This is sports…

Του Θωμά Μίχου

Ανέκαθεν ήμουν λάτρης μεγάλων αθλητών και σπουδαίων προσωπικοτήτων. Με συναρπάζει πάντα να ακούω και να μαθαίνω αθλητικές ιστορίες. Όποτε μου δοθεί η ευκαιρία λόγω και του επαγγέλματος, δεν χάνω την ευκαιρία να ακούω εμπειρίες και ιστορίες από ανθρώπους που είχαν το ταλέντο, την τύχη και το προνόμιο να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα. Η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες μετράει αμέτρητες επιτυχίες τόσο σε ομαδικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο. Τα παραδείγματα πολλά. Από το Eurobasket του 1987 και του 2005, μέχρι το Εuro 2004, τα δεκάδες μετάλλια σε Ολυμπιακούς αγώνες, τον πρωταθλητή του ΝΒΑ, Γιάννη Αντεντοκούμπο, αλλά και τους Στέφανο Τσιτσιπά και Μαρία Σάκκαρη. Ενδεχομένως να ξεχνάμε αρκετούς. Το φετινό καλοκαίρι εκτός των άλλων σηματοδότησε το τέλος της τελευταίας γενιάς των αθλητών της «χρυσής εποχής» του μπάσκετ. Αθλητές όπως ο Νίκος Ζήσης, ο Γιάννης Μπουρούσης και ο Βασίλης Σπανούλης έβαλαν τέλος σε μία καριέρα που όμοιά τους δύσκολα να φτάσουν άλλοι. Είχαν προηγηθεί την τελευταία πενταετία οι Δημήτρης Διαμαντίδης, Θοδωρής Παπαλουκάς και πολλοί ακόμα. Αθλητές που χαιρόσουν να τους παρακολουθείς. Να τους ακούς να μιλούν γι’ αυτό που αγαπούν να κάνουν. Πρότυπα. Προσφάτως είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με τον Νίκο Ζήση στο πλαίσιο μιας συνέντευξης που παραχώρησε για το ντοκιμαντέρ που προβάλλεται στα κανάλια Novasports για τον κολλητό και κουμπάρο του, Βασίλη Σπανούλη. Από την πρώτη κι όλας επαφή, αντιλαμβάνεσαι εκτός των άλλων, την απλότητα αυτών των αθλητών και την ταπεινότητα που τους προσδιορίζει πρώτα απ’ όλα ως ανθρώπους.

Στα μέσα της εβδομάδας ακολούθησε η απολογιστική συνέντευξη του «Kill Bill» που έριξε «τίτλους τέλους» σε μία μυθική καριέρα που ξεπέρασε ακόμα και τις πιο τρελές του προσδοκίες. Η ΚΑΕ Ολυμπιακός, το ελληνικό μπάσκετ και όσοι ζουν και αναπνέουν για τον υγιή αθλητισμό της χώρας μας έσπευσαν να πουν το μεγάλο αντίο σε έναν από τους τελευταίους μεγάλους ηγέτες που ανέδειξε ο Ελληνικός αθλητισμός. «The myth of King Bill» ανέγραφε το video wall του ΣΕΦ, με τον Βασίλη Σπανούλη να κάθεται στο κέντρο του πάνελ έχοντας πλησίον του τους παρατεταγμένους τους αμέτρητους τίτλους που κατέκτησε στην μυθική καριέρα.

Βλέποντας την εκδήλωση που είχε στηθεί προς τιμήν του, τους προσκεκλημένους, τον τρόπο που ο ίδιος επέλεξε να τοποθετηθεί και να βάλει σε μια σειρά τις λέξεις για να μιλήσει για την καριέρα του, ένα ατελείωτο γιατί πλανιόνταν στο μυαλό μου. Ένα τεράστιο γιατί, που έχει να κάνει με τον τρόπο που αφήνουμε καθημερινά, να χάνουμε ανεπιστρεπτί στιγμές που ενδεχομένως να μην έχουμε την ευκαιρία να ξανά γευτούμε. Ένα γιατί που ποτέ δεν δώσαμε τον ανάλογο χώρο, την αίγλη και την τιμή ώστε να πούμε «αντίο» σε μεγάλους αθλητές κι άλλων αθλημάτων. Με μεγαλύτερο παράδειγμα αυτόν του ποδοσφαίρου. Δεν θυμάμαι αν κάτι ανάλογο συνέβη έστω για έναν αθλητή της φουρνιάς του 2004. Για όλους αυτούς λοιπόν τους αθλητές ένα πελώριο γιατί πλανάται και τους οφείλουμε μια τεράστια και αληθινή συγνώμη. ‘Ολοι μας. Όσοι αγαπάμε τον αθλητισμό και μεγαλώσαμε, χαρήκαμε, κλάψαμε, πανηγυρίσαμε, ξεσπάσαμε μαζί τους, μέσα από τα δικά τους επιτεύγματα, τις ιστορίες τους. Γιατί χάρη σε αυτούς αγαπήσαμε λίγο περισσότερο τον αθλητισμό. Γιατί αθλητισμός δεν είναι μόνο οι νίκες. Δεν είναι το αποτέλεσμα αυτό κάθε αυτό. Είναι κυρίως οι στιγμές που μας χαρίζει αυτός απλόχερα. Και είναι τόσες πολλές. Τόσο σημαντικές που δυστυχώς της αφήνουμε να περνάνε σαν να μη συνέβησαν ποτέ. Ο Βασίλης Σπανούλης μέσα από το δικό του «αντίο» μας χάρισε ένα σπάνιο μάθημα. Την απλότητά του, την ηρεμία του. Την αξία του να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις. Μας έμαθε πως μόνο μέσα από σκληρή δουλειά και αυταπάρνηση μπορεί κανείς να πετύχει. μας έμαθε πως δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ. Γιατί, αθλητισμός είναι η προσπάθεια. Και αν κάποιος δεν τα καταφέρει όπως ο Βασίλης, θα ξέρει τουλάχιστον πως προσπάθησε. Μακάρι το παράδειγμα του Βασίλη έστω και στο φινάλε του να γίνει οδηγός για όλους.