Άξιος είναι; Είναι καλό παιδί!

Σαουλίδης
του Αντώνη Σαουλίδη*
Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες τις πολιτικές εξελίξεις πραγματικά αναρωτιέμαι αν οι προσδοκίες για αλλαγή των νοοτροπιών και των συμπεριφορών στην πολιτική ζωή του τόπου έχουν καλυφθεί.
Επίσης προβληματίζομαι για το εάν η διάθεση του κόσμου για αλλαγή και της δίκης του συμπεριφοράς κυρίως στον τομέα του πως αντιλαμβάνεται τη σχέση του με το κράτος είναι αληθινή ή απλά στηρίζεται στην ελπίδα ότι θα βρούμε και τώρα τον τρόπο να ξεγελάσουμε τους κουτόφραγκους και να διατηρήσουμε το καθεστώς των ” καλύτερων ημερών”.
Αυτό το οποίο ακούστηκε πρόσφατα από Υπουργό ότι δηλαδή από τα τρία μνημόνια που ψηφίστηκαν μέχρι σήμερα το μόνο που θα υλοποιηθεί είναι αυτό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και οσονούπω θα γίνει και με “Λεβέντικο” τρόπο, είναι μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες που ακούστηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια.
Είναι πραγματικότητα. Κανένα από τα προηγούμενα μνημόνια δεν εφαρμόστηκε στο σύνολο του καθώς και ότι προέβλεπε να γίνει δεν έγινε χωρίς προηγούμενο “μαγείρεμα”. Η συνταγή ήταν η “δημιουργική λογιστική ” και όχι η “δημιουργική ασάφεια ” με τα γνωστά αποτελέσματα και για τις δυο περιπτώσεις.
Το θέμα όμως είναι ότι αυτοί οι τύποι που τώρα μας κουνούν όλους το δάχτυλο, ως αν να προέκυψαν από παρθενογένεση, αποτελούσαν θεσμικό κομμάτι της Μεταπολιτευτικής πίτας και δεν επιλέχτηκαν από την ελληνική κοινωνία σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές διαδικασίες για να ψηφίσουν και να εφαρμόσουν στο τέλος μνημόνια, δεν τους στήριξε ο Έλληνας Ψηφοφόρος για να εφαρμόζουν τις πολιτικές που τους υποδεικνύονται από τους δανειστές ούτε βεβαίως και για αλλάξουν απλά τον τόπο του εγκλήματος και αντί να συνευρίσκονται στα Υπουργεία να υποδέχονται την “Τρόικα” στα ξενοδοχεία.
Η πλειοψηφία του κόσμου πίστεψε ότι αυτοί οι τύποι θα μπορούσαν να πάρουν παράταση χρόνου με το έτσι θέλω στην Ελλάδα που δεν παρήγαγε, στο πολιτικό προσωπικό που σφιχταγκαλιάζονταν με τον ψηφοφόρο λόγω ρουσφετιού αλλά και σε μια κοινωνία που απαξίωνε κάθε τι θεσμικό και υποτιμούσε κάθε τι αξιακό και αναλώνονταν σε μια “δανεική” ευημερία.
Και μετά απ´ όλα αυτά έρχεται στο μυαλό μου και σφηνώνει αυτό που λέγανε στα προξενιά όταν ο ενδιαφερόμενος ρωτούσε: “Είναι Όμορφη;”
Και η απάντηση το γνωστό: “Καλό Παιδί.”
Έτσι λοιπόν και τώρα στο πολιτικό σκηνικό ο πρωθυπουργός στηρίζεται στη λογική του καλού παιδιού γιατί διαφορετικά δεν θα έκανε τη δήλωση μετά από το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών ότι οι υπόλοιποι δεν τον βοηθούν στο θέμα της περαιτέρω περικοπής των συντάξεων κάτι που όφειλαν να κάνουν διότι το πρόβλημα αυτοί το δημιούργησαν και όχι αυτός. Δεν τον απασχολεί ότι στις προεκλογικές του ρητορείες ποτέ δεν έθεσε ούτε μια προϋπόθεση για την υλοποίηση των “δήθεν” δεσμεύσεων του .Και αυτό το έκανε γιατί πίστευε ότι κατά βάθος κανείς δεν θέλει να αλλάξει τίποτα και ως εκ τούτου είναι αρκετό το να θεωρείσαι καλό παιδί. Μετά όμως από την κατάρρευση της ψευδαίσθησης για δήθεν κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, δήθεν δημιουργία αφορολόγητου στις 12000€, δήθεν κατάργηση του κομματικού κράτους και τις στρατιές των συμβούλων, δήθεν επαναφορά μισθών και συντάξεων τι λέτε;
Αρκεί κάποιος να είναι καλό παιδί ή μήπως είναι προτιμότερο να είναι άξιος και ειλικρινής;
Εύχομαι να μην φτάσουμε στο σημείο να αποδεχόμαστε και τη δεύτερη απάντηση της στιχομυθίας στο: “Τελικά, Όμορφη είναι”… “Να φας σουτζουκάκια απ’ τα χέρια του”!
*Ο κ. Σαουλίδης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ