδιά έμαθαν και ιστορία και συνεργασία και μουσική. Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των παιδιών δεν θα γίνουν ρατσιστές, καθώς θα δουν κάτι το διαφορετικό και θα το ενστερνιστούν, θα το αγκαλιάσουν.
Έχοντας ζήσει στο Λονδίνο, ο κόσμος αγκαλιάζει περισσότερο την Τέχνη στο εξωτερικό απ’ ό,τι στην Ελλάδα;
Υπάρχει ένα άλλο πλαίσιο εκεί, δηλαδή υπάρχει μία κρατική, αλλά και ιδιωτική στήριξη. Στην Αγγλία η βιομηχανία θεάματος είναι πολύ μεγαλύτερη από τη βιομηχανία του ποδοσφαίρου. Μιλάμε για άλλα μεγέθη. Εδώ, εντελώς τεχνοκρατικά να το δούμε, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο πολύ μπορεί να βοηθήσει το θέατρο στην οικονομία της χώρας. Οπότε δεν μπορώ να μιλήσω στην ίδια βάση.
Με την πανδημία, που διανύουμε, θεωρείτε ότι ο κόσμος έχει στραφεί και έχει αγαπήσει περισσότερο την Τέχνη;
Ίσως ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει το πόσο σημαντικό ήταν να δει μία παράσταση ή μία ταινία. Όταν χάνονται τα βασικά, τότε συνειδητοποιείς πόσο σημαντικά είναι και πόσο πολύ τα χρειάζεσαι στη ζωή σου. Γι’ αυτό και ο κόσμος έχει αγκαλιάσει τόσο πολύ αυτή την παράσταση, γιατί το είχε ανάγκη.
Αν ήσασταν σε μία παραλία και κοιτάζατε τον ουρανό και έπεφτε ένα αστέρι, ποια θα ήταν η πρώτη ευχή, που θα κάνατε;
Να τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται αυτή η πανδημία. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή.
Από την έντυπη εφημερίδα Karfitsa
