Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, αποδεικνύοντας παραστατικά ότι μια συγκροτημένη αίσθηση του χιούμορ δρα προστατευτικά απέναντι στην «ύβρη» της εξουσίας, είχε επιλέξει να διηγηθεί, μιλώντας από πολιτικού βήματος στους ξένους ανταποκριτές, ένα ανέκδοτο, σύμφωνα με το οποίο «ένας νέος που έπρεπε να υποβληθεί σε μεταμόσχευση λόγω καρδιακής ανεπάρκειας διάλεξε την καρδιά ενός ογδοντάχρονου τραπεζίτη, διότι ήταν βέβαιος ότι δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ».
Του: ΧΡΙΣΤΟΥ Χ. ΛΙΑΠΗ
Στην ομιλία του όμως στην ιταλική Βουλή, υπό τη σκιά της παραίτησής του, μετά την άρση της εμπιστοσύνης από τον κυβερνητικό του συνασπισμό του Κινήματος των 5 αστέρων, που ίδρυσε ο κωμικός ηθοποιός και σατιρικός σχολιαστής Πέπε Γκρίλο, αλλά και υπό το βάρος της μπερλουσκονικής συνωμοσίας της Φόρζα Ιτάλια και της ακροδεξιάς Λέγκας του Βορρά, πρόσθεσε στην προαναφερθείσα ανεκδοτολογική διήγηση πως «κάποιες φορές τελικά πάλλεται και η καρδιά των κεντρικών τραπεζιτών».
Στον νου μου ήρθε ένα απόσπασμα από ένα άρθρο που, υπό τον τίτλο «Μέλλουσα καρδιά», είχα γράψει τον Νοέμβριο του 2002, φοιτητής -τότε- της Ιατρικής του ΑΠΘ:
«Στην τελετή λήξης ενός ιατρικού συνεδρίου καλείται -σε ένδειξη τιμής- να απευθύνει χαιρετισμό ένας ηλικιωμένος καθηγητής και ακαδημαϊκός. Όμως, το βάρος των χρόνων και των εμπειριών φαίνεται δυσβάσταχτο για τον “βετεράνο” δάσκαλο που, έχοντας χάσει από καιρό την επαφή με το αντικείμενο, ομότιμος των γηρατειών, παρασύρεται σε χαλαρωμένους αφηγηματικούς συνειρμούς από εκείνους που μετέρχεται το γήρας, καθώς αντιλαμβάνεται την αδυσώπητη έλευση της φθοράς. Με τον προσήκοντα σεβασμό το προεδρείο τον διακόπτει και του υπενθυμίζει πως το θέμα για το οποίο εκλήθη να μιλήσει είναι η “πάλλουσα καρδιά” (μια χειρουργική τεχνική των αγγείων της καρδιάς). Επειδή όμως “…ου γαρ έρχεται μόνον…” ο ομιλητής ακούει λανθασμένα την παρέμβαση και απαντά: “Βεβαίως και θα σας μιλήσω για τη… μέλλουσα καρδιά!
Σε λίγο καιρό όλα αυτά τα ωραία που ακούσαμε θα αποτελούν παρελθόν χάρη στην ανακοίνωση των πειραμάτων που διεξάγω με τους συνεργάτες μου”. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως ο υπέργηρος καθηγητής δεν διεξάγει το παραμικρό πείραμα, καθώς είναι χρόνια παροπλισμένος από το ερευνητικό του έργο. Διστάζω όμως να παραδώσω αβασάνιστα στο σκώμμα και στο μειδίαμα του ακροατηρίου την παραπάνω φράση του. Ίσως τα λεγόμενά του να φανερώνουν πόσο εκδικητικός αποδεικνύεται ο πανδαμάτωρ χρόνος απέναντι στα “ξεχωριστά” πνεύματα, τα οποία αρέσκεται να ταλαιπωρεί με φαντασιωσικού περιεχομένου ιδέες κατά την τελευτή του βίου τους. Ίσως όμως πάλι ο χαιρετισμός του καθηγητή να είναι ένα ενορατικό βλέμμα προς το μέλλον, μια φευγαλέα ματιά από την κλειδαρότρυπα του παρόντος προς την απώτερη προοπτική του χρόνου. Μπορεί “οι θεοί” να θόλωσαν, κατά την προσφιλή τους συνήθεια, τον νου του γέροντα “Ασκληπιού”, μπορεί όμως και να του χάρισαν -όπως στους αρχαίους σοφούς- το προνόμιο να αντικρίσει, στη δύση της ζωής του, μια άλλη ανατολή».
Ας ελπίσουμε πως μια άλλη πολιτική «ανατολή» θα προκύψει και για την Ιταλία, αλλά και ευρύτερα για όλο τον ευρωπαϊκό Νότο, την επομένη της παραίτησης Ντράγκι. Όπως όμως έχω αναφέρει και κατά το παρελθόν, όσο η άκαμπτη αναλγησία των κεντρικών αποφάσεων της Ευρώπης θα πρεσβεύει μονοσήμαντες περικοπές λιτότητας και όσο οι μεταρρυθμιστικής ροπής ηγέτες των οικονομικά ασθενέστερων χωρών θα αδυνατούν να επικοινωνήσουν στους λαούς τους την αναγκαιότητα εφαρμογής των διαρθρωτικών αλλαγών που πρέπει να εφαρμοστούν, οι δομικές ανεπάρκειες του ευρωπαϊκού μας οικοδομήματος θα εκκολάπτουν τα αυγά των φιδιών της ακροδεξιάς εκτροπής ή της αριστερόστροφης αυταπάτης ή/και γραφικότητας.
Και αυτό θα γίνεται ακόμη τραγικότερο όσο μαίνεται η πολύπλευρη κρίση του πολέμου και της ενέργειας στην Ουκρανία, του επίσης, όπως ο Μπέπε Γκρίλο, κωμικού ηθοποιού Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος είχε υποδυθεί τον πρόεδρο της Ουκρανίας και σε μια χιουμοριστική σειρά, πριν -όντως- εκλεγεί στο ύπατο αυτό αξίωμα της χώρας του καλούμενος να πολεμήσει με τα ρωσικά στρατεύματα του Πούτιν. Όπως όμως είχε πει και ο Στανισλάφσκι, αυτός ο Ρώσος σκηνοθέτης που σώθηκε τελευταία στιγμή από τους επαναστάτες, με παρέμβαση του ίδιου του Λένιν, «όταν ο ηθοποιός αρχίζει να γίνεται ένα με τον ρόλο του, τον απολύεις».
*Ο Χρίστος Χ. Λιάπης είναι Ψυχίατρος – διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών, πρόεδρος ΔΣ ΚΕΘΕΑ, μέλος Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Δημόσιας Υγείας, chliapis@yahoo.gr
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
