«Σκληρές» διαπραγματεύσεις και στο τέλος… νέα μέτρα

 
xaralampidou1400151731
της Δέσποινας Χαραλαμπίδου*
Η πρόσφατη γνωμοδότηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής σχετικά με το κυβερνητικό νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό ήταν καταπέλτης απέναντι στην επιχειρηματολογία του Υπουργείου Εργασίας και των κυβερνητικών στελεχών. Εξετάζοντας το ρόλο και τη σκοπιμότητα των προτεινόμενων μέτρων, κάνει λόγο για εισπρακτικές και μόνο ρυθμίσεις υπό την πίεση της αξιολόγησης, προκειμένου δηλαδή να ικανοποιηθούν οι πιεστικές απαιτήσεις των δανειστών. Μάλιστα θεωρεί απίθανη την επιτυχία και την διατήρηση των ρυθμίσεων αυτών. Το κυριότερο όμως που προκύπτει από την γνωμοδότηση της ΟΚΕ, αφορά την εξέταση των προσδοκώμενων αποτελεσμάτων, όπου διαπιστώνει μια επιβάρυνση στο ακαθάριστο εισόδημα από τον συνδυασμό ασφαλιστικών και φορολογικών μέτρων ύψους 55-56%. Άλλωστε, και οι ίδιοι οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος έχουν αρχίσει να το αντιλαμβάνονται, όπως φαίνεται από την κυνική παραδοχή του αντιπρόεδρου της βουλής ότι «κάποια κοινωνικά στρώματα πραγματικά θα στριμωχτούν».Επιβεβαιώνονται λοιπόν οι διαμαρτυρίες των δεκάδων χιλιάδων αγροτών, ελευθέρων επαγγελματιών και εργαζομένων τις οποίες προσπαθούσε να κατευνάσει η κυβέρνηση τους τελευταίους τρεις μήνες προς χάρη περισσότερο της κοινοβουλευτικής της ομάδας, η οποία θα κληθεί να ψηφίσει ένα νομοσχέδιο που θα είναι μόνο η αρχή των νέων μέτρων. Στην έκθεση της Κομισιόν αποκαλύπτονται τα συνολικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί τα οποία θα πρέπει να εφαρμοστούν ώστε να πανηγυρίσουν μετά τα κυβερνητικά στελέχη την «επίτευξη» της αξιολόγησης πάνω στα ερείπια της κοινωνίας και της οικονομίας: 1,8 δις περικοπές δαπανών από το ασφαλιστικό συν 1,8 δις αύξησης άμεσων φόρων (νέες κλίμακες για μισθούς, συντάξεις, ελευθέρια επαγγέλματα, ενοίκια και εισφορά αλληλεγγύης) συν άλλο 1,8 δις που όπως φαίνεται θα προκύψει από έμμεση φορολογία (αύξηση συντελεστών ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης, τέλη αυτοκινήτων κλπ) και περικοπές μισθών στο δημόσιο (κυρίως στα εισαγωγικά κλιμάκια). Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι τώρα κατάφερε να καθυστερήσει την εφαρμογή του βασικού όγκου του μνημονίου που ψήφισε. Ο πολιτικός χρόνος όμως τελειώνει γρήγορα στις μέρες μας και με τα μέτρα αυτά έρχονται οι πραγματικές συνέπειες της μνημονιακής στροφής. Αυτές τις μέρες επιστρατεύεται ξανά το γνωστό θρίλερ των διαπραγματεύσεων και του αδιέξοδου που βλέπουμε να μονοπωλεί την πολιτική ζωή της χώρας τα τελευταία έξι χρόνια. Μόνο που όλοι γνωρίζουν πλέον ότι κάθε φορά που οι μνημονιακές κυβερνήσεις φτάνουν σε αυτό το σημείο προετοιμάζουν την επόμενη υποχώρησή τους. Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός έχουν αποδεχθεί πλήρως, πέραν των 5,4 δις και τα «προληπτικά» μέτρα των 3,6 δις. Με δυο λόγια τον αυτόματο μηχανισμό, που θα ενεργοποιείται ανεξάρτητα από την κυβέρνηση και με τη συμμετοχή των θεσμών, μέσω του οποίου θα περικόπτονται, εξαιτίας των βέβαιων παρεκκλίσεων από το πρόγραμμα και από συγκεκριμένους κωδικούς του προϋπολογισμού, μισθοί, συντάξεις, επιδόματα και θα αυξάνεται η φορολογία.
Όμως, ΔΝΤ και ΕΕ δεν αρκούνται στον «αυτόματο μηχανισμό» επιβολής φόρων και περικοπής συντάξεων, τον οποίο αποδέχεται ο πρωθυπουργός, αφού τα επιπλέον μέτρα θα αναπροσαρμόζονται αυτόματα χωρίς να απαιτείται από την κοινοβουλευτική ομάδα και το κόμμα να αναλάβουν το «φορτίο» της στήριξής τους. Οι δανειστές ζητάνε να ονοματιστούν και να ψηφιστούν “προληπτικά” ένα προς ένα τα μέτρα που θα ληφθούν. Πρόκειται φυσικά για μια απαίτηση με πολιτική σκοπιμότητα την υποταγή και μια ταπεινωτική υποχώρηση η οποία για τη σημερινή κυβέρνηση, με τις επιλογές που έχει κάνει, είναι δυστυχώς μονόδρομος.Για την τετράδα των θεσμών που επιτηρεί το ελληνικό πρόγραμμα, βεβαίως, το πολιτικό κόστος μεσοπρόθεσμα μικρή σημασία έχει, αφού το σύνολο σχεδόν της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης αποτελεί εν δυνάμει μνημονιακές εφεδρείες, με την ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη που δηλώνει την απόλυτη πίστη της στα μνημόνια και την ΕΕ να αποτελεί έτοιμη εναλλακτική λύση. Το μόνο σίγουρο είναι η απόλυτη προσήλωση του ευρωπαϊκού κατεστημένου στην βασική του αρχή που είναι: «για κάθε δόση και νέα μέτρα χωρίς τέλος».Είπαμε ήδη ότι αυτές τις μέρες επιστρατεύεται ξανά το χιλιοπαιγμένο θρίλερ των σκληρών διαπραγματεύσεων που μονοπωλεί την πολιτική ζωή τα τελευταία έξι χρόνια. Η μόνη στιγμή της πρόσφατης ιστορίας που αυτό δεν έμοιαζε με μια προβλέψιμη επανάληψη ενός τηλεοπτικού σήριαλ ήταν όταν δόθηκε η ευκαιρία στον ελληνικό λαό να πάρει την διαπραγμάτευση στα χέρια του και να διατυπώσει ξεκάθαρα την άρνησή του στις απαιτήσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ. Τουλάχιστον, ως την επόμενη στιγμή, που το πραξικόπημα μιας παραδομένης κυβέρνησης ανέτρεψε το περιεχόμενο της λαϊκής βούλησης. Η ερώτηση είναι μέχρι πότε μπορεί να ανέχονται τα λαϊκά στρώματα τον κύκλο της μνημονιακής καταστροφής μέχρι να διεκδικήσουν να ξαναπάρουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους;
*Η κ. Χαραλαμπίδου είναι πρώην βουλευτής της Λαϊκής Ενότητας Α΄ Θεσσαλονίκης