Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, προχώρησε σε νέες εμπρηστικές δηλώσεις για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, τις γεωπολιτικές εξελίξεις αλλά και τη συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ προκαλώντας νέο κύκλο αντιδράσεων.
Ο Τούρκος ΥΠΕΞ στάθηκε ιδιαίτερα στη συνεργασία μεταξύ Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ, εκφράζοντας την έντονη αντίθεσή του. Όπως υποστήριξε, οι συγκεκριμένες συνεργασίες «δεν ενισχύουν την εμπιστοσύνη αλλά δημιουργούν περισσότερη δυσπιστία», προσθέτοντας πως «φέρνουν προβλήματα και ενδέχεται να οδηγήσουν ακόμη και σε πόλεμο».
Αναφερόμενος στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα στα Στενά του Ορμούζ, που αποτελούν κομβικό σημείο για τη διεθνή ναυσιπλοΐα, ο Χακάν Φιντάν υπογράμμισε ότι η βασική επιδίωξη της διεθνούς κοινότητας είναι η ελεύθερη διέλευση των πλοίων. Όπως σημείωσε, η Τουρκία τάσσεται υπέρ της επίλυσης των εντάσεων με ειρηνικά μέσα, επισημαίνοντας ωστόσο τις δυσκολίες που υπάρχουν σε ενδεχόμενη διεθνή παρέμβαση.
Παράλληλα, σχολίασε και τις σχέσεις μεταξύ Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν, εκφράζοντας την άποψη ότι και οι δύο πλευρές αντιλαμβάνονται την ανάγκη για εκεχειρία και εμφανίζονται ειλικρινείς στις προθέσεις τους.
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επεσήμανε επίσης την ανάγκη δημιουργίας ενός ευρύτερου συμμαχικού πλαισίου ασφάλειας στη Μέση Ανατολή, όπου τα κράτη θα δεσμεύονται για την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, της κυριαρχίας και της σταθερότητας της περιοχής.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο Ισραήλ, μέσα στο πλαίσιο της έντασης με τον πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου και τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Σύμφωνα με τον ίδιο, το Ισραήλ «δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εχθρούς», κατηγορώντας τον Νετανιάχου ότι επιδιώκει να παρουσιάσει την Τουρκία ως νέο αντίπαλο.
Όσον αφορά τη Συρία, προειδοποίησε για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στην περιοχή, επισημαίνοντας ότι οι ισραηλινές κινήσεις ενδέχεται να ενταθούν στο μέλλον, παρά τη σημερινή συγκυρία.
Τέλος, αναφέρθηκε και στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Τουρκία, τονίζοντας πως ενδέχεται να αποτελέσει μία από τις πιο κρίσιμες και καθοριστικές στην ιστορία της Συμμαχίας.
