Από τα 13 του είχε χαράξει τον δρόμο που θέλει να ακολουθήσει, επιλέγοντας την κωπηλασία. Δέκα χρόνια μετά πέτυχε το ακατόρθωτο.
Έγινε χάλκινος Ολυμπιονίκης στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι, μαζί με το Αντώνη Παπακωνσταντίνου. Ήταν η στιγμή του. Η εκπλήρωση του πιο τρελού ονείρου του. Ο Πέτρος Γαϊδατζής απολαμβάνει τις στιγμές, αλλά δεν μένει εκεί. Βάζει πλώρη για νέες ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες. Ο Θεσσαλονικιός κωπηλάτης που παράλληλα σπουδάζει στην Ιατρική Σχολή και δόξασε τα ελληνικά χρώματα μίλησε στην Karfitsa και περιέγραψε τη ζωή του και το πόσο άλλαξε αυτή μετά την μεγάλη του αυτή επιτυχία στο Παρίσι. Στην κουβέντα που κάναμε σταθήκαμε κυρίως στις στιγμές που βίωσε από την επιστροφή του από το Παρίσι μέχρι και σήμερα με τον 24χρονο κωπηλάτη να αναφέρει την στιγμή που τον συγκίνησε περισσότερο…
– Πέτρο έχεις συνειδητοποιήσει το τι κατάφερες στο Παρίσι;
«Πλέον μπορώ να πω πως ναι. Μετά και την υποδοχή του κόσμου όταν επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη, μετά τα τόσα μηνύματα που έλαβα και διάβασα μπορώ να πω πως ναι, το έχω εμπεδώσει μέσα μου και το έχω συνειδητοποιήσει».
– Τι συναισθήματα σε διακατέχουν σήμερα που μιλάμε έναν μήνα μετά τη στιγμή που ανέβηκες στο βάθρο;
«Νιώθω ευχαρίστηση. Γιατί πέτυχα τον στόχο που είχαμε. Είναι μία προσωπική ολοκλήρωση για τους κόπους ετών και χαίρομαι τη κάθε στιγμή».
– Να υποθέσω πως το μετάλλιο έχει πλέον ήδη πάρει ξεχωριστή θέση μέσα στο σπίτι σου;
«Ναι, το έχω ήδη κρεμάσει. Αυτό το διάστημα γενικώς έχω λάβει πολλά βραβεία και πολλές πλακέτες από τις βραβεύσεις και προσπαθώ να οργανώσω τον χώρο γιατί όλα αυτά για μένα είναι ξεχωριστά και θα με συνοδεύουν για πάντα στη ζωή μου και πρέπει να έχουν τον δικό τους ξεχωριστό χώρο».
– Φανταζόσουν ποτέ όταν τότε μικρό παιδάκι στα 13 ξεκινούσες την κωπηλασία αυτό που συνέβη το καλοκαίρι στο Παρίσι ή είναι μία επιτυχία που ξεπέρασε ίσως και τις προσδοκίες σου;
«Όλα ήρθαν βήμα-βήμα. Κάθε χρόνο προσπαθούσα για το κάτι παραπάνω. Να κερδίσω έναν μικρό στόχο, για να θέσω τον επόμενο. Ως στόχος υπήρχε στο μυαλό μου, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ πως θα καταφέρω να πάρω μετάλλιο σε Ολυμπιακούς αγώνες. Είναι μία τεράστια επιτυχία. Κάτι το ασσύληπτο».
– Από τα όσα ακολούθησαν από τη στιγμή που έγινες χάλκινος Ολυμπιονίκης και μετά τι σου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση;
«Πολλά πράγματα. Με χαροποιεί η αγάπη που έλαβα από ανθρώπους που δεν τους γνώριζα μέχρι πρότινος. Η ανάγκη τους για έναν καλό λόγο, για μία χειραψία, για μία φωτογραφία. Υπήρξε και ένα περιστατικό που με έκανε να συγκινηθώ. Συνέβη στο Σιδηρόκαστρο όταν πήγα εκεί για μία βράβευση από τον Δήμαρχο της περιοχής. Τότε συνάντησα έναν άνθρωπο που με δάκρυα στα μάτια με πλησίασε και μου είπε πως ήρθε από τη Ξάνθη μόνο μόνο για να με συναντήσει από κοντά και να βγάλει μία φωτογραφία μαζί μου. Αυτό ήταν κάτι που με άγγιξε, δεν το περίμενα και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό».
– Ερχόμενος στη Θεσσαλονίκη και την Καλαμαριά έζησες μία υποδοχή που σου άξιζε. Μια υποδοχή ενός Ολυμπιονίκη που χρόνια είχαμε να δούμε. Σου ξύπνησε αναμνήσεις από παλιότερες υποδοχές Ολυμπιονικών που ενδεχομένως μικρότερος τις έβλεπες σε βίντεο;
«Έζησα στιγμές που δεν ζει κανείς συχνά ή και καθόλου. Είναι κάτι πολύ όμορφο να βλέπεις τόσο κόσμο να είναι στον δρόμο για να σε υποδεχτεί. Ήταν πρωτόγνωρο για μένα. Να το ζω και να λέω «για μένα συμβαίνει αυτό;». Αλήθεια ευχαριστώ όλον τον κόσμο για τις στιγμές που έζησα».
– Οι συνθήκες που έχετε ως κωπηλάτες είναι αυτές που μας κάνουν να αισιοδοξούμε πως θα ζήσουμε και στο μέλλον ανάλογες στιγμές;
«Η ομοσπονδία μας με τα πενιχρά οικονομικά μέσα που έχει σε σύγκριση με τις χώρες του ανταγωνισμού μας παρέχει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Εγώ προπονούμαι στον Σχοινιά στην Αθήνα, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της Εθνικής. Οι επιτυχίες είναι μεγάλες παρά το μικρό μπάτζετ που έχουμε σε σύγκριση με άλλες χώρες και αυτό κάνει ακόμα πιο ξεχωριστή την προσπάθεια που γίνεται. Σε ό,τι αφορά την Πολιτεία θεωρώ πως θα μπορούσε να μεριμνήσει για να έχουμε πολλά περισσότερα πράγματα».
– Πέτρο πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου πλέον μετά το χάλκινο μετάλλιο στο Παρίσι;
«Έχει αλλάξει σίγουρα. Έχει αλλάξει στο πως με βλέπει ο κόσμος. Για μένα δεν έχει αλλάξει κάτι, παραμένω ο ίδιος άνθρωπος, αυτός που ήμουν και πριν κατακτήσω το χάλκινο μετάλλιο».
– Την μεγάλη σου αυτή επιτυχία την αφιερώνεις κάπου ξεχωριστά;
«Στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου πριν γίνω Ολυμπιονίκης. Στην οικογένειά μου και στους φίλους μου που πάντα με στήριζαν, ακόμα και όταν κανείς δεν με γνώριζε ή δεν έδινε την τόση σημασία στο άθλημά μου».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
