Η Δ. Αράπογλου στην «Κ»: «Η μοίρα βρίσκεται στα χέρια μας»

dimitra-arapoglouΗ «Θεατρική Ομάδα Όριο» και η ικανή και δημιουργική Δήμητρα Αράπογλου παρουσιάζουν στο Θέατρο Αυλαία, την παράσταση “ΚΑΚΟΥΡΓΕΣ” σε συνεργασία με τον Θαλή Σταθόπουλο στη θεατρική διασκευή του ομώνυμου βιβλίου της Μαριέλλης Σφακιανάκη Μανωλίδου και την εικαστικό Ευή Τσακνιά.
Συνέντευξη στον Βασίλη Παπαβασιλείου
Από πού εμπνεύστηκες το έργο οι «Κακούργες»;
«Οι Κακούργες» είναι μια σπονδυλωτή παράσταση- περφόρμανς, βασισμένη σε τρεις ιστορίες από το ομώνυμο βιβλίο της Μαριέλλης Σφακιανάκη-Μανωλίδου, αφηγείται ιστορίες γυναικών που δολοφόνησαν  τους άντρες τους, γιατί δεν άντεξαν την κακομεταχείριση, την εξαπάτηση, τη βία. Τη δεκαετία του ’60 αυτές οι δολοφονίες απλώθηκαν σαν επιδημία στην ελληνική επαρχία, με πιο δημοφιλές όπλο το παραθείο.
Γιατί η βία κάνει ένα θέαμα πιο λαϊκό;
Κάποιες φορές όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, μέσα σε κακοποιητικές στενές σχέσεις δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς το θύτη από το θύμα, ειδικά όταν αφορά περιπτώσεις ψυχολογικής κακοποίησης, όπου τα σημάδια δεν είναι άμεσα ορατά. Η «θυματοποίηση» συχνά δημιουργεί σε κάποιους ανθρώπους  μια αίσθηση απαξίωσης για όποιον δεν αναγνωρίζει και δεν αποδέχεται την κατάσταση τους. Κλασικά παραδείγματα αυτής της περίπτωσης είναι το αίσθημα κάποιων ανθρώπων ότι κακοποιούνται όταν ο σύντροφός τους απλά διαφωνεί μαζί τους ή δεν θέλει να κάνει αυτό που του λένε. Τα θύματα κακοποίησης όπως και άλλοι άνθρωποι, που βρίσκονται σε συναισθηματικά έντονες σχέσεις, «χτίζουν»  αυτόματα συστήματα άμυνας, τα οποία μπορεί να βάλουν πρώτοι σε εφαρμογή όταν νιώθουν ότι απειλούνται. Έτσι, εύκολα μπορεί να αναπτύξουν ναρκισιστική συμπεριφορά ή οποία τους κάνει να μοιάζουν σαν θύτες. Η ενδοοικογενειακή βία μπορεί να περιλαμβάνει μια σειρά κακοποιητικών συμπεριφορών. Αυτό πιστεύω είναι ο λόγος που κάνει το θέμα οικείο.
Ποιος είναι ο λόγος που η ευτέλεια πουλάει στη σημερινή εποχή;
«Πάντα και νομοτελειακά όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν στην κοινωνία»… «Ο αριθμός των ηλιθίων δεν μπορεί να είναι άπειρος, γιατί ο αριθμός των ζώντων ανθρώπων είναι πεπερασμένος» απόσπασμα από το «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας- Carlo M. Cipolla»
Τι θέλεις να δώσεις εσύ προσωπικά και η ομάδα σας Όριο, στα θεατρικά δρώμενα;
Η Θεατρική Ομάδα Όριο έλκεται από κείμενα και ιδέες με «ρευστά» όρια. Τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και το φανταστικό, μεταξύ αλήθειας και ψέματος είναι τα θέματα που εξετάζονται σε όλες τις παραστάσεις. Την ίδια στιγμή η διερευνώ την αλληλεπίδραση μεταξύ της θεατρικής σκηνής με τον κινηματογράφο, καθώς και με άλλες μορφές τέχνης.
Τελικά αυτό που κάνουμε στη ζωή μας καθορίζεται περισσότερο από τις επιρροές που δεχόμαστε ή από τις επιλογές που κάνουμε;
Η Ορθόδοξη πίστη μιλάει για Θεία Πρόνοια, η ελληνική μυθολογία μιλάει για τις τρείς Μοίρες, την προκαθορισμένη εξέλιξη. Ο Οδυσσέας Ελύτης κάποτε διατύπωσε ότι «η Μοίρα βρίσκεται στα χέρια μας, εμείς είμαστε οι αρχιτέκτονες».
Τι καινούριο ετοιμάζεις;
Η νέα μας δουλειά έχει τίτλο «Το Τρένο για τον Άγιο Μαρτίνο». Είναι ένα πρωτότυπο Θεατρικό έργο, που έγραψε ο Θαλής Σταθόπουλος Μία μάλλον αλλόκοτη και παράλογη ιστορία που περιγράφει  μέσα σε ένα βαγόνι τρένου, ανθρώπους εγκλωβισμένους, ανθρώπους σε αδιέξοδο. Απεικονίζει με διαλεκτικό τρόπο τη δειλία, τον κομφορμισμό και την υποκρισία των ανθρώπων. Σαν να περιγράφει το τέλος του κόσμου. Το Τρένο για τον Άγιο Μαρτίνο είναι μια μαύρη αλληγορία, μια ελεγεία για την επιβίωση του ανθρώπου μέσα από την φυγή. Είμαστε σε αναζήτηση παραγωγού.
Όριο (CV)
Ιδρύθηκε τον Απρίλιο 2009, από την υπεύθυνη της ομάδας Δήμητρα Αράπογλου, σκηνοθέτις και το  Θαλή Σταθόπουλο, παραγωγό/ μεταφραστή, έχει παρουσιάσει με σκηνοθέτιδα την Δήμητρα  Αράπογλου,  τα εξής έργα: «Οι Κακούργες» (2012) θεατρική διασκευή του Θαλή Σταθόπουλου – «σου’πα..μου’πες» του Ζαν Ταρντιέ (2011)- «20 Νοεμβρίου» του Λαρς Νορέν (2009-2010), μετάφραση Θαλή Σταθόπουλου – «Θεατρικό παιχνίδι» σε συνεργασία με την Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ και το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα RurUrbAL 2011.