Αισιοδοξία και ενότητα

nikos-karamanlis (1)

Του Νίκου Καραμανλή

Ιρλανδία και Πορτογαλία βρίσκονται καθ’ οδόν προς την έξοδο από τα μνημόνια. Αυτό ουδόλως σημαίνει ότι θα αλλάξει άρδην η οικονομική πολιτική. Η λιτότητα σε αυτές τις χώρες δεν θα «χαλαρώσει» από τη μια μέρα στην άλλη, παρά μόνο όταν οι οικονομίες τους μπορέσουν να βρουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, ώστε να εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος. Όμως, η αποδέσμευση από τα μνημόνια σημαίνει κατ’ αρχάς εσωτερική ηρεμία και ανάκτηση του ελέγχου των πρωτοβουλιών που σήμερα βρίσκεται στα χέρια των δανειστών.

Κοντά αντίστοιχη επιτυχία βρίσκεται και το ελληνικό πρόγραμμα, που ε-φαρμόζεται με σκληρούς όρους εδώ και τρία προς τέσσερα χρόνια. Για πρώτη φορά στην ιστορία μας θα έ-χουμε πλεονασματικό προϋπολογισμό, οι εξαγωγές πάνε καλύτερα σε σχέση με το παρελθόν, η οικονομία έχει γίνει περισσότερο ανταγωνιστική, όπως δείχνει η άνοδός της στους διεθνείς δείκτες, και ο ρυθμός ανάπτυξης θα είναι μεγαλύτερος από αυτόν που αρχικά είχε υπολογιστεί.

Ενώ τα νέα είναι καλά, η χώρα μας δείχνει ότι πάλι εγκλωβίζεται στην εσωστρέφεια. Κινδυνεύουμε ανά πά-σα στιγμή να τινάξουμε στον αέρα, όσα με τόσους κόπους και με πολλές θυσίες χτίσαμε αυτά τα δύσκολα χρόνια. Από τη μία η τρόικα με τις υπερβολικές της απαιτήσεις, από την άλλη οι καθυστερήσεις στις μεταρρυθμίσεις και τις μεγάλες αλλαγές στον δημόσιο τομέα, συνθέτουν ένα περιβάλλον που προκαλεί έντονους κραδασμούς.

Υπάρχει λύση;  Για όλα υπάρχει λύση, αρκεί να υπάρχει θέληση και βούληση από όλες τις πλευρές. Οι πολίτες ό,τι είχαν να κάνουν, το έκαναν και με το παραπάνω. Το πολιτικό σύστημα, που έχει περάσει τα πάνδεινα, οφείλει να κάνει την ύστατη προσπάθεια να «φάμε την ουρά». Οι επιχειρηματίες πρέπει να δουλέψουν ακόμα περισσότερο και τα μέσα ενημέρωσης οφείλουν, από τη δική τους πλευρά, να επικεντρωθούν στην ανάδειξη του σημαντικού, που είναι ότι το τέλος μίας δύσκολης εποχής πλησιάζει. Τώρα μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για την επιτυχία. Πρωτίστως, πρέπει να είμαστε ενωμένοι.