Πώς μια επανάσταση που δεν είχε Wi-Fi κατάφερε να
μείνει ζωντανή σε έναν κόσμο που δεν έχει σήμα
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΡΑΓΩΓΙΑΣ
Κάθε Νοέμβρη, το timeline φοράει τα καλά του.
Ανεβαίνουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες με λεζάντες «ποτέ ξανά» και «να θυμόμαστε».
Παιδιά που γεννήθηκαν το 2005 γράφουν «τιμή και δόξα στους ήρωες» κάτω από repost με lo-fi μουσική και animated φλόγες.
Το Πολυτεχνείο, από εξέγερση, έγινε αισθητικό moodboard. Το hashtag #17Ν έχει περισσότερες προβολές από το #ελευθερία. Η μνήμη έγινε περιεχόμενο. Και η Ιστορία, φίλτρο.
Αν συνέβαινε σήμερα, το “Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο” θα ακουγόταν ως notification. Ο σταθμός θα είχε χορηγό data plan, οι φοιτητές θα έκαναν livestream,
και κάποιος θα ρωτούσε στα σχόλια: «ρε παιδιά, πόσα λεπτά μένει η μπαταρία;».
Η πύλη θα έγραφε “Authorized access only” και οι επαναστάτες θα έπρεπε πρώτα να αποδεχτούν τους όρους χρήσης.
Η Δαμανάκη θα ήταν trending για δυο ώρες και ύστερα θα τη σκέπαζαν οι influencers με τα βίντεο “17 Νοέμβρη Get Ready With Me”. Η εξέγερση τότε ήθελε πίστη, τώρα χρειάζεται αλγόριθμο. Η επανάσταση ήθελε ραδιόφωνο, τώρα ζητά engagement rate.
Η φωνή έβγαινε απ’ το στήθος, όχι απ’ το μικρόφωνο. Κι ο θόρυβος αντί για background, ήταν πράξη.
Κάποιοι θα πουν: «άλλες εποχές». Ναι, τότε είχαν φόβο· εμείς έχουμε άγχος. Είχαν χούντα· εμείς έχουμε χορηγούμενη αδιαφορία. Τότε τους έκλειναν τα στόματα· τώρα μας ανοίγουν τόσα, που δεν ακούμε τίποτα.
Κάποτε το πρόβλημα ήταν η σιωπή· σήμερα είναι ο θόρυβος. Κι ανάμεσα στα δύο, χάσαμε το νόημα.
Το Πολυτεχνείο δεν χωράει στο TikTok γιατί δεν έχει «before and after». Δεν είναι trend, ούτε προϊόν αφήγησης για διαφημιστικό διάλειμμα. Δεν πακετάρεται, δεν μπαίνει σε Reels, δεν κάνει monetization. Δεν έχει hashtags για να το βρεις· πρέπει να το θυμηθείς μόνος σου. Και η μνήμη, δυστυχώς, δεν έχει share button.
Η γενιά του ’73 δεν ήταν αγία, κάθε άλλο, ήταν απλώς ζωντανή. Έκανε λάθη, αλλά τα έκανε στο δρόμο, όχι στο inbox. Κάθε της λάθος είχε συνέπειες, όχι ειδοποιήσεις.
Σήμερα οι ήρωες χρειάζονται Wi-Fi, ασφαλές περιβάλλον και disclaimer “κανείς δεν έπαθε κακό στα γυρίσματα αυτής της επανάστασης”.
Και κάπου εδώ, ανάμεσα σε διαφημίσεις για sneakers και αναρτήσεις με γαρύφαλλα,
ξανακούγεται εκείνη η φωνή: «Εδώ Πολυτεχνείο».
Όχι στα αυτιά, αλλά στο μυαλό. Μια υπενθύμιση πως η ελευθερία δεν είναι concept, είναι στάση σώματος. Και πως ο κόσμος δεν αλλάζει με σχόλια, αλλά με κίνηση.
Το Πολυτεχνείο δεν χωράει στο TikTok, γιατί ο αλγόριθμος του δεν ξέρει τι να κάνει με κάτι που δεν πουλιέται. Όμως χωράει εκεί που δεν φτάνει κανένα δίκτυο: στην εσωτερική μας σύνδεση με την αξιοπρέπεια, στην ανεξήγητη αίσθηση ότι, παρά τα πάντα, κάτι μέσα σου δεν θέλει να συμβιβαστεί.
Κι ίσως αυτό είναι το πιο ειλικρινές update: σε έναν κόσμο όπου τα πάντα είναι online, η πραγματική επανάσταση είναι να αποσυνδεθείς, να σταθείς για λίγο όρθιος, χωρίς οθόνη, χωρίς κοινό.
Και στο τέλος, να θυμηθείς πώς μοιάζει η ελευθερία εκτός κάδρου.
