Δημήτρης Μπίτος: «Το θέατρο είναι μια εφήμερη τέχνη» - Karfitsa.gr
Πολιτισμός Συνεντεύξεις

Δημήτρης Μπίτος: «Το θέατρο είναι μια εφήμερη τέχνη»

Συνέντευξη στον Βασίλη Παπαβασιλείου

O σκηνοθέτης Δημήτρης Μπίτος μιλά στην «Κ» για την απόφαση και τους λόγους που τον παρότρυναν να σκηνοθετήσει το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Η ΖΑΛΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΦΑΓΗ», τη σκηνοθετική του ματιά, την επικαιρότητα του έργου και αποκαλύπτει τα μελλοντικά σχέδια της ομάδας ΑΣΙΠΚΑ. Η παράσταση ανέβηκε στο θέατρο «ΑΥΛΑΙΑ» και είναι αυστηρά ακατάλληλη για ανηλίκους.

Συνέντευξη στον Βασίλη Παπαβασιλείου

Τα δύο τελευταία χρόνια, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στην Αθήνα, ανεβαίνουν πολλά έργα του Δημήτρη Δημητριάδη. Για ποιο λόγο;

Ο Δ. Δημητριάδης έχει γράψει και τολμήσει να μιλήσει για υπαρξιακά ζητήματα και κατ’ επέκταση για τον άνθρωπο και τη χώρα που ζούμε επινοώντας μια νέα γλώσσα απ’ την εποχή ακόμα των παχιών αγελάδων. Ο λόγος του και τα έργα του υπήρξαν μ’ ένα τρόπο προφητικά από την εποχή ακόμη που ζούσαμε όλοι το Αμερικάνικο όνειρο ή η κοινωνία βίωνε τις συγκρούσεις της μ’ έναν τρόπο γραφικό και παρωχημένο. Ήταν και νομίζω ότι είναι ένας συγγραφέας με βαθειά ιστορική συνείδηση που μπορεί να παρακολουθεί τους κύκλους της ιστορίας της ζωής και της φύσης και να θέτει ερωτήματα που αφορούν στην ανθρωπότητα, τολμώντας να μετατοπίσει το σημείο παρατήρησης εκτός κοινωνικού ή άλλου πλαισίου.

Τι σε εντυπωσίασε στο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Η ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή» και αποφάσισες να το σκηνοθετήσεις; Είναι επίκαιρο;

Το έργο αυτό «Η ΖΑΛΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΦΑΓΗ» είναι ένα έργο που μ’ ένα σατανικό τρόπο αποτελεί και μια  νεοελληνική αλληγορία των τελευταίων τουλάχιστον 30 χρονών. Με εκπλήσσει ακόμη που ασχολούμαι μ’ αυτό το υλικό, πως o Δημητριάδης κατάφερε να διαβλέψει αυτή την κυκλικότητα των ιστορικών γεγονότων με ένα τόσο γλαφυρό τρόπο. Ίσως, γιατί όπως προανέφερα τολμά να διαρρήξει και να αμφισβητήσει έννοιες όπως ο χρόνος ο τόπος κι ένα σωρό φορτισμένες πραγματικότητες, όπως η γλώσσα ή κοινωνική ταυτότητα, το έθνος ή χώρα, οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας και να απευθυνθεί στην ανθρωπότητα και στον άνθρωπο. Αυτός είναι κι ουσιαστικός λόγος που μας οδήγησε να ασχοληθούμε με το έργο αυτό τώρα.

Πιστεύεις ότι τα ΜΜΕ βοηθούν σημαντικά τις θεατρικές ομάδες της Θεσσαλονίκης;

Είναι κάτι που δε μπορώ να σας απαντήσω γιατί η ΑΣΙΠΚΑ έχει ως βάση της την Αθήνα και δε γνωρίζω τον ρόλο των Μ.Μ.Ε. στη Θεσσαλονίκη. Αλλά, ακόμη κι να με ρωτούσατε για την Αθήνα, θα σας έλεγα πως η βαθειά μου πεποίθηση είναι πως συμβαίνουν και τα δυο. Τα Μέσα και βοηθούν και υπονομεύουν συχνά το καλλιτεχνικό γεγονός και η δουλειά αυτή καθ’ εαυτή κάθε ομάδας, όπως και η συνέχεια της στο χρόνο, η απόφαση να κάνεις τέχνη και να αποφασίζεις εσύ ο ίδιος για σένα κι όχι οποιοσδήποτε μεσολαβεί να επικοινωνήσει το έργο σου. Άλλωστε, το θέατρο από τη φύση του είναι μια εφήμερη τέχνη που αν δε βρίσκεσαι στο χώρο και στον τόπο που συμβαίνει, αν μ’ ένα τρόπο δεν είσαι κοινωνός του συμβάντος, δε μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτό. Αν, και επίσης, όσο κι αν σας φαίνεται ακραίο αυτό που πιστεύω στην ουσία είναι ότι ή μιλάς για το θέατρο ή κάνεις θέατρο, συχνά αυτά τα δύο βρίσκονται σε σύγκρουση.

Πώς προέκυψε η σκηνοθεσία στη ζωή σου;

Για να σας απαντήσω με ειλικρίνεια δε ξέρω. Ίσως αν είχα την πολυτέλεια ενός flash back να μπορούσα να σας απαντήσω. Είναι τέτοιες όμως οι ταχύτητες της ζωής μου ακόμη που νομίζω ότι χθες ξεκίνησα να σκηνοθετώ κι αυτό σίγουρα προκύπτει από μια βαθειά ανάγκη για αμφισβήτηση.

Ως σκηνοθέτης ποιο είναι το ζητούμενο για σένα;  Να εξελίσσεις μήπως τον εαυτό σου;

Το ζητούμενο μου ως σκηνοθέτης είναι  το ζητούμενο που έχω ως άνθρωπος. Αυτά δε μπορούν να διαχωριστούν. Νομίζω ότι την εξέλιξη κάνεις δε μπορεί να την αποφύγει, με περισσότερο ή λιγότερο δραματικό τρόπο όλοι εξελισσόμαστε…

Έχεις εμπιστοσύνη στη γνώμη των κριτικών;

Οποιουδήποτε κρίση εξελίσσει αυτό που κάνω με γενναιοδωρία κι αλήθεια την εμπιστεύομαι.

Είσαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού σου;

Ναι.

Άλλες καλλιτεχνικές ανησυχίες, εκτός της σκηνοθεσίας, έχεις;

Είναι τόσο πλήρης τέχνη, χωρεί μέσα της τόσες άλλες, που νομίζω πως όχι.

Αν δεν είχες γίνει σκηνοθέτης, τι δουλειά θα έκανες;

Γιατρός.

Είσαι άνθρωπος που κοιτάζει στο μέλλον;

Είναι στη διαδικασία της δημιουργίας να στοχεύεις στο να πράξεις κάτι νέο, άρα αναπόφευκτα ναι.

Ποιο είναι το πιο περίεργο πράγμα που έχουν δει τα μάτια σου και το πιο περίεργο που έχουν ακούσει τα αυτιά σου, κάτι που δεν θα το ξεχάσεις ποτέ, που θα αποτελεί το μέλλον της μνήμης σου;

Οι ιστορίες που μου έχουν πει οι παππούδες μου.

Πες μου το πιο τρελό σου καλλιτεχνικό όνειρο.

Δε ξέρω. Συνήθως ότι ετοιμάζω δείχνει άλλη μια τρέλα. Αυτή τη στιγμή κάνουμε μια πρόσκληση με τη συνεργάτιδα μου την Ειρήνη τη Δράκου για μια θερινή Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών με θέμα την Ουτοπία όπου θα συμμετέχουν άνθρωποι απ το χώρο της Διανόησης, της Τέχνης και της Επιστήμης από την Ελλάδα και το Εξωτερικό. Η πρόσκληση αυτή από μονή της είναι ουτοπική και είναι η νέα μας τρέλα .

Τι καινούριο ετοιμάζεις;

Υπάρχουν κάποιες σκέψεις, αλλά ακόμη δεν έχω πάρει απόφαση.

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

STAY CONNECTED

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ