Δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη ευκαιρία ο Ταγίπ Ερντογάν να συναντηθεί με τον πρόεδρο της Αιγύπτου Αλ Σίσι, με τον οποίο συναντήθηκε για πρώτη φορά την Κυριακή έπειτα από εννέα χρόνια. Το στάδιο που φιλοξενούσε την τελετή έναρξης του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στο Κατάρ ήταν ο ιδανικός χώρος από οποιαδήποτε άλλη διεθνή σύνοδο με καθαρά πολιτική ατζέντα.
Διότι για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κάποιος τον πρόεδρο της Τουρκίας, όχι όμως ότι δεν ξέρει να εκμεταλλεύεται τις συγκυρίες ή δεν έχει διαβάσει για τη «διπλωματία του ποδοσφαίρου». Η συνάντηση Ερντογάν – Αλ Σίσι είναι είδηση και ίσως δώσει την ευκαιρία για διαβουλεύσεις με στόχο την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Αθήνα να χαιρετίζει τη συνάντηση.
Και το μάθημα αυτό της παγκόσμιας ιστορίας έχει πολλά κεφάλαια να δώσει. Όπως το 2009 στην Προύσα, όταν ο τότε πρόεδρος της Αρμενίας Σερζ Σαρκισιάν παρακολούθησε δίπλα στον τότε πρόεδρο της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων Τουρκίας – Αρμενίας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τότε οι δύο πρόεδροι είχαν στην τσέπη τους τα υπογεγραμμένα πρωτόκολλα με τα οποία επισφραγίστηκε η προσέγγιση των δύο χωρών.
Αλλά και ο φίλος του, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος φιλοξένησε το Μουντιάλ του 2018, εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία για να σημειώσει διπλωματικά γκολ. Η αυλαία του Μουντιάλ της Ρωσίας είχε ανοίξει με το παιχνίδι Σαουδική Αραβία – Ρωσία. Ο Πούτιν αξιοποίησε την παρουσία του Σαουδάραβα πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, συναντήθηκε μαζί του και συζήτησε τη στενή συνεργασία των δύο χωρών, ιδιαίτερα σε σχέση με την προσπάθεια που κάνουν για να αυξήσουν τη διεθνή τιμή του πετρελαίου, βάζοντας τη Ρωσία στο επίκεντρο της διπλωματικής δράσης. Ακολούθησε η ιστορική συνάντηση με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, όπου του χάρισε μια μπάλα ποδοσφαίρου.
Ένα σοβαρό διεθνές αθλητικό γεγονός παίζει ρόλο στις διεθνείς σχέσεις και πολλές φορές με καταλυτικές συνέπειες στη γεωπολιτική σκακιέρα. Για παράδειγμα, το 1914, ανήμερα τα Χριστούγεννα, Βρετανοί, Γάλλοι και Γερμανοί στρατιώτες σταμάτησαν να πολεμούν και οργάνωσαν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα στα χαρακώματα. Ο αγώνας έγινε χωρίς διαιτητή και τα τέρματα ήταν πρόχειρα, κατασκευασμένα με ξύλα και κράνη. Ο αγώνας τέλειωσε όταν η μπάλα χτύπησε πάνω σε ένα συρματόπλεγμα και διαλύθηκε. Οι Γερμανοί κέρδισαν με σκορ 3-2, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το αποτέλεσμα. Οι στρατιώτες έδωσαν το σήμα αφήνοντας τα όπλα, ανταλλάσσοντας χριστουγεννιάτικες ευχές, με την είδηση της άτυπης εκεχειρίας να ταξιδεύει παντού.
Το 1999 στήθηκε στο σημείο όπου έγινε ο αγώνας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ένας ξύλινος σταυρός εις μνήμην όλων των νεκρών που χάθηκαν στον πόλεμο. Στη βάση του υπάρχει πάντοτε μια μπάλα για να θυμίζει σε όλους το πιο σημαντικό ποδοσφαιρικό ματς που έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία του αθλήματος. Δυστυχώς στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο είναι τόσο βαρύ το κλίμα στα Ελληνοτουρκικά που αναρωτιέμαι αν ο αθλητισμός είναι ικανός να ανατρέψει την προκλητική στρατηγική της Άγκυρας
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
