Μετά από σχεδόν τρεις πολεμικούς χειμώνες, Ρωσία και Ουκρανία κάθισαν ξανά στο τραπέζι των συνομιλιών, αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη, παρουσία αντιπροσωπειών υψηλού επιπέδου και με την τουρκική διπλωματία να διαμεσολαβεί σιωπηλά. Η συνάντηση –η πρώτη με τέτοιο περιεχόμενο από τις αρχές του 2024– διήρκεσε μόλις ενενήντα λεπτά, αλλά άφησε πίσω της σημαντικές νύξεις και ακόμη μεγαλύτερες εκκρεμότητες.
Το μοναδικό απτό αποτέλεσμα ήταν η εξαγγελία για ανταλλαγή 1.000 αιχμαλώτων από κάθε πλευρά, η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα πράξη τέτοιας φύσης από την έναρξη της ρωσικής εισβολής. Παρότι οι δύο πλευρές δήλωσαν «ικανοποιημένες» για τη συνέχιση των επαφών, το τοπίο γύρω από πιθανή εκεχειρία παραμένει θολό. Οι Ρώσοι διατύπωσαν το δικό τους όραμα για το μέλλον, οι Ουκρανοί απαίτησαν άμεση συνάντηση Ζελένσκι – Πούτιν, και οι διαφορές παραμένουν αγεφύρωτες σε βασικά ζητήματα.
Την ίδια ώρα στα Τίρανα, οι ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Πολωνίας και της Ουκρανίας είχαν συνάντηση στο περιθώριο της Συνόδου της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας, ενώ επικοινώνησαν τηλεφωνικά με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, σε μια κίνηση που επανέφερε τις ΗΠΑ στο προσκήνιο – αυτή τη φορά όχι μέσω State Department, αλλά απευθείας από την προεδρική έδρα.
Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, εμφανώς πιεσμένος αλλά και στρατηγικά επιθετικός, ξεκαθάρισε: «Αν η Ρωσία αρνηθεί πλήρη και άνευ όρων κατάπαυση του πυρός, πρέπει να υπάρξει ισχυρή αντίδραση», αφήνοντας να εννοηθεί πως ο χρόνος κυλά υπέρ της σκληρής γραμμής και όχι της διπλωματικής αναμονής.
Ο Εμανουέλ Μακρόν ήταν ακόμη πιο ευθύς: «Η Ρωσία δεν επιθυμεί πραγματική ειρήνη – πρέπει να πιεστεί περισσότερο». Η δήλωσή του ήρθε σε πλήρη αντίστιξη με τις δηλώσεις Μεντίνσκι περί «έτοιμης» Μόσχας, αλλά φωτογραφίζει μια ευρύτερη στρατηγική δυτικής αποτροπής, που προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ στρατιωτικής ενίσχυσης της Ουκρανίας και διπλωματικών ανοιγμάτων.
Ο διάλογος ξεκίνησε. Η πορεία του παραμένει εύθραυστη, με ταυτόχρονες δηλώσεις καλής θέλησης και εκατέρωθεν καχυποψία. Η ειρήνη ίσως να πέρασε το κατώφλι. Όχι όμως και το κατώφλι της πραγματικότητας. Ακόμα.
