Κάπου στα τέλη των 70s πρόλαβα τα εγκαίνια του Ποσειδωνίου και τα θυμάμαι σαν χθες. Ένεκα γειτνίασης του πατρικού μου, έζησα τη λειτουργία του αρχικά ως κολυμβητηρίου με ολυμπιακών διαστάσεων πισίνα και δευτερευόντως, ως τόπος αθλοπαιδιών με τέσσερα γήπεδα μπάσκετ. Λίγο πριν την έκρηξη του ευρωμπάσκετ και με την Θεσσαλονίκη Μητρόπολη του αθλήματος, το Ποσειδώνιο επεκτάθηκε με άλλα τέσσερα γήπεδα, προστέθηκαν γήπεδα τένις, χάντμπολ και γενικότερα το εμβληματικό έργο έδωσε πνοή στην ανατολική Θεσσαλονίκη που τότε πλημμύριζε από νεότητα και σφρίγος. Η πόλη στα 80s ακολουθούσε τη μέθη της ανδρεϊκής μετά-αλλαγής, ποτισμένη με ολίγη από Γκάλη, Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά: Την ημέρα ήμασταν «Τσιμισκή, Παλέ και μούρη, δώσε Κίμωνα Κουλούρη» και το βράδυ Δειλινά, Νεράιδα, Θεσσαλονικιά, Σκορπιός με τον αείμνηστο Μανώλη Αγγελόπουλο να βγαίνει στο «δεύτερο» μετά την Πόλυ Πάνου και ένα ολόκληρο κέντρο να λικνίζεται… Και κάπου στα πρώτα τραπέζια τα κυβερνητικά κλιμάκια που ανέβαιναν για κάποια … εγκαίνια κι ας ήταν και από φιλανθρωπικό γκαλά του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών.
Αυτές οι ανόθευτες εικόνες, μου πέρασαν έστω φευγαλέα την περασμένη Δευτέρα. Ίδιο μέρος, προαναγγελθείσα τελετή … εγκαινίων για την «ανακαίνιση» – λέει – των οκτώ γηπέδων μπάσκετ (ανοιχτών), μετά της λαμπρότητας που προσέδωσε η παρουσία του υφυπουργού Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη σ’ αυτήν. Κόπηκε και κορδέλα, μαζί και ο Περιφερειάρχης ΚΜ Απόστολος Τζιτζικώστας που χωρίς τα κοινοτικά κονδύλια που έδωσε δεν επρόκειτο να κουνηθεί χαλίκι, από κοντά και οι μύθοι του αθλητισμού της πόλης και σήμερα αντιπεριφερειάρχες Βούλα Πατουλίδου και Άγγελος Χαριστέας που μεταξύ μας είναι και οι μοναδικοί (άντε και κάνα -δυο ακόμη) αναγνωρίσιμοι, διεθνώς, πολίτες τούτης της πόλης… Η μπόρα του θέρους, ανέβαλλε μια ενδεχομένως λαμπρότερη φιέστα από αυτές που κοντολογίς θα πυκνώσουν όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, αναδεικνύοντας τα «έργα» που ολοκληρώνονται…
Όπως το «ορφανό χιλιόμετρο» που περισσότερο θύμιζε το «πράσινο μίλι» στην Ποτίδαια – Μουδανίων με τον Γιώργο Καραγιάννη να το περιδιαβαίνει περιχαρής ως ο τυχερότερος όλων των προκατόχων του υφυπουργών Υποδομών καθώς έμελλε να το τελειώσει – σαν άλλο αρτινό γιοφύρι – στη δική του θητεία.
Η Βούλα στην αποστροφή των δηλώσεών της το ‘πε ως «παλιά» – πια – κι έχουσα γνώση περί της γύμνιας μιας πόλης σε επιρροή στην κεντρική σκηνή: «Δε θέλουμε άλλες εγκαταστάσεις, ας φτιάξουμε αυτές που έχουμε», γνωρίζοντας προφανώς, ότι η τελευταία αθλητική εγκατάσταση που δόθηκε στη Θεσσαλονίκη ήταν το κλειστό της Πυλαίας το σημερινό PAOK Sports Arena το 1999. Ο Απόστολος Τζιτζικώστας ξέρει ότι εξωραϊσμός υποδομών μόνο με χρήματα της Περιφέρειας μπορεί να υλοποιηθεί.
Φαντάζομαι ότι του χρόνου τα εγκαίνια της βασικής γραμμής του Μετρό που θα συμπίπτουν πάνω – κάτω με τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, θα εορταστούν με τις δέουσες τιμές… Και μια που έγιναν και φίλοι μας οι χολιγουντιανοί να προσκληθούν πάραυτα: Μπαντέρας, Στάθαμ και Ντε Νίρο να κόψουν την κορδέλα του Μετρό, Μπουρλά και Σχοινάς να ευχηθούν σπολάτη και πολλές τουριστικές αφίξεις, να σημάνει ένα restart ρε διάολε σε μια πόλη που αποπνέει μιζέρια, συντηρητισμό και φτώχεια όχι μόνο υλική αλλά και ιδεολογική. Ακόμη και τα μυθικά μπουζουκάδικα των ‘80s λείπουν… Όπως και η φωνή ενός Μανώλη Αγγελόπουλου από μια εποχή που παρήλθε ανεπιστρεπτί.
