Η κατάσταση στην Ουγγαρία αρχίζει να ξεφεύγει και αν δεν γίνει κάτι δραστικό, το «μικρόβιο» θα εξαχθεί εκτός των συνόρων της.
Της ΕΛΛΗΣ ΤΡΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Όσοι προβληματίζονται για τα μελλούμενα στην ΕΕ καλό είναι να σταθούν σε όσα συμβαίνουν αυτή την περίοδο στην Ουγγαρία και κυρίως στην απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαίοι τα γκεμπελικά παραληρήματα του πρωθυπουργού Όρμπαν, ο οποίος όσο νιώθει «λάσκα» το σκοινί τόσο το τεντώνει.
Η τελευταία ομιλία του περί φυλετικής καθαρότητας ήταν τόσο προκλητική και κυρίως τόσο βαθιά τοξική που ακόμη και η επί 20ετίαςστενή του συνεργάτιδα Ζούζα Χέγκεντους εξερράγη παραιτούμενη. Στην επιστολή της μάλιστα προς τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας κατακεραύνωσε τον Όρμπαν για μια «ξεκάθαρα ναζιστική διατριβή, άξια του Γιόζεφ Γκέμπελς» που θα είχε απήχηση «στους πιο αχρείους ρατσιστές».
«Εμείς (οι Ούγγροι) δεν είμαστε μεικτή φυλή και δεν θέλουμε να γίνουμε μεικτή φυλή. […] Υπάρχει ένας κόσμος στον οποίο ευρωπαϊκοί πληθυσμοί αναμειγνύονται με όσους φτάνουν από εκτός Ευρώπης. Τώρα αυτός είναι ένας κόσμος μεικτής φυλής. […] Οι χώρες αυτές δεν είναι πλέον έθνη», διακήρυξε το προηγούμενο Σάββατο ο εθνολαϊκιστής πρωθυπουργός της Ουγγαρίας μιλώντας στην Τρανσιλβανία της Ρουμανίας, όπου κατοικεί πολυπληθής ουγγρική κοινότητα. Μεταξύ πολλών άλλων ανατριχιαστικών, ο Ούγγρος πρωθυπουργός επανήλθε και στην υποτιθέμενη «μεγάλη αντικατάσταση»: τη ρατσιστική και συχνά δολοφονική θεωρία συνωμοσίας περί οργανωμένου σχεδίου δημογραφικής αλλοίωσης του λευκού πληθυσμού σε Ευρώπη και ΗΠΑ μέσω της μετανάστευσης.
Εμμέσως πλην σαφώς έκανε νύξη για τους ναζιστικούς θαλάμους αερίων στη Γερμανία, όταν στηλίτευσε το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για (οικειοθελή τελικά) μείωση της κατανάλωσης φυσικού αερίου κατά 15% στα κράτη-μέλη της ΕΕ (σχέδιο που όντως ευνοεί κυρίως τα γερμανικά συμφέροντα).
«Δεν βλέπω πώς μπορεί να επιβληθεί παρότι, όπως το καταλαβαίνω, το παρελθόν μάς δείχνει τη γερμανική τεχνογνωσία σε αυτό», είπε σαρκαστικά ο φιλορώσος Όρμπαν, επικρίνοντας ευρύτερα τη Δύση και για την αποστολή όπλων στην Ουκρανία και για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.
Η νέα παρέμβαση του Ούγγρου πρωθυπουργού προκάλεσε τον εύλογο αποτροπιασμό της διεθνούς κοινότητας. Και λοιπόν; Θα μετριάσει αυτό τα κολλητιλίκια του Όρμπαν με τον Πούτιν και τους απανταχού τραμπιστές; Η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει στην Ουγγαρία και αν δεν γίνει κάτι δραστικό, το «μικρόβιο» θα εξαχθεί εκτός των συνόρων της.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία, σημειωτέον, γνωρίζει εδώ και μήνες ότι της έρχεται ενεργειακή χιονοστιβάδα και παρά ταύτα αναβάλλει διαρκώς για αργότερα τις κρίσιμες αποφάσεις περιοριζόμενη σε πρωτοβουλίες αμφίβολης αποτελεσματικότητας, εμφανίζεται και στο θέμα Όρμπαν επικίνδυνα αμήχανη και «πλαδαρή». Μοιραία και άβουλη. Ανίκανη να αντιδράσει δυναμικά και αποφασιστικά σε ένα φαινόμενο που αποτελεί «βόμβα» στα ίδια της τα πόδια.
Μόλις προ ολίγων εβδομάδων οΜαγυάρος πρωθυπουργός εμπόδισε το «6ο πακέτο κυρώσεων» της Κομισιόν με προφανή στόχο να προστατεύσει τον πατριάρχη της Μόσχας.Οι Ευρωπαίοι εξοργίστηκαν με την απαίτηση του Όρμπαν να διαγραφεί από τη μαύρη λίστα των κυρώσεων το όνομα του πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου, αλλά έδειξαν κατανόηση για τις ενεργειακές ανάγκες των Ούγγρων.
Η πραγματικότητα δείχνει με τρόπο αμείλικτο και εκκωφαντικό ότι ούτε η έξοδός του από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ούτε η απειλή της απομόνωσης τον κάνουν να «ιδρώνει». Το αντίθετο. Μάλλον αποθρασύνεται και με τρόπο πομπώδη και άκρως προκλητικό. Το μόνο που θα τον έκανε να πονέσει θα ήταν το μπλοκάρισμα του πακτωλού των δισ. που αναλογούν στη χώρα του από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Ή η Ευρώπη εννοεί τα περί σεβασμού του κράτους δικαίου ή όχι. Η δική μας χώρα, οι Έλληνες πολίτες ταλαιπωρήθηκαν επί χρόνια επειδή παραβίασαν το Σύμφωνο Σταθερότητας και τις αρχές που διέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμη και με έξοδο από την Ευρώπη και μετατροπή της σε αποδιοπομπαίο τράγο απειλήθηκε ευθέως η Αθήνα από τους εταίρους. Πονέσαμε ως χώρα αλλά συμμορφωθήκαμε. Ανασυνταχθήκαμε και σήμερα ατενίζουμε ξανά το μέλλον με ευοίωνους, ευρωπαϊκούς όρους. Όχι όμως δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ειδικά όταν πρόκειται για ηγετικές συμπεριφορές που ανασύρουν στη συλλογική μνήμη τις πιο μαύρες σελίδες της ευρωπαϊκής Ιστορίας.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
